ตอนที่ 1 เกิดใหม่ในต่างโลกกลายเป็นมังกร? (1)
1240 คำ
สิ่งแรกที่ฉันเห็นเมื่อลืมตาตื่นไม่ใช่ห้องพยาบาลสีขาวหรือเพดานที่เคยไปประจำเวลาเจ็บป่วย แต่กลับเป็นแผ่นดินรกร้างที่ดูแล้วไม่น่าจะมีแม้แต่สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายนั้นหนักอึ้งราวกับมีอะไรบางอย่างทับฉันอยู่ แม้จะขยับก็ขยับไม่ได้
"กรร... ( ทำไมขยับไม่ได้นะ )"
เดี๋ยวนะ!!!
ตะกี้!?!? ไม่ใช่เสียงของฉันหรอกใช่ไหม!?
"กรรรร... ( ไม่จริงน่า )"
พอฉันก้มหน้ามองตัวเองถึงได้เห็นว่าตัวเองนั้นในตอนนี้มีสภาพร่างกายเป็นยังไง มือของมนุษย์ที่ควรจะเป็นอยู่กลับมีกรงเล็บยาวแหลมสีดำ
ไม่นะ ไม่! นี่มือฉันจริงๆ น่ะเหรอ!? ตายๆ ฉันต้องฝันไปแน่ๆ
ฉันเริ่มสับสนพร้อมกับยกมือขึ้นเพื่อทดสอบว่าสิ่งที่เห็นเป็นของจริงหรือของปลอม ปรากฏว่าทันทีที่ฉันยกมือขึ้น มือที่มีเล็บอันแหลมคมก็ยกขึ้นตามไปด้วย
นี่สรุปมือฉันจริงๆ เหรอ?
"เจ้ามังกรน้อย เจ้าเป็นอะไรอีกล่ะ"
เสียงปริศนาเสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหน้าของฉัน ฉันเงยหน้ามองก่อนจะพบว่าเป็นชายชราแก่ๆ คนหนึ่งที่ใส่ผ้าคลุมมิดชิด บนหัวมีหมวกลักษณะคล้ายๆ กับหมวกพ่อมดแม่มดที่เห็นในนิยายเวทมนตร์ที่ฉันชอบอ่านบ่อยๆ ในยามว่างจากการทำงาน
"เจ้าเล่นซนอะไรอีก ถึงได้ถูกหินก้อนใหญ่ทับล่ะนั่น"
พอฟังชายชราพูดจบฉันก็เพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันตัวหนักจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ที่แท้เพราะมีหินมาทับอยู่บนตัวนี่เอง
"เจ้าเป็นมังกรที่มีค่ามากนะ อย่าทำให้ตัวเจ้าเองบาดเจ็บสิ"
ชายชราบ่นพลางหัวเราะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วชี้มาที่หินบนตัวของฉัน
ทันใดนั้น ฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ก้อนหินบนตัวฉันมันลอยขึ้น! ตอนนี้ตัวของฉันไม่มีอะไรมาทับอีกต่อไปแล้ว ทำให้ฉันสามารถขยับลุกขึ้นได้แม้จะรู้สึกเหมือนตะคริวกินนิดๆ
"อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องถูกรับไปเลี้ยงแล้วนะ อย่าทำตัวซุกซนนักเลย ข้าล่ะเหนื่อยใจกับเจ้าจริงๆ"
ฉันก็เหนื่อยที่ต้องมาอยู่ในร่างของตัวอะไรก็ไม่รู้ แต่เดี๋ยวนะ ตะกี้เขาเรียกฉันว่า อะ อะไรนะ...มังกรงั้นเหรอ!?
พอฉันลุกเหินเดินสะดวกได้ ฉันก็รีบจ้ำสาวเท้ายาวๆ ของตัวเองไปที่แอ่งน้ำเล็กๆ ไม่ไกลจากตรงหน้าเท่าไร
ตึง ตึง ตึง
แต่เสียงกระทบพื้นเวลาที่ฉันย่ำเท้าทำให้ฉันแทบต้องหยุดชะงักแล้วก้มลงมองเท้าตัวเอง
ไม่นะ...ฉันไม่น่าจะหนักขนาดนั้นป่ะ
ฉันชะโงกหน้าส่องผิวน้ำที่สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของฉันในตอนนี้ทำให้ฉันถึงกับช็อกและตกตะลึงไปตามๆ กัน
ร่างกายใหญ่โต มีกล้ามเนื้อแน่นเป็นปล้องๆ ตามสัดส่วน
ผิวเกล็ดเงาวับสีดำเป็นประกายคล้ายกับเกล็ดของพวกสัตว์เลื้อยคลานเหมือนกับงู
ปีกสองข้างที่มีลักษณะคล้ายกับของค้างคาวแต่ใหญ่โตกว่าถึงสิบเท่า
ถ้าฉันไม่ได้บ้า หรือเพ้อเจ้อไปเองจริงๆ สมองฉันก็ต้องมีปัญหาแน่ๆ นี่มัน...
มังกรชัดๆ เลยนี่หว่า
พระเจ้า นี่ฉันเกิดใหม่อีกครั้งเป็นมังกรเหรอเนี่ย!!!!
