ลวงรัก พันธะมาเฟีย

ลวงรักพันธะมาเฟีย -3- ทำความรู้จัก

ใบหน้าหนาเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เขยิบชิดจนใบข้าวรูสึกได้ถึงลมหายใจของเจสัน ความรู้สึกวาบหวามแล่นผ่านไปทั่วร่างราวไฟฟ้าสถิตจนใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมา แต่เธอก็ยังตะลึงงันกับคำพูดของเจสันอยู่ดี

ฟึ่บ!

มือสวยของใบข้าวปัดมือหนาของเจสันที่จับปลายคางของเธออยู่ออก พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าคมของคนตัวสูง เจสันที่เห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้วให้พร้อมกับจ้องมองไปที่ดวงตาสวยเหมือนกำลังรอคำตอบอยู่ เมื่อสบตากันเข้า ใบข้าวเลยก้มหน้าลงครุ่นคิดตามอย่างหนัก หากเธอไม่ทำตามข้อเสนอนี้เธอจะสามารถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัยรึเปล่า

"ก็..คิดเอาละกันนะ ฉันแค่ลองพูดดูเท่านั้น อีกอย่าง ยอมให้ฉันคนเดียวก็ยังดีกว่าต้องขายตัวนอนกับผู้ชายหลายคนนะ"

เจสันพูดพร้อมกับผละออกจากตัวของใบข้าว เขาปรายตามองการกระทำของหญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับนึกเอ็นดูในใจ เขามองนิ่งอยู่แบบนั้นซักพักก่อนจะหันหลังให้พลางเดินกลับเข้าไปในห้อง ทำท่าทางเหมือนไม่ได้สนใจ แต่จริง ๆ แล้วภายในหัวใจของเขากำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

"ไอ้พวกนั้นมันเป็นยากูซ่าเจ้าถิ่นที่นี่ ต่อให้เธอจะหนีหรือซ่อนยังไงเดี๋ยวพวกมันก็หาเจอ ที่นี้อย่าว่าแต่ขึ้นเครื่องกลับบ้านเลย แค่ออกไปปากซอยนี่เธอก็ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกหรือร่องรอยอะไรแล้วมั้ง"

เจสันยังคงพูดต่อไปพลางมือหนาก็หยิบผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กขึ้นมาเช็ดเส้นผมที่ยังเปียกอยู่เพราะเมื่อครู่นี้ที่ใบข้าวเข้ามาเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ถึงแม้ว่าการเปิดประตูเอาไว้นั้นจะเป็นเพราะเจสันเปิดไว้ให้รูมเซอร์วิสเข้ามาส่งแชมเปญ แต่เขาก็รู้สึกยินดีจากหัวใจเมื่อคนที่หลงเข้ามาเป็นหญิงสาวคนนี้

"ตกลงค่ะ! คุณ..ชื่ออะไรคะ ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์จะรู้จักคนที่จะมาเป็นคู่นอนของฉันค่ะ"

ใบข้าวที่ครุ่นคิดอย่างหนักก็ตัดสินใจตอบตกลงออกไป เพราะเธอจำลองสถานการณ์อื่น ๆ ตามที่ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงบอกแล้ว ผลสุดท้ายเธอก็ไม่มีทางรอดอื่นนอกจากทางนี้อยู่ดี

"เจสัน ผมชื่อ เจสัน"

ริมฝีปากหนาแย้มยิ้มเหยียดจนสุดปากออกมายังชอบอกชอบใจ เจสันเอี้ยวตัวมองคนตัวเล็กพร้อมกับส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้มานั่งที่โซฟา ในขณะที่หญิงสาวกำลังเดินมาอย่างเนิบช้า เขาก็หันหลังเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบแชมเปญขึ้นมาหนึ่งขวด ก่อนจะเปิดแล้วเทลงในแก้วทรงสวยสองใบ

"ดื่มซิ มาทำความรู้จักกันหน่อย แอลกอฮอล์เข้าปากแล้วจะได้พูดคล่อง ๆ "

เจสันพูดพร้อมกับยื่นแชมเปญแก้วหนึ่งให้คนตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้เหมือนเคย ใบข้าวเงยหน้ามองเครื่องดื่มสีโรสโกลด์สวยละมุนในแก้วที่แค่ดูก็รู้ว่าแพงระยับ ก่อนจะตัดสินใจรับแก้วทรงสวยมาจากเจสันแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

"ฉันชื่อใบข้าวค่ะ เป็นคนไทย เคยมาเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นพักนึงแล้วก็กลับไป"

แก้มสวยของใบข้าวเริ่มมีสีเลือดฝาดโดยที่เธอไม่รู้ตัว ลิ้นเล็กที่อยู่ในริมฝีปากสัมผัสได้ถึงรสชาติละมุนลิ้นของแชมเปญที่ดื่มเข้าไปจนอยากดื่มอีก ดวงตาคมของเจสันปราดมองไปทางใบข้าวก่อนจะค่อย ๆ ยื่นแก้วแชมเปญสวยของตัวเองให้คนตัวเล็ก

"ดื่มสิ เดี๋ยวรูมเซอร์วิสก็เอาเข้ามาส่งอีก ฉันสั่งไปเพิ่มแล้ว ไม่ต้องเกรงใจ"

สิ้นคำของเจสันใบข้าวก็ยกแก้วนั้นขึ้นดื่มอีก ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณ จากวิธีการกระทำตัวของเจสัน แม้จะยื่นข้อเสนอบ้า ๆ ให้เธอ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นคนไม่ดี ใบข้าวคิดอยู่กับตัวเองในใจแบบนั้น โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังถูกจับจ้องอยู่ จากสายตาคมของราชสีห์ตัวใหญ่ที่กำลังเพ่งมองเหยื่อก่อนที่จะตะครุบมัน

"เล่าต่อสิ เดี๋ยวไปเติมเครื่องดื่มให้"

เจสันพูดออกมาพร้อมกับหยิบแก้วเปล่าของใบข้าว แล้วลุกขึ้นไปเติมแชมเปญให้ตามที่พูด แชมเปญที่เขาเลือกมาคือขวดที่ดื่มง่ายและมีรสละมุนลิ้นที่สุดในทุกขวดที่เขามี แต่ก็เป็นขวดที่มีแอลกอฮอล์สูงเทียบเท่าขวดอื่น ๆ นั่นแหละ ตั้งแต่ที่แฟนสาวคนเก่าของเขาจากไป เขาก็ต้องพึ่งพวกมันให้นอนหลับในทุก ๆ คืน บางครั้งเขาก็เมามายจนไม่ฝันถึง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เจสันมักจะสั่งแชมเปญราคาแพงระยับพวกนี้มาติดไว้ทีนึงหลาย ๆ ขวด

"คุณเจสันลดแอร์ให้ข้าวหน่อยได้ไหมคะ ข้าวรู้สึกร้อน ๆ "

หญิงสาวตัวเล็กพูดออกมาทันทีเมื่อเจสันเดินกลับมา มือของเธอปัดป่ายเนื้อตัวของตัวเองไปทั่วพร้อมกับขยับขยายเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ให้คลายออก

"ถ้าร้อนก็ถอดออกบ้างสิ ใส่มาตั้งกี่ชั้น"

เจสันจ้องมองไปทางใบข้าวที่กำลังพยายามแกะกระดุมเสื้อตัวสวย ฉับพลันแก่นกายร้อนของเขาก็ตั้งชูชันขึ้นเมื่อเห็นลำคอขาวระหงที่อยู่ใต้สาบคอเสื้อเผยออกมา หัวใจของเขาเต้นระรัวจนตัวเจสันเองก็กลัวว่าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านหน้าจะได้ยินเข้า

"อื้อ~ ถอดยากถอดเย็น"

ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้สติสัมปชัญญะของใบข้าวเริ่มเลือนหาย นิ้วเรียวสวยที่กำลังปลดกระดุมเสื้ออยู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นขยำมันอย่างหัวเสีย เมื่อไม่สามารถถอดออกได้ เธอก็เริ่มกระชากพวกมันออกจากตัวอย่างแรง

"เดี๋ยวก็เจ็บตัวจนได้ ฉันถอดให้เอง"

