32
"ไม่ได้พูดเหรอ ไม่ได้พูดแล้วมันไปหาฉันได้ยังไง ?"
เสียงที่ดังออกมาจากเหตุการณ์นั้นทำให้ใบข้าวรู้สึกไม่ดีจนถึงขีดสุด เธอสะดุ้งแล้วมองคนร่างสูงตรงหน้าอย่างหวาดกลัว ตอนนี้ข้อเท้าของเธอรู้สึกเจ็บแปลบ เพราะยิ่งเธอขยับมันก็ยิ่งเสียดสีกับผิวหนังของเธอมากขึ้นเท่านั้น หากมองไปดูก็คงจะรู้ว่าตอนนี้ข้อเท้าของเธอมีรอยแดงขึ้นมาแล้วราวกับเป็นแผลถลอกแต่มีขนาดใหญ่กว่า
"ฉันไม่รู้…ไม่รู้ค่ะ"
เมื่อความอัดอั้นดำเนินมาถึงจุดที่ใบข้าวทนไม่ไหว เธอก็เลือกที่จะตะคอกกลับเจสันไป ใบข้าวรู้ดีว่ายิ่งเธอตอบโต้ด้วยท่าทีแบบนี้มากเท่าไหร่คนตรงหน้าก็จะยิ่งโมโหมากเท่านั้น แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเธอร้องไห้ก็แล้วขอร้องก็แล้วพูดดีด้วยก็แล้วเจสันยังไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนลงเลยสักนิด
"ไม่รู้…เป็นคำตอบที่ดีนิ"
"โอ้ย! คุณ! มันเจ็บนะ"
ใบข้าวร้องออกมาอย่างสุดกลั้น น้ำตาที่คลออยู่ตอนนี้ไหลลงทะลักราวกับน้ำตกเมื่อเจสันกระตุกโซ่
