“อืมม...” พี่ไรม์เบี่ยงหน้าหนีความเย็นจากผ้าที่ฉันพยายามซับหน้าให้เขา มือหนาปัดป่ายไปมาก่อนจับเข้าที่ข้อมือฉัน ฉันสะดุ้งเล็กน้อยพยายามยื้อข้อมือออกจากการจับกุมนั้น แต่ไม่กล้ายื้อแรงมากเพราะกลัวว่าจะเป็นการทำให้เขาตื่น ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมองพี่ไรม์ก็พบว่าดวงตาคมเข้มสีนิลกำลังจับจ้องฉันอยู่
“เอ่อ... พี่ไรม์ตื่นแล้วเหรอคะ” ฉันกลั้นใจถามเสียงเบา แรงบีบตรงข้อมือเพิ่มขึ้นราวกับเขาตอบสนองต่อคำถามฉัน “ขอโทษที่ทำให้พี่ตื่นนะคะ ฟองแค่จะเช็ดหน้าให้พี่เฉย ๆ”
ฉันพยายามแกะมือหนาออกจากข้อมือเพื่อถอยตัวห่างจากเขา แต่มันช่างยากเย็นเพราะนอกจากพี่ไรม์จะไม่ยอมปล่อยมือฉัน ดวงตาคมยังจ้องฉันไม่ยอมละอีกด้วย
ฉันเลิกพยายามแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นด้านหน้าโซฟา มองข้อมือที่เริ่มขึ้นรอยแดงตามแรงบีบของมือหนาก่อนเลื่อนสายตาสบกับดวงตาคมอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างนึกหาบทสนทนาต่อไม่ออก
“ความผิดฉันเอง” เสียงแหบแห้งคล้