ริมฝีปากหนาเผยอพูดออกมาอย่างจงใจ แม้การกระทำของเขาจะมีผลประโยชน์แอบแฝงเสมอ แต่สิ่งที่เขาพูดครั้งนี้เขาพูดเพราะเป็นห่วงใบข้าวจริง ๆ เมื่อคนตัวเล็กได้ยินเจสันบอกแบบนั้น เธอก็วางมือลงนิ่งพร้อมกับพยักหน้ารับให้เจสันถอดออกให้

"เธออนุญาติแล้วนะ"

ใบข้าวไม่ได้ตอบอะไรออกไป เธอแค่พยักหน้ารับเท่านั้น ก่อนที่จะยกแชมเปญอีกแก้วที่เจสันพึ่งเติมมาขึ้นดื่ม เมื่อเจสันได้รับคำอนุญาตเขาก็ยื่นมือหนาไปจับกระดุมเสื้อของคนตัวเล็ก ก่อนจะค่อย ๆ ปลดออกอย่างเชื่องช้า ถึงแม้เขาจะยื่นข้อเสนอแบบนั้นให้เธอ แต่เขาก็ไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นคนข่มขืนหญิงสาวคนหนึ่งตอนเมา ถึงแม้ตอนนี้เขาจะอยากคว้าเธอเข้ามาใกล้แล้วกระแทกเอ็นร้อนของตัวเองเข้าไปเลยก็ตามที

"อื้อ~ ไอ้ชั่ว สารเลว ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้"

คำก่นด่าด้วยความเมามายของใบข้าวทำให้มือหนาที่กำลังปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออกชะงักลง เจสันนึกย้อนกลับไปถึงตอนที่ใบข้าวเล่าให้ฟังว่าตัวเองถูกหลอกมา ใจหนึ่งก็โกรธแค้นผู้ชายคนนั้น อีกใจก็ขอบคุณที่พาคนตัวเล็กมาที่นี่จนได้พบกับเขาเข้า

"สบายตัวขึ้นบ้างไหม"

เมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออก เจสันก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อนอกตัวเล็กออกจากไหล่เนียน แต่เหมือนกับว่าใบข้าวจะรู้ตัว เธอเลยสะบัดให้เสื้อตัวนั้นลงไปกรอมอยู่ตรงข้อศอกแทน แต่เธอก็ยังอึดอัดไปหมดอยู่ดี ร่างกายของใบข้าวร้อนผ่าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอพยายามที่จะถอดเสื้อตัวในอีกชั้นแต่ก็ยังถอดไม่ออกเหมือนเดิม เมื่อความพยายามไร้ผล ใบข้าวจึงเลิกพยายามด้วยตัวเองแล้วหันมาส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเจสันแทน

"ฉันช่วยเธอเอง"

สิ้นคำ เจสันก็ยกแชมเปญที่ยังเหลือในแก้วขึ้นดื่ม ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งข้าง ๆ เจ้าของใบหน้าสวย เขาจับเธอให้หันมาหาก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปทันที ใบข้าวที่ไม่ทันตั้งตัวก็เผยอปากรับโดยไม่มีท่าทางปฏิเสธ

"อื้ม~~"

เสียงครางในลำคอระหงถูกเปล่งออกมาเบา ๆ เมื่อเชมเปญรสหวานไหลรินเข้าไปในปากบางพร้อมกับลิ้นร้อนที่ถูกสอดเข้าไป ลิ้นหนาของเจสันไล้เลียไปทั่วโพรงปากนุ่มพร้อมทั้งดูดดุนขบเม้มเเรงจนริมฝีปากของใบข้าวเริ่มเจ็บระบมเล็กน้อย แต่พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้สนใจอะไร

"แฮ่ก คุณ.."