คือ ถ้าจำไม่ผิด ฉันน่ะยังเป็นสาวสะพรั่งเอ๊าะๆ นะ วัยทำงานที่กำลังจะประสบความสำเร็จในหน้าที่สิ ฉันควรจะยืนอยู่ในจุดที่ใครๆก็ต้องอิจฉาฉัน ถูกป่ะ แล้วนี่อะไรอ่ะ ดันตายดื้อๆ แล้วมาเกิดใหม่เป็นมังกรเนี่ยนะ ใครมันจะรับได้วะ...แถมจำไม่ได้อีกต่างหากว่าตัวเองตายแบบไหน รู้แค่ว่าตายแล้วแค่นั้นเอง
แกรก แกรก...
ฉันใช้กรงเล็บ (เออ เล็บตัวเองนั่นแหละ) ขูดพื้นเล่นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเหลือบสายตามองชายชราที่กำลังทำอาหารให้ฉันอยู่
"ข้าก็รู้ว่าเจ้ายังอยู่วัยกำลังโต แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะยังทำตัวเป็นเด็กๆ นะไซเนียร์"
ใช่ ไซเนียร์ คือชื่อของฉันในชาตินี้ที่ดัน(เสือก)เกิดมาเป็นมังกรค่ะ ชายชราคนนี้เขาชื่อ อุล จากความทรงจำที่ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ในหัวของฉัน เขาก็เปรียบเสมือนพ่อบังเกิดเกล้าของฉันที่เลี้ยงดูแทนแม่ของฉัน (แน่นอนว่าแม่ก็มังกร) ที่ด่วนตายจากไปซะก่อนหลังจากที่อายุได้สี่ห้าร้อยปี ดูเหมือนอายุขัยของมังกรจะอยู่ที่หนึ่งหมื่นปี ขึ้นอยู่กับว่าพลังในตัวจะเยอะขนาดไหน
"เจ้าต้องกินเยอะๆ จะได้โตไวๆ"
อุลเขาเป็นพ่อมด สารพัดที่จะเป็น บางทีก็ชอบปลอมตัวเป็นพ่อค้าเข้าไปในเมืองของพวกมนุษย์แล้วไปขายของเพื่อหาเงินมาซื้อวัตถุดิบทำอาหารให้กับฉัน
"กรร... (อะไรอ่ะ เนื้อย่างเหรอ?)"
ฉันส่ายหน้าทันทีที่อุลยื่นถาดใส่เนื้อแดงชิ้นก้อนโตที่เหมือนจะถูกย่างมาจนออกแนวไหม้เกรียมให้กับฉัน
เดี๋ยวนะ ปกติฉันต้องกินของพรรค์นี้เหรอ ถึงจริงๆจะรู้อยู่แล้วว่ามังกรเป็นสัตว์กินเนื้อก็เถอะ
"เป็นอะไรไป ไซเนียร์ นี่ของโปรดของเจ้าเลยนะ"
อุลทำสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นว่าฉันนิ่งงันไม่ยอมกินอาหารที่เขาตั้งใจทำให้
ใครมันจะอยากไปกินเนื้อไหม้เกรียมกัน...
ตึกตัก ตึกตัก
แต่จู่ๆ ชั่วขณะที่ฉันกำลังคิดปฏิเสธอาหารตรงหน้า หัวใจของฉันก็เต้นระรัว จังหวะของหัวใจค่อยๆดังขึ้นและดังขึ้น
ติ๋ง...
"น้ำลายเจ้าไหลแล้วนะ จะเล่นตัวไปทำไมล่ะ"
แม้จะปฏิเสธ ไม่อยากกินขนาดไหน แต่ร่างกายของฉันกลับตอบสนองต่อกลิ่นของเนื้อย่างตรงหน้า กลิ่นของมันหอมกรุ่นเชิญชวนให้ฉันอยากจะเข้าไปคว้ามากิน
นี่ฉันกลายเป็นสัตว์ป่าแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย
งั่ม!!
เหมือนว่าตอนนี้ไม่ใช่ร่างกายของฉันก็ว่าได้ ทุกอย่างมันเคลื่อนไหวไปเองหมด ฉันก้มหน้าแล้วเคี้ยวเนื้อย่างตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติของเนื้อย่างออกแนวสุกๆ ดิบๆ ที่ถูกฉันเคี้ยวแล้วค่อยๆ กลืน มันทำให้ฉันทั้งขยะแขยงชวนอ้วกและอิ่มเอมไปพร้อมๆ กัน
กร้วม กร๊อบ งั่ม
"เห็นเจ้ากินแบบนี้ข้าค่อยโล่งใจหน่อย ยังมีอีกเยอะ กินเยอะๆ ล่ะ"
เพียงพริบตาเดียวไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้นแหละ เนื้อย่างชิ้นโตชิ้นนั้นก็ลงท้องฉันไปจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่กระดูกสักชิ้น
ฮือ นี่ฉันกินเข้าไปจริงๆ เหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย
"แสดงว่าเนื้อของปีศาจอีกาจะถูกปากเจ้านะไซเนียร์"
ฉับ ตึง ตึง
เสียงมีดหั่นเนื้อชวนสยองดังเป็นจังหวะทำเอาฉันคิดถึงหนังสยองขวัญขึ้นมาทันตา
"เอ้า จัดไปอีกจาน! นี่ส่วนเด็ดเลยนะ"
ดะ...เดี๋ยวนะ...
"หัวของปีศาจอีกาย่างราดซอส หวังว่าเจ้าจะชอบนะ"
โอ๊ยยยยย แหวะ ฉันจะอ้วกกก ใครก็ได้ช่วยฉันออกไปจากอาหารบ้าๆ พวกนี้ที
- ผู้เขียน
