ตอนที่6 : เจ็บแต่เต็มใจ Nc
1658 คำ
แก่นกายใหญ่สอดเข้าไปร่องแคบจนสุดทาง ร่างบางรู้สึกจุกน้อยๆ ด้วยขนาดตัวเขากับเธอช่างต่างกันเหลือเกิน ขาเรียวสวยถูกจับยกลอยขึ้นจากพื้นมาพาดที่แขนแกร่งของเขา
"ท่านี้เข้าไปลึกจริงๆ..ซี้ด" กระซิบข้างหูของเธออย่างพอใจ สะโพกสอบเริ่มขยับในจังหวะที่เร็วในทันทีไม่มีโดยไม่มีวอร์มก่อน ร่างบางใบหน้าแนบชิดกำแพงสองมือจิกเกร็ง
"อ๊ะ..อ๊ะ..คุณ..อ๊า" เสียงหวานครางลั่นจนคนด้านหลังจนจับใบหน้าสวยหันมารับจูบจากตนเอง มอร์แกนจูบปากเธอแต่ด้านล่างยังคงขยับไม่หยุด แรงสอดใส่ที่เข้าออกถี่ๆ ทำให้อีกคนแข้งขาหมดแรง มอร์แกนรับรู้ว่าอีกคนจะหมดแรงจึงจับขาเรียวอีกข้างขึ้นมาพาดแขนอีกข้างของตนเองเอาไว้ ร่างบางถูกยกลอยตามแรงยกของคนตัวโต มือเล็กรีบหาที่เกาะเกี่ยวเอาไว้ด้วยความตกใจ
"อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊า..เสียว" มอร์แกนยกอีกคนเดินไปหน้ากระจกช่วงจังหวะที่เดินแก่นกายใหญ่ก็ยังไม่หยุดทำงานพอถึงหน้ากระจกบานใหญ่ภาพที่สะท้อนในกระจกทำเอาเธออายจนไม่กล้ามอง
"อ๊า!..ซี้ด..แน่นมาก" ภาพหญิงสาวถูกยกลอยหันหน้าเข้าหากระจก จุดเชื่อมด้านล่างก็ผลุบเข้าผลุบออกอย่างรวดเร็วเป็นภาพที่น่ามองยิ่งนักสำหรับเขา
"อ๊ะ..อู๊ย..อ๊า!" แม้จะไม่ได้มองภาพในกระจกแต่แก่นกายใหญ่ของเขาทำเอาเธอเสียวจนหยุดครางไม่ได้
ปึก! ปึก! ภาพในกระจกที่เขาเห็นตอนนี้คือพวงไข่สองใบกำลังกระทบกับก้นงามงอนของเธอจนเกิดเสียงดัง
"ไม่ไหว..อ๊ะ..อ๊า" ร่างบางครวญครางตามจังหวะกระแทกที่ถี่ยิบของเขา
"แตกก่อนสิ..ซี้ด"
"อ๊าย!..อ๊ะ" คนตัวเล็กไม่รอช้ากระตุกถี่ๆ ตอดรัดแก่นกายใหญ่จนแน่นก่อนจะนิ่งไป มอร์แกนปล่อยขาเธอลงทีละข้างร่างบางพยายามพยุงตัวเองให้ได้มากที่สุดแม้ขาจะสั่นเทา
"ก้มลงไป แบบนั้นแหละ" มอร์แกนจับเธอกดต่ำลงไปก่อนจะเริ่มขยับแก่นกายถี่ๆ อีกครั้ง สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ก็แค่ทำตามที่เขาสั่งไปเรื่อยๆ ไม่รู้คืนนี้จะสิ้นสุดกี่ทุ่มหรืออาจจะล่วงเลยไปถึงเช้าของอีกวัน เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่าส่วนนั้นของเธอมันระบมจนบางครั้งก็รับไม่ไหวแต่ถ้าบอกไปแล้วเขาส่งเธอกลับบ้านเธอก็อดอยู่ใกล้เขาน่ะสิ
"อ๊ะ"
"ฟัค!..รัดอีกแรงๆ..อ๊า" เสียงทุ้มเสียงและเสียงหวานครางแข่งกันในห้องน้ำอย่างไม่หยุดหย่อน แขนเล็กถูกจับดึงไปด้านหลังโดยมือใหญ่ที่จับไว้แน่น
"อ๊า..เสียว..อ๊ะ..จะออก"
"ซี้ด..แตกเลย..อ๊า..เยส"
"อ๊า..อู๊ย..อ๊าย!" เสียงหวานครางลั่นอีกครั้งก่อนจะกระตุกถี่ๆ เป็นรอบที่สอง
"อ๊า..ฟัค!..โอ๊ว" ร่างหนาโยกโหมกระแทกจนเธอแทบกระเด็นไปข้างหน้า รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แก่นกายใหญ่ฉีดพ่นน้ำกามเข้ามาจนเต็มท้องของเธอ แก่นกายใหญ่ยังไม่ทันได้ถอดออกก็เริ่มขยับอีกครั้งและอีกครั้งต่อไปอีกเรื่อยๆ
"อ๊า!" เสียงทุ้มครางอย่างรู้สึกโล่งเมื่อได้ปลดปล่อย พื้นห้องน้ำเต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นที่หยดเต็มพื้น
"คุณยังหิวอยู่มั้ยคะกุลจะไปอุ่นอาหารให้" แม้กายจะเหนื่อยจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนแต่ก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ อาหารที่เธอทำคงจะเย็นชืดไปหมดแล้ว
"อืม กินหน่อยก็ดี" มอร์แกนคนเดิมกลับมาแล้วเขาไม่น่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว กุลธิดายิ้มบางๆ ให้เขาก่อนจะอุ่นอาหารในส่วนของเขาเพียงจานเดียวแต่ของเธอเก็บเข้าตู้เย็น เวลากว่า3ชั่วโมงที่อยู่ในห้องน้ำกับเขาทำให้เธอหิวจนหายหิวไปแล้ว เธอรู้สึกอิ่มกับอย่างอื่นมากกว่า
"อุ่นอาหารแล้วนะคะ"
"แล้วของเธอล่ะ?"
"กุลไม่ค่อยหิว คุณกินเถอะค่ะกุลขอไปทำความสะอาดห้องน้ำก่อน" ร่างบางเดินด้วยความยากลำบากเพราะยังเคืองๆ ที่ส่วนนั้นอยู่
"เลอะเทอะไปหมดเลย" มองสภาพห้องน้ำที่เพิ่งสมรภูมิสวาทเมื่อสักครู่แล้วได้แต่ถอนหายใจ ร่างบางมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่บานเดิมอย่างท้อใจถ้าเธออยู่ในฐานะคนรักของเขาเธอจะไม่รู้สึกเศร้าเท่านี้อย่างน้อยๆ การได้มีอะไรกับคนที่รักมันก็ดีกว่าคนที่ไม่ได้รักอยู่แล้ว สำหรับเธอเขาคือคนที่เธอรักแต่สำหรับเขาเธอคงไม่ใช่และไม่มีทางใช่แน่นอน
เช้าวันใหม่ของทั้งคู่กุลธิดาตื่นแต่เช้าทำอาหารให้เขาจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน มอร์แกนลืมตาตื่นขึ้นวงแขนแกร่งตวัดพาดหวังจะได้กอดคนที่นอนด้วยกันเมื่อคืนแต่ก็คว้าได้แค่ความว่างเปล่าพบเพียงหมอนข้างที่วางเอาไว้
"จะรีบตื่นไปไหนกันนะ" บ่นอุบอิบก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
"กุลทำข้าวผัดนะคะเช้านี้" เมื่อเห็นเขาเดินออกมาคนตัวเล็กก็ส่งยิ้มให้เขาทันที
"อืม ทำข้าวกลางวันให้ฉันด้วยนะวันนี้"
"ค่ะ" รับคำก่อนจะรีบเข้าครัวไปทำอาหารเตรียมไว้ให้เขา มอร์แกนติดใจรสมือของเธอจนไม่อยากไปกินอาหารที่อื่น
"เย็นนี้คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ"
"อะไรก็ได้"
"ค่ะ งั้นกุลทำไก่บาบีคิวนะคะ"
"อืมก็เอาสิ" กุลธิดาพยักหน้ารับก่อนจะยิ้มให้เขา มอร์แกนเผลอยิ้มตอบจึงรีบหุบยิ้มในเสี้ยววินาที
"ขับรถดีๆ นะคะ" ส่งกล่องอาหารให้เขาก่อนจะโบกมือลาคนที่เดิมห่างออกไปจนลับสายตา เมื่อเขาไปกุลธิดาก็กลับมาหน้าเศร้าเช่นเดิม เธอเหงา อยากมีคนคอยปรึกษาข้างกายบ้าง
"คุณมอร์แกนลืมหรือเปล่านะ?" ร่างบางหันไปเห็นเอกสารที่จะเขาเตรียมจะใช้ประชุมวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว
ครืน~ เสียงโทรศัพท์สั่นกุลธิดามองชื่อแล้วรีบรับทันที
'เห็นเอกสารฉันหรือเปล่า'
"ค่ะ คุณลืมเอาไว้ที่โต๊ะอาหารค่ะ" กุลธิดาถือซองเอกสารขึ้นมาแต่ไม่ได้เปิดดูเพราะคิดว่าคงเป็นของสำคัญเธอไม่ควรรู้จะดีกว่า
'ค่อยยังชั่วคิดว่าลืมไว้ที่ไหน' มอร์แกนถอนหายใจอย่างโล่งอก เอกสารที่ลืมดันเป็นเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ในการประชุมกับหุ้นส่วนวันนี้ถ้าหายคงแย่เพราะข้อมูลของบริษัทอาจจะรั่วไหลได้
"คุณจะให้เลขามารับที่ห้องมั้ยคะ"
'ไม่! เธอนั่นแหละเอามาให้ฉันที่บริษัท' เอกสารนี่สำคัญมากจนมอร์แกนไม่กล้าไว้ใจใครแม้แต่เลขาของตัวเอง
"คะ?"