ยังไม่ทันที่ใบข้าวจะพูดจบประโยค ริมฝีปากหนาที่ถอนออกไปเมื่อครู่ก็ประกบลงมาอีกครั้ง เธอเมาแล้ว เจสันคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ยิ่งคนตัวเล็กเปิดรับจูบร้อนแรงของเขาอย่างไม่แม้แต่จะขัด แท่งเอ็นใหญ่กลางกายก็ยิ่งแข็งขืนขึ้นจนแทบทนไม่ไหว ตอนนี้ทั้งเสื้อผ้าของใบข้าว รวมถึงผ้าขนหนูของเขาเอง เจสันก็นับพวกมันเป็นสิ่งรบกวนขัดขวางไปด้วย

ปั้ก ปั้ก

"อื้ม~"

มือบางของใบข้าวถูกยกขึ้นมากำเอาไว้ ก่อนจะทุบไปที่อกแกร่งของเจสันเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าเธอกำลังหายใจไม่ทัน เมื่อเจสันรับรู้ได้แบบนั้นเขาก็ค่อย ๆ ผละออกจากเธออย่างอ้อยอิ่งจนมีน้ำลายสีใสเยิ้มเชื่อมออกมาเป็นสาย เป็นเวลาเดียวกับเสื้อชั้นที่สองของใบข้าวถูกถอดออก เผยให้เห็นสายเดี่ยวตัวเล็กที่บางจนสามารถมองเห็นอะไรต่อมิอะไรของเธอได้ชัดเจน

"ฮ่า สวยเหมือนที่คิดเอาไว้เลย"

เจสันพูดออกมาก่อนที่จะรวบมือเล็กทั้งสองของใบข้าวให้ชูขึ้นเหนือหัว พร้อมกับดันตัวคนตัวเล็กลงไปนอนบนโซฟาตัวสวย เขามองไล่เรื่อยลงมา เริ่มจากดวงตาหวานที่ฉ่ำปรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ จมูกหยดน้ำรั้นเชิดรับกับปากอิ่มได้รูปที่เขาลิ้มลองไปเมื่อครู่ คอระหงขาวผ่องที่ตอนนี้มีสีแดงระเรื่อขึ้นมา จนมาหยุดสายตาที่เนินอกอิ่มภายใต้บราและเสื้อสายเดี่ยวเกะกะสายตาตัวนี้

"อึดอัดจังค่ะ"

ใบข้าวพูดออกมาพร้อมกับบิดร่างกายเล็กน้อย ดวงตาคมเปล่งประกายขึ้นเหมือนเสือได้ของเล่นชิ้นใหม่ เมื่อเห็นท่าทางอึดอัดของคนใต้ร่าง มือหนาข้างที่ว่างอยู่ของเจสันจึงล้วงเข้าไปใต้เสื้อสายเดี่ยวตัวบางตัวนั้น ก่อนจะสอดมือไปด้านหลังพร้อมกับที่ใบข้าวแอ่นตัวให้อย่างไม่ระวัง

นิ้วยาวลากผ่านแผ่นหลังขึ้นไปปลดตะขอบราที่เกาะเกี่ยวรัดหน้าอกสวยเอาไว้ เมื่อมันคลายออกก็เผยให้เห็นรูปร่างที่ชัดเจนของเต้าตึงทั้งสองข้าง ยิ่งมอง เจสันยิ่งอยากบีบขยำให้คนข้างใต้ร้องครางออกมาอย่างไม่เป็นภาษา ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งทนรอไม่ไหวมากขึ้นทุกที ๆ

"หล่อจังค่ะ"

น้ำเสียงเมามายถูกเปล่งออกมาเบา ๆ พร้อมกับมือสวยข้างหนึ่งที่หลุดพันธนาการยกขึ้นไปลูบไล้ใบหน้าคมก่อนที่มือของเธอจะตกลงอย่างอ่อนแรง ด้วยฤทธิ์ของแชมเปญทำให้เธอเรี่ยวแรงหดหายจนหมดสิ้น

เพียงแค่นั้นความอดทนของเจสันก็ขาดลง เขาโน้มตัวลงไปลิ้มชิมรสริมฝีปากอิ่มสวยของใบข้าวอีกครั้ง ริมฝีปากหนาลากแผ่วเบาลงมาที่คาง ไล้ลงมาที่คอระหงพร้อมกับขบเม้มจนเป็นรอยจ้ำ เขาขยับซุกไซร้ไปทั่วแล้วอ้าปากกัดสายเสื้อสายเดี่ยวข้างหนึ่งแน่น ก่อนที่จะรูดมันลงไปจากไหล่มนสวยของใบข้าวทันที