บทที่ 2 ข้อตกลง
2202 คำ
ตามความทรงจำเจ้าของร่าง ลอตเต้เป็นคุณชายขี้เกียจ เขาไม่เอาการเอางานอะไรสักอย่าง ยังดีที่เขาเป็นลูกคนเล็ก และมีพี่ชายที่เก่งทุกอย่างจนเรียกได้ว่าเพอร์เฟคอยู่ ตำแหน่งดยุกคนถัดไปพี่ชายต้องได้ครอบครองอย่างแน่นอน ลอตเต้เลยไม่จำเป็นต้องเอาการเอางานมากก็ได้เพราะมีพี่ชายคอยทำให้อยู่แล้ว เงินก็มีใช้ตลอด เรียกได้ว่าสบายสุด ๆ
และอย่างว่าแหละ...ลอตเต้มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแดดแยงตาเปรี้ยง ๆ “สงสัยเราจะตื่นสาย..”
เขาไม่รู้พระเอกจะกลับมาเมื่อไหร่ เลยเปิดดูตู้เก็บของเพื่อหาวัตถุดิบมาทำอาหาร แค่ก ๆ เห็นอย่างงี้เขาทำอาหารเก่งมากนะ เพราะพ่อทำอาหารไม่ได้เรื่อง แค่ทอดไข่ยังทำไหม้ เขารับหน้าที่ทำอาหารคนเดียวในบ้าน แถมแม่ก็เสียไปตั้งแต่คลอดเขา เขาเลยต้องทำงานบ้านทุกอย่างไปด้วย
พ่อมีความคิดแบบเก่า..เก่ามากกกกก เรียกได้ว่ามนุษย์ถ้ำ พ่อบอกว่าผู้ชายไม่ควรทำงานบ้าน ควรหาเงินอย่างเดียว ก่อนที่เขาจะโตจนรู้ความ สภาพบ้านของเขาก็เละมาก ๆ เพราะพ่อทำอะไรไม่เป็นเลย แถมไม่คิดจะเรียนรู้ด้วย พอเขาโตหน่อยถึงได้ทำ
ถ้าถามว่า อ้าวเป็นลูกชายก็ต้องทำเหรอ ไม่ ไม่ๆๆๆ พ่อบอกเขาว่า ถึงจะเป็นลูกชาย แต่ก็เป็นลูก เป็นลูกก็ต้องทำแทนพ่อแม่ โอเค รับบทคนใช้ก็ได้ นั่นแหละ สกิลพวกนี้ถึงได้ติดตัวเขามาด้วย เรียกได้ว่ามีความเป็นแม่ศรีเรือนแบบสุด ๆ ถ้าใส่ใน portfolio ได้ก็อยากใส่ แต่ประเด็นคือมันใส่ไม่ได้...
แค่ก ๆ ช่างเรื่องนั้นก่อน
ที่เกริ่นมาทั้งหมดนั้นก็แค่จะบอกว่าเขาทำอาหารเก่งมากนั่นเอง!!
ลอตเต้กวาดตามองดูตู้ใส่วัตดุดิบแล้วได้แต่ถอนหายใจ...มีแค่ไข่ มันฝรั่ง แครรอท ขนมปัง แล้วก็ธัญพืช เอาไปทำอะไรได้บ้างเนี้ย เขากวาดตาดูความทรงจำเจ้าของร่างพบว่าสมัยนี้มีตู้เย็นใช้กันแล้ว แม้คุณภาพอาจจะไม่ได้ดีเท่าของสมัยปัจจุบัน แต่มันก็ใช้แทนกันได้
น่าเสียดายที่บ้านนักสืบธรรมดา ๆ อย่างอีธานดันไม่มี เพราะแบบนี้ถึงได้ไม่มีเนื้อสัตว์อยู่ในบ้านเลย เนื้อสัตว์น่ะ ถ้าไม่มีตู้เย็น วางทิ้งไว้วันเดียวกลิ่นก็เริ่มเปลี่ยนแล้ว คนส่วนใหญ่เลยมักจะซื้อมาทำอาหารให้จบ ๆ ไปเลย ไม่เก็บไว้กินวันอื่น
หมดกันสกิลทำอาหารที่ติดตัวมา ทอดไข่ดาวกินกับขนมปังก็ได้
ลอตเต้นั่งกินอาหารคนเดียวไปแบบเงียบ ๆ สายตาก็มองสำรวจบ้านของพระเอกไปพลาง ๆ ไม่รู้ว่าเขาไม่มีตังหรือมีแต่ไม่ใช้กันแน่ งานนักสืบไม่ใช่ว่าเงินเดือนเยอะหรอกเหรอ
ถ้าให้วิเคราะห์ล่ะก็...
