ตอนที่ 2
1072 คำ
“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณป้า ให้หนูได้ทำอะไรเพื่อตอบแทนคุณป้าบ้างเถอะนะคะ”
แป้งพายคลี่ยิ้มบางตอบกลับ ก่อนจะหย่อนกายลงนั่งข้างป้าของเธอ มือน้อยกุมมือของคุณป้าแน่น
“ขอบใจมากนะหลาน”
มะลิคลี่ยิ้มบางตอบกลับแป้งพายเช่นกัน มืออีกข้างวางทาบบนมือน้อย ๆ ของแป้งพาย
“ป้าเชื่อว่า คุณปฐวีจะรักหนูเหมือนอย่างที่ป้ารักหนู”
เช้าวันต่อมา
หลังจากพูดตกลงกันทั้งสองฝ่าย แป้งพายหญิงสาววัยยี่สิบสี่ปี เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มนั่งเก็บเสื้อผ้า และของใช้จำเป็นเล็กน้อยเพื่อไปอยู่ที่ไร่ล้อมปฐวี
เธอได้ยินชื่อเสียงไร่แห่งนี้มานานหลายปี ครอบครัวของคุณนายอรพินคือ เจ้าของที่ดินนับหลายพันไร่ของจังหวัดแห่งนี้ เป็นคนมีอำนาจคนหนึ่งที่ใคร ๆ ต่างก็เกรงกลัวครอบครัวของเขา และเธอก็รู้มาว่าพ่อเลี้ยงปฐวีอายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว คงห่างจากเธอนับสิบปีได้ชื่อเสียงด้านลบของเขาไม่ใช่น้อย ๆ ถึงคุณป้าจะไม่เคยปริปากพูดถึงเลยก็ตาม
ความโหด และเด็ดขาดในการตัดสินใจเรื่องงาน ไหนจะเรื่องผู้หญิงที่มีไปทั่วเกือบทั้งจังหวัดแล้วมั้ง แต่นี่เหมือนจะเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ เธอรู้มาว่าเขาเป็นคนเบื่อง่าย…ชอบเปลี่ยนสิ่งใหม่ ๆ อยู่ตลอด ไม่แน่การที่เธอต้องไปอยู่ที่นั่นอาจจะระยะเวลาสั้น ๆ ก็ได้
“เสร็จหรือยังแป้ง คุณอรพินส่งคนมารับหลานแล้วนะ”
“เสร็จแล้วค่ะคุณป้า”
เอาเข้าจริง ๆ หญิงสาวก็ใจหายไม่น้อยที่วันนี้ต้องไปอยู่ที่นั่นแล้ว แป้งพายมองมายังผู้เป็นป้าที่เลี้ยงดูแลเธอมานับหลายสิบปีส่งเสียเธอเรียนหนังสือจนจบ
“หนูรักคุณป้านะคะ”
“ป้าก็รักหนูมากนะแป้ง”
เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เยาว์วัยได้คุณป้ามะลิคอยรัก คอยเลี้ยงดู การที่เธอคิดต้องตอบแทนบุญคุณก็คงคิดถูกแล้ว ไม่ว่าภายภาคหน้าเธอจะต้องเจออะไรก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญกับมัน
“แป้งไปก่อนนะคะป้า ขอบคุณสำหรับทุก
อย่าง แป้งจะไม่ลืมบุญคุณคุณป้าเลยค่ะ”
แป้งพายคลี่ยิ้มบาง พยายามกลั้นน้ำตาไว้ให้ลึกที่สุด กลัวว่าน้ำตาของเธอจะทำให้ผู้เป็นป้ารู้สึกกังวล และเป็นห่วง
“แป้งไม่ได้ติดหนี้บุญคุณอะไรป้า ไม่ว่าจะยังไง ถ้าลูกอยู่ไม่ได้ก็กลับมาบ้านเรานะลูก ป้าขอให้หลานสาวของป้ามีความสุข ขอให้พ่อเลี้ยงปฐวีเอ็นดูหลานสาวคนนี้ของป้า เดินทางดี ๆ นะ ไว้ว่าง ๆ ป้าจะไปเยี่ยมนะแป้ง”
“ค่ะ คุณป้า”
แป้งพายยกมือไหว้หญิงตรงหน้า ก่อนจะถือกระเป๋าผ้าเดินมาขึ้นรถกระบะของไร่ล้อมปฐวี ชายชราส่งยิ้มมาให้เธอ
“สวัสดีค่ะคุณลุง”
แป้งพายกล่าวสวัสดีพร้อมยกมือไหว้ชายชราคนขับรถด้วยความเป็นมิตร เขาพินิจมองเธออยู่ครู่หนึ่งด้วยรอยยิ้มสดใสไม่ต่างกัน
“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับ ผมเป็นเพียงคนขับรถของคุณนายเอง”
“ถึงยังไงหนูก็ต้องขอบคุณคุณลุงนะคะที่มารับ เราไปกันเถอะค่ะ”
หญิงสาวขึ้นรถ ก่อนจะหันมามองป้ามะลิอีกครั้ง ถึงไร่ล้อมปฐวีจะอยู่ในจังหวัดเดียวกัน แต่ระยะทางจากบ้านของเธอกับไร่แห่งนั้นห่างกันหลายกิโลเมตร คงไม่ได้ออกมาเยี่ยมป้าได้บ่อยแน่ ๆ
เวลาผ่านไปไม่นาน รถกระบะเลี้ยวเข้าในเขตของไร่ล้อมปฐวี แป้งพายมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจที่ไร่แห่งนี้กว้างใหญ่ และสวยตามคำร่ำลือเสียจริง
“สวยมากเลยค่ะ หนูไม่เคยเห็นไร่ที่ไหนสวยมากขนาดนี้มาก่อน”
แต่ในเสี้ยวความรู้สึกเดียวกัน แป้งพายก็ประหม่าไม่น้อยที่ต้องอยู่กินกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก พอรถกระบะจอดนิ่ง ลุงชัยก็ลงจากรถพร้อมถือข้าวของหญิงสาวลงมาด้วย
“แป้งถือเองได้ค่ะลุง”
“ไม่เป็นไรครับ เชิญคุณเข้าไปพบคุณนายดีกว่า เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเองครับ”
แป้งพายพยักหน้า
“ขอบคุณมากนะคะคุณลุง”
ไม่วาย… แป้งพายยกมือสิบนิ้วไหว้ลุงชัยอีกครั้ง ส่วนเขารีบรับไหว้ตอบกลับด้วยความดีใจ และชื่นชมในตัวเธอ
เพียงเสี้ยววินาทีที่ได้รู้จักกัน ลุงชัยก็รู้สึกชื่นชมแป้งพาย เธอเหมาะสมที่จะเป็นคุณนายเจ้าของไร่คนใหม่ของพ่อเลี้ยงจริง ๆ
“คุณแป้งไม่ต้องไหว้ผมแล้วนะครับ เดี๋ยวคุณนายหรือพ่อเลี้ยงมาเห็นเขาจะตำหนิผมได้”
“โอเคค่ะ ไม่ไหว้แล้วนะคะ”
แป้งพายอารมณ์ดีหัวเราะคิกคัก เดินเข้าไปในบ้านไม้สองชั้นที่ตั้งสง่าท่ามกลางไร่เขียวชอุ่ม มองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าหวั่น ๆ เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อมาถึงที่นี่
“มาแล้วหรือหนูแป้งมานั่งสิ แม่กำลังรออยู่พอดีเดินทางมาเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยหรือเปล่า”
“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ บ้านของหนูกับไร่อยู่ห่างกันไม่กี่กิโลเองค่ะ”
แป้งพายตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“หนูแป้งไม่เหนื่อยก็ดีแล้ว ป้าอ่อนไปเอาน้ำมาให้หนูแป้งหน่อยสิ”
“ค่ะ คุณนาย”
หญิงวัย 50 ปี มองแป้งพายด้วยความเอ็นดู ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา มารยาทของลูกสะใภ้ช่างถูกใจเธอเสียจริง นี่สินะสะใภ้ที่เธอต้องการ
“หนูแป้งมาอยู่ที่นี่คงเข้าใจดีแล้วใช่ไหม ว่ามาในฐานะอะไร”
“ค่ะคุณป้า หนูเข้าใจดีค่ะ”
แป้งพายก้มหน้าหลบสายตาของคุณนายอรพินเจ้าของไร่
“ถึงลูกชายแม่ไม่จัดงานแต่งงาน แต่แม่ก็ยอมรับหนูมาเป็นลูกสะใภ้ สาเหตุที่หนูมาอยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปคิดถึงมันนะอยู่เป็นภรรยาพ่อเลี้ยงปฐวีแค่นั้นพอ”
“ขอบพระคุณนะคะคุณป้าที่เมตตาหนู”
แป้งพายยกมือไหว้อรพินอย่างนอบน้อม พร้อมทั้งคลี่รอยยิ้มสดใส
“ว้ายตายจริงหนูแป้ง อย่าเรียกแบบนั้นสิเรียกฉันว่าแม่ หรือแม่ใหญ่ก็ได้”
- ผู้เขียน