'ฉันบอกให้เธอเอามาให้ฉันที่บริษัท ตอนนี้เลย'
"ค่ะ กุลจะรีบนำไปให้นะคะ" กุลธิดารีบคว้าเอกสารและกระเป๋าสตางค์ออกจากห้องอย่างเร็ว ร่างบางยืนโบกรถแท็กซี่พอรถจอดสนิทก็รีบขึ้นแล้วบอกทางไปบริษัทของเขาทันที มือเล็กถือเอกสารไว้มั่นดูแลมันเท่าชีวิตเพราะถ้าเอกสารนี้หายไปชีวิตเธอก็อาจจะหายไปด้วยเพราะน่าจะเป็นเอกสารที่สำคัญมากแน่ๆ เขาถึงได้กังวลขนาดนั้น
"ไม่ต้องทอนค่ะ" เมื่อถึงหน้าบริษัทกุลธิดารีบส่งเงินให้คนขับก่อนจะลงจากรถค่อยเดินเข้าบริษัทของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาที่นี่
"สวัสดีค่ะ คือคุณมอร์แกนให้ฉันนำเอกสารมาให้น่ะค่ะ" เดินไปจุดประชาสัมพันธ์เพราะเธอไม่รู้ว่าห้องเขาอยู่ที่ไหน
"รอสักครู่นะคะ" พนักงานที่ยกหูโทรศัพท์ติดต่อไปยังห้องของท่านประธาน
"ค่ะ เดินตรงไปแล้วขึ้นไปชั้นบนสุดค่ะ" วางหูโทรศัพท์แล้วบอกทางคนที่ไม่เคยมา
"ขอบคุณค่ะ" กุลธิดายิ้มรับก่อนจะเดินไปตามที่พนักงานบอก เมื่อเดินมาถึงลิฟต์ก็กดชั้นที่อยู่บนสุดตามที่ได้ยิน
ติ๊ง! ลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นบนสุด ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหารและกรรมการบริษัทระดับสูง
"ฉันมาพบคุณมอร์แกนค่ะ"
"เชิญ" เลขาสาวหน้าห้องที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอสักเท่าไหร่ผายมือให้เธอเข้าไปในห้องทำงานของเขา
"ขออนุญาตค่ะ" ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องเบาๆ คิดว่าเขาทำงานอยู่ มอร์แกนเห็นเธอเดินถือเอกสารเข้ามาก็ใจชื้น
"กุลเอาเอกสารมาให้ค่ะ"
"ขอบใจนะ" ร่างบางยิ้มรับก่อนจะวางเอกสารที่โต๊ะของเขา
"ขอตัวกลับก่อนนะคะ"
"เดี๋ยวก่อน" เขาเรียกเธอเอาไว้ก่อน
"คะ?"
"วันนี้อยู่กินข้าวกลางวันกับฉันหน่อยสิ"
"คือ..."
"ก็เธอทำให้ฉันมาเยอะไป ช่วยกันกินจะได้ไม่เหลือ" ร่างหนาเอ่ยกับเธอแต่ไม่ยอมมองหน้าเธอ
"ถ้าคุณกินไม่หมดก็ไม่เป็นไรค่ะ"
"ฉันไปประชุมไม่นานหวังว่ากลับมาคงจะเจอเธออยู่ในห้องนี้นะ" ชายหนุ่มไม่ฟังคำเธอเขาลุกขึ้นจัดสูทแล้วถือเอกสารออกไปจากห้อง กุลธิดาได้แต่ยืนงงอาหารที่เธอทำให้เขาไม่ได้มากมายอะไรเลยก็เท่ากับทุกวันที่ทำให้ ร่างบางเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งเพื่อรอเขาประชุมเสร็จ เธอไม่กล้าขัดคำสั่งเขาหรอก
- ผู้เขียน