เขาวางพล็อตเอาไว้ว่าพระเอกเป็นนักสืบที่เก่งกาจ แต่ก็ไม่ได้เก่งจนน่าตกใจหรือเก่งเหมือนนักสืบการ์ตูนดังที่เห็นตามพล็อตสืบสวนปกติ พระเอกแค่เป็นคนช่างสังเกต มีความเก่งกาจพอสมควร แต่ไม่ได้ไขคดีได้ทันทีที่มองศพขนาดนั้น เพราะเขาไม่ต้องการสร้างให้พระเอกเก่งมากเกินไป เวลานางเอกโผล่มาสองคนนี้จะได้ร่วมมือกันแล้วพัฒนาความสัมพันธ์ได้ง่ายกว่า
ถ้าพระเอกเก่งเขาคงไม่พึ่งพานางเอกแน่ ๆ และคงรักกันได้ยาก พระเอกไม่ใช่นักสืบดังอะไร เขาก็เป็นนักสืบคนหนึ่งในประเทศนี้ ที่มีนักสืบระดับเดียวกันอีกมากมาย เพราะฉะนั้นงานมันจะไม่พอดีกับจำนวนคนแน่นอน พอพระเอกงานน้อย เขาก็ไม่ค่อยมีเงินมากนัก บ้านเลยเป็นแบบนี้
แก๊ก!
ลอตเต้ชะงักเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น เพราะทางเข้าบ้านกับห้องครัวเชื่อมกัน พอหันหลังไปลอตเต้ถึงได้เห็นอีธานเดินเข้ามาในบ้าน บนบ่าแบกสูทและกระเป๋าเดินทางขนาดพอประมาณไว้ในมือ คาดว่ากระเป๋านั้นคงมีเสื้อผ้าสำหรับใส่เวลาหนีไปนอนบ้านเพื่อน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแค่กลับบ้านมาเอาเสื้อผ้าเพิ่ม
“แหม่ ๆ กว่าจะกลับบ้านสักทีนึงเล่นเอาเกือบลืมหน้าเลยนะครับ”ลอตเต้อดไม่ได้ที่เอ่ยแซวไป
อีธานหล่อมากจริง ๆ หน้าตาระดับพระเจ้าบรรจงปั้น ใบหน้าคมเข้ม ผมสีดำสนิทไม่ต่างจากสีตาที่มองแล้วพร้อมจะดูดกลืนคนที่มองให้หลงใหล ไม่เสียดายที่พล็อตกว่าครึ่งคือการบรรยายหน้าตาพระเอก ส่วนนางเอกคือ 1 บรรทัดที่ไม่มีการบรรยายทั้งชื่อและอาชีพ(น่าสงสาร)
ไม่แปลกที่ลอตเต้จะหลงรัก..
“นายลืมหน้าฉันไปเลยก็ยิ่งดีหรือจะรีบหย่า ๆ ไปเลยก็ได้ ฉันจะยอมเซ็นใบหย่าให้เดี๋ยวนี้เลย”พระเอกพูดอย่างเย็นชาสายตาไม่มองมาที่ลอตเต้ด้วยซ้ำ เขาถอดรองเท้าและแขวนสูทไว้กับเชิงไม้จากนั้นก็เดินตัวปลิวเข้าห้องไปเลย
ลอตเต้หน้าบูด “คนอะไรเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง”เขาจัดการไปล้างจานที่ตัวเองกินก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องพระเอกดู
มันล็อค...
“ว่าแล้ว...”
ลอตเต้ไม่ฝืนจะพังกุญแจอีกต่อไป แต่เขาต้องหาทางทำให้พระเอกเดินออกจากห้องเอง จริง ๆ ถึงจะบอกว่าเขาจะเกาะติดพระเอกเพราะกลัวฆาตกรโรคจิตมาสวัสดีหน้าบ้าน แต่ตอนนี้พระเอกอยู่ในบ้านแล้วเขาน่าจะปลอดภัย
แต่เขาอยากจะคุยกับพระเอกเรื่องขอตามไปทำงานด้วยต่างหาก!!
ถ้าไม่คุยให้รู้เรื่องแล้วแอบตามไป เขาต้องโดนพระเอกสลัดหลุดแน่!! เขาคิดว่ายังไงเจ้าของร่างก็เคยตามติดพระเอกยิ่งกว่าสตอล์คเกอร์มาแล้ว พระเอกคงมีวิธีรับมือของตัวเอง
เขาต้องหาทางทำให้พระเอกยอมให้เขาตามไปทำงานด้วยให้ได้!!
