นางบำเรอตัวแทน

สองปีก่อนหน้า...       ในบ้านหลังใหญ่ที่อบอุ่นไปด้วยพ่อแม่ลูกซึ่งไม่ใช่กับเธอที่เป็นเพียงลูกเมียน้อย แม่ของเธอเป็นเพียงคนรับใช้ในบ้านที่คุณท่านแอบลักลอบมีอะไรด้วยจนท้อง หลังจากคลอดเธอได้ไม่นานแม่ของเธอก็เสียกุลธิดาถูกเลี้ยงดูโดยคนรับใช้ในบ้านจนโตแต่ได้รับอุปการะจากคุณท่านซึ่งเป็นพ่อ เธอเรียนจบแค่ปวช.ด้านคหกรรมแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปทำงานที่อื่นนอกจากเป็นคนรับใช้อยู่ที่บ้านเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายที่ไม่ต้องจ้างคนงานมาก       "นังกุล!"       "คะคุณหนูอริส" ร่างบางรีบก้มหัวเดินเข้ามาหาคุณหนูของบ้านซึ่งก็คือพี่สาวต่างแม่ของเธอ กุลธิดาถูกห้ามไม่ให้เรียกพ่อแท้ๆ ของตนเองว่าพ่อเธอมีสิทธิ์แค่ใช้นามสกุลของท่านเท่านั้นเพราะแม่ของเธอเป็นเพียงชาวดอยไม่มีนามสกุลเหมือนคนทั่วไป เพราะแม่เธอมาทำงานที่กรุงเทพแบบไม่ถูกกฎหมายพอมาทำงานที่บ้านหลังนี้ได้ไม่นานก็ตั้งท้องกับเจ้าของบ้านพอคลอดลูกออกมาแค่ไม่กี่ปีก็เสียชีวิต       "คุณพ่อมีเรื่องจะคุยกับแก" ร่างบางยิ้มออกมาเพราะไม่ใช่ทุกวันที่พ่อของเธอจะเรียกเธอคุย       "ฉันมีงานให้ทำ"       "อะไรคะคุณท่าน" คุณท่านที่เธอเรียกคือพ่อแท้ๆ ของเธอเอง       "อริสตัดสินใจจะเรียนต่อที่อเมริกา" อริสาอายุมากกว่าเธอแค่4เดือนแต่อริสาโชคดีได้มีโอกาสเรียนสูงๆ และได้ไปเรียนต่อที่อเมริกาผิดกับเธอที่โดนบังคับให้จบเพียงแค่นี้       "ฉันจะไม่อยู่4ปี แต่ฉันไม่อยากทิ้งพี่มอร์แกนไว้ให้เหงาคนเดียว" อริสาเอ่ยถึงคนรักที่เพิ่งคบกันได้เพียงไม่กี่เดือนเขาอายุมากกว่าเธอหลายปีแต่ที่เธอคบกับเขาเพราะเธอติดใจในรสสวาทของเขาและมอร์แกนก็รักเธอรักมาก       "คะ?"       "ที่ฉันจะบอกคือเธอต้องไปเป็นตัวแทนของอริสในช่วงที่อริสไม่อยู่" เมื่อสิ้นสุดเสียงของคุณท่านกุลธิดาทำหน้างงเข้าไปใหญ่  "ทำไมล่ะคะ"       "แกก็รู้นี่ว่าพี่มอร์แกนไม่เหมือนชาวบ้านเขา ฉันไม่อยากให้คนรักของตัวเองไปมีอะไรกับคนอื่นมั่วซั่ว" อริสาเอ่ยออกมาเพราะคนรักของเธอเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูง       "แล้วทำไมต้องเป็นกุลล่ะคะ"       "ก็แกเป็นคนเดียวที่จะทำแบบนี้ได้ไงถือว่าทดแทนบุญคุณที่พ่อฉันทำให้แกเกิดมาแล้วกัน" กุลธิดาได้แต่ก้มหน้าจำยอม เธอไม่มีที่ไปไม่มีคนรู้จักและเธออยากอยู่ใกล้ๆ พ่อของตนเองอยากดูแลท่านจึงไม่ยอมไปไหน       "ถ้าจบงานนี้แล้วฉันจะยอมให้เธอเรียกฉันว่าพ่อ"       "คุณพ่อ!" อริสาตกใจที่พ่อของตนเองพูดแบบนี้       "ได้ค่ะ กุลจะทำตามทุกอย่างที่คุณท่านต้องการ" กุลธิดายิ้มออกมาอย่างมีหวังเวลาแค่4ปีคงไม่นานเกินไป เธอจะได้เรียกเขาว่าพ่อสักที       "แต่มีข้อแม้ว่าแกห้ามกลับมาเหยียบที่นี่จนกว่าฉันจะกลับมา ทำทุกอย่างแทนฉันแต่ห้ามทำให้เขารู้สึกดีกว่าตอนที่อยู่กับฉัน เข้าใจมั้ย" อริสาสั่งเธอเสียงดังฟังชัด ที่มอร์แกนกับอริสาได้คบหากันอย่างเปิดเผยก็เพราะพ่อแม่ของทั้งคู่รู้จักกันและทาบทามให้กัน       "เข้าใจค่ะ" ทำทุกอย่างให้เหมือนคนรักแต่ห้ามรักสินะ       "เข้าใจง่ายๆ ก็ดี"       "แล้วอีกอย่าง! ห้ามติดต่อกับคนในบ้านหลังนี้อีก"       "ทำไมล่ะคะ" กุลธิดาเริ่มใจเสียเธอเหมือนโดนตัดทุกอย่างออกจากชีวิตอยากโทรมาถามว่าคุณท่านสบายดีหรือเปล่าก็คงไม่ได้       "ฉันสั่งเองแล้วก็ไม่ต้องถามว่าทำไม" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอริสาได้แต่ยิ้มเยาะส่วนคนที่นั่งกับพื้นได้แต่ทำหน้าเศร้า       พอวันต่อมาอริสาพาเธอมาให้มอร์แกนแล้วบอกว่าเธอคือ'นางบำเรอตัวแทน' ในช่วงที่อริสาไม่อยู่ ทีแรกมอร์แกนมีทีท่าไม่ยอมเพราะเขาจะตามอริสาไปด้วยแต่ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยกันอยู่สักพักจนมอร์แกนยอมตกลงแม้จะไม่ค่อยเต็มใจ       "สัญญานะอริสว่ากลับมาแล้วจะแต่งงานกับพี่"       "ค่ะ อริสสัญญาแต่พี่มอร์แกนต้องรออริสนะคะ"       "จุ๊บ พี่รอได้เสมอ" กุลธิดามองคู่รักหวานชื่นคุยกันจนเธอต้องเสมองไปทางอื่น หลังจากนั้นไม่นานอริสาก็ไปเรียนต่อที่อเมริกาและเธอก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่กับเขาในช่วง4ปีที่อริสาไม่อยู่ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักอย่างรู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นบำเรอที่คนรักส่งมาแก้ขัดในช่วงที่ไม่อยู่เท่านั้น ปัจจุบัน       ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้       "ครางดังๆ..สิ..อ๊า! ร้องดังๆ" คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ ให้เขาโหมกระแทกใส่ให้เวลามันผ่านไป       "ทำไมไม่ครางล่ะ!..ซี้ด..อึก" มอร์แกนตะคอกถามเสียงดังเขาเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูงและยับยั้งอารมณ์ไม่ได้เวลามีเซ็กซ์เขาไม่เคยเหน็ดเหนื่อยกับกิจกรรมบนเตียงเลยสักครั้ง       "กุล..เหนื่อยแล้วค่ะ..อ๊ะ" เสียงหวานไม่ได้ครางตามที่เขาสั่งแต่พูดออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบ       "ยัง! ฉันยังไม่เหนื่อย เธอก็ห้ามเหนื่อย" ว่าจบก็อัดกระแทกจนคนใต้ต่างตัวสั่นคลอน ร่างบางนอนหลับตาในใจได้แต่ภาวนาให้เวลามันผ่านไปเสียที       เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของทุกคนยกเว้นแต่กับเธอกุลธิดาลุกจากเตียงด้วยความยากลำบากแต่เธอชินเสียแล้วเพราะสภาพเธอในทุกๆ เช้าก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ภาพสุดท้ายเมื่อคืนที่จำได้รางๆ คือเธอสลบไปในตอนเที่ยงคืนและก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเช่นนี้       "เมื่อคืนเธอหลับก่อนฉันอีกแล้วนะกุล" ร่างหนาที่แปรงฟันอยู่ในห้องน้ำเดินออกมาทั้งๆ ที่แปรงสีฟันยังอยู่ในปากของตัวเอง       "ขอโทษค่ะ" คำพูดที่ดีที่สุดของเธอไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรเธอก็มักจะพูดคำนี้       "ช่างเถอะๆ ฉันเบื่อที่จะได้ยินคำขอโทษเธอล่ะ" มอร์แกนกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างเดิม ตอนกลางคืนเขาดุดันและน่ากลัวแต่ในตอนเช้าเขาเหมือนคนละคนแต่แค่ความเย็นชาเท่านั้นที่เหมือนเดิมไม่ว่าจะเวลาไหน       "ฉันไปทำงานก่อนนะ"       "ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" กุลธิดาเอ่ยบอกกับเขาแบบนี้ทุกเช้าเพราะเธอได้รับคำสั่งมาว่าต้องทุกอย่างให้เหมือนคู่รักแต่ห้ามรัก ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาไม่มีคนอื่นมีแค่เธอเพื่อรออีกคนกลับมา เธอย้ายมาอยู่เพนท์เฮาส์สุดหรูของเขาได้2ปีแล้วและอีก2ปีข้างหน้าเธอก็ต้องไปเพราะตัวจริงของเขาจะกลับมาตัวจริงที่คนอย่างเธอไม่อาจต่อกรได้ เธอก็แค่ลูกเมียน้อย       ครืน~ ครืน~ เสียงโทรศัพท์เครื่องทันสมัยที่เขาซื้อให้สั่นอยู่บนโต๊ะอาหาร กุลธิดาหยิบขึ้นมาดูแล้วยิ้มน้อยๆ       "ครีม โทรมามีอะไรหรือเปล่า" ร่างบางยิ้มออกเมื่อเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวโทรมาหา       'คืนนี้ไปสังสรรค์กันมั้ยกุล'       "ฉันยังไม่ได้ขอคุณมอร์แกนน่ะ" เพื่อนสนิทของเธอรู้เรื่องที่เธอมาเป็นนางบำเรอให้กับเขาแทนพี่สาวต่างแม่ที่เกลียดเธอเข้าไส้       'งั้นก็ขอสิ วันนี้วันเกิดฉันนะฉันไม่อยากเหงาคนเดียวนะ' ปลายสายตอบกลับมา กุลธิดาไม่เคยลืมวันเกิดเพื่อนแต่เธอแค่ออกไปไหนไม่ได้แบบอิสระ       "ฉันจะลองขอดูนะ"       'ดีมากเพื่อนรัก ฉันจะรอข่าวดีนะ' เมื่อวางสายกับเพื่อนสนิทก็กดโทรหาคนที่เธอต้องขออนุญาต       "คุณมอร์แกนคะ" เมื่อเขารับเธอก็รีบเรียกชื่อเขา       'อะไร?' ปลายสายตอบกลับมาห้วนๆ       "คืนนี้กุลขอไปงานวันเกิดเพื่อนได้มั้ยคะ"       'วันเกิดเพื่อน? เธอมีเพื่อนด้วยงั้นเหรอ'       "มีค่ะ ไปได้มั้ยคะ" ถามไปลุ้นไปว่าเขาจะให้ไปหรือเปล่า เธอแทบไม่เคยไปไหนเพราะก่อนไปต้องขออนุญาตเขาเสมอเธอจึงไม่อยากจะไปไหนเลย       'ไม่ คืนนี้ฉันกลับเร็วรู้ใช่มั้ยต้องทำยังไงเด็กดี' ปลายสายไม่อนุมัติเธอก็คงไม่ได้ไปสินะ       "ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ" ถึงจะรู้อยู่แล้วแหละว่าคำตอบมันจะเป็นยังไงแต่ก็แอบหวังว่าจะได้ไปงานวันเกิดเพื่อนบ้าง       'ว่าไงๆ ได้มั้ยกุล'       "ขอโทษนะครีมแต่วันนี้คุณมอร์แกนจะกลับเร็วน่ะ" เธอต้องปฏิเสธเพื่อนเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้       'ไม่เป็นไรๆ ครั้งหน้าก็ได้เนอะ'       "ขอโทษนะสุขสันต์วันเกิดนะครีม ขอโทษจริงๆ"       'ช่างเถอะๆ ฉันก็พอรู้แล้วล่ะว่าอีตามอร์แกนนั่นไม่ให้กุลมาเที่ยวกลางคืนหรอก คราวหน้าห้ามปฏิเสธอีกนะกุล'       "จ้ะ คราวหน้าจะไปให้ได้เลย" ถึงจะไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือเปล่าแต่ก็แอบหวังน้อยๆ สองเพื่อนซี้คุยกันไปเรื่อยเปื่อยในเมื่อเพื่อนซี้อย่างกุลธิดาไปไม่ได้เจ้าของวันเกิดจึงไม่จัดงานเพราะไม่รู้จะจัดไปทำไมในเมื่อเพื่อนคนเดียวไปไม่ได้