37
พาล
คนเฝ้าไข้นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการนอนโซฟามันเลยทำให้เขานอนไม่หลับหรือมีเหตุผลอื่นกันแน่ ที่แน่ๆ ปลื้มรู้อยู่เต็มอกว่าที่นี่มีเตียงสำรองใช้ แต่เธอไม่คิดจะบอกเขาแค่นั้นเอง
ปล่อยให้เขานอนบนโซฟา ถึงนอนไม่หลับก็โคตรปวดหลัง เหมือนกรรมที่เขาเคยแกล้งให้เธอนอนพื้นมันกำลังเอาคืน
ตอนกลางคืนนอนไม่หลับ เช้ามาเธอไม่คุยกับเขาแม้แต่คำเดียว ที่เธอพูดน่ะเขาเข้าใจ เธอต้องการให้เขาชัดเจน ต้องการให้เขาเลือกอะไรสักอย่าง ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงใช้คำพูดกับเขาอีกแบบ แต่ตอนนี้มันกำลังแตกต่างออกไป
“เดี๋ยวมานะปลื้ม จะลงไปซื้อกาแฟด้านล่าง อยากได้อะไรหรือเปล่า” เขาถามก่อนจะเดินไปหยุดข้างเตียง เพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน ตอนเช้าเลยได้ช่วยพาเธอเข้าห้องน้ำ ความจริงเธอจะไม่ให้ช่วย แต่เขานี่แหละที่ดื้อด้านอยากช่วยเอง
“ไม่ค่ะ”
“เดี๋ยวรีบไปรีบกลับ”
“ปลื้มอยู่ได้ค่ะ คุณกลับบ้านไปคุยกับคุณแม่เรื