ลอตเต้ลูบคางอย่างใช้ความคิด “ถึงอีธานจะเกลียดลอตเต้ยังไง แต่ถ้าลอตเต้เกิดตายขึ้นมา เขาต้องโดนดยุกเล่นงานหนักมากแน่ ๆ”
พอคิดแผนได้ลอตเต้ก็ยิ้มกริ่ม เขาวิ่งไปเปิดน้ำเพื่อเอาน้ำมาป้าย ๆที่ตาให้เหมือนกำลังร้องไห้ จากนั้นก็หยิบมีดขึ้นมาเตรียมเล่นการแสดง
“ฮึก ๆ ฮือ ผมอยากตาย สามีก็ไม่รัก แถมยังไม่ยอมกลับบ้านอีก ชาวบ้านก็เกลียด ฮึก ตายซะยังดีกว่า ฮืออ”ลอตเต้แกล้งร้องไห้พลางเหลือบไปมองประตูห้องอีธาน
นิ่งสนิท...
‘หรือมารยาไม่พอ’
เขาเริ่มร้องดังขึ้น “ฮืออออ มีดในครัวมันก็ดูคมดีนะ ถ้าลองเอามากรีดแข—”
แก๊ก!
“ถ้าอยากตายก็ไปตายนอกบ้าน อย่ามาร้องไห้หน้าห้องฉัน”
ปัง!
พูดจบอีธานก็เดินเข้าห้องไป
ลอตเต้อึ้ง “...”
ไม่ห่วงสักนิดเลยเหรอ จากความทรงจำลอตเต้ไม่เคยใช้วิธีนี้นะ!!
ลอตเต้หน้าบึ้ง “ไอ้คนเย็นชา หน้าตาดีแต่นิสัยไม่น่ารัก!!”
ขอถอนคำพูดที่จะไม่พังประตูเข้าไป แค่ก ๆ ลอตเต้เคยเรียนรู้วิธีสะเดาะกุญแจจากพี่ชายข้างบ้านจนเรียกได้ว่าเชี่ยวชาญ...แค่ก ๆ อย่าเข้าใจผิด พี่ชายข้างบ้านไม่ใช่โจร เขาทำอาชีพทำกุญแจ เลยรู้ทริกอะไรดี ๆ เยอะเลย
เขาก็ไปเรียนกับพี่ชายข้างบ้านบ่อย ๆ จนสนิทกัน ถึงสาเหตุจะมาจากการอยากใกล้ชิดและจีบแบบเนียน ๆ ก็เถอะ แต่ประเด็นคือพี่เขาซื่อบื้อ เขาเลยจีบไม่ติด..
ลอตเต้หยิบลวดยาวเท่านิ้วชี้ออกมา จากนั้นก็หักตรงส่วนปลายให้งอแล้วแหย่เข้าไปในลูกบิดประตู หมุนไปมาตามความคุ้นเคย
แก๊ก!
ไม่นานก็สะเดาะได้....
ลอตเต้เปิดประตูเข้าไปดูข้างในห้อง พอมองไปรอบ ๆ เขาถึงได้รู้ถึงความแตกต่าง ห้องพระเอกใหญ่กว่าจริง ๆ ถึงใหญ่กว่านิดเดียวก็เถอะ ส่วนเจ้าของห้องก็...นอนหลับอยู่บนเตียง
อีธานคลายเนคไทกับปลดกระดุมออกเล็กน้อยสภาพนอนแผ่บนเตียงและหัวยุ่ง ๆของเขาก็ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูแย่ลงเลยสักนิด บอกตัวตรง ยิ่งเซอร์ยิ่งหล่อ..
ลอตเต้เกาหัว เขาถึงกับตัวไม่ถูก กะจะตื้อขอคุยด้วยสักหน่อย แต่เป้าหมายดันหลับซะงั้น เขายื่นหน้าเข้าใกล้อีธาน ร่างสูงนอนหลับไม่รู้ตัว อกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย ไม่นานตาที่ปิดอยู่ก็เบิกกว้าง
“นายเข้ามาได้ยังไง”
“เฮ้ย!!”ลอตเต้สะดุ้งเฮือก เขาถอยหนีอย่างไว
“ฉันถามว่านายเข้ามาได้ยังไง”อีธานกดเสียงต่ำดูเยือกเย็นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว เขาเดาว่าถ้าอีธานหยิบมีดมาฆ่าเขาได้คงทำแล้ว
ลอตเต้ตอบอย่างลนลาน”เสดาะกุญแจ..”เขารีบพูดต่อ “ตะ แต่ผมไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีกับคุณนะ คะ แค่อยากคุยด้วย..”
อีธานกอดอกจ้องร่างบางเขม็ง “แต่สิ่งที่ฉันเห็นมันดูไม่ใช่แบบนั้นนะ”
“คืองี้นะคุณสามