“พวกพี่มาทำไรกัน” ผมถามพี่ชายตัวเอง ที่เห็นทั้ง 4 คนมาเชียงใหม่ พี่ผมทำสีหน้าตกตะลึง ตกใจ ที่เห็นผมปรากฏตัว
“ไอ้เต้!! กูดีใจที่มึงกลับมา” ไอ้บอยพูดร้องไห้คว่ำครวญทันที มันคุกเข่านั่งลง เหมือนคนแทบจะขาดใจตาย ส่วนไอ้พวกเพื่อนผมที่เหลือ ก็น้ำตาไหลอาบแก้มเช่นกัน พวกมันเป็นอะไร
“ไอ้มีนแกจะร้องไห้อะไรขนาดนั้น” เจ๊ก็ถามน้องชายตัวเองเช่นกัน ก็พวกมันนั่งน้ำตาไหล เหมือนกับคนโล่งใจ มันดีใจกับการกลับมาของผมขนาดนั้นเลยหรือไง
“พี่ต้น~ พวกผมลุกกันได้แล้วใช่ไหม” มันยังคงนั่งเรียงหน้ากระดานต่อหน้าพวกพี่ผม ก่อนที่ไอ้เจจะถามพี่ผม และนั่งรอคำตอบจากพี่ชายผมอย่างมีความหวัง
“เออ! พวกมึงแยกย้ายได้ ไอ้เต้!! มึงเดินมานี่!!” พี่ต้นตอบกลับพวกเพื่อนผมไป ก่อนจะหันใบหน้ามามองผมด้วยใบหน้าที่นิ่ง นี่มันคือใบหน้าของเสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อชัดๆ แต่ก่อนที่ผมจะเดินไปหาพี่ชายตัวเอง พอเพื่อนผมได้รับคำสั่งมันก็พร้อมใจวิ
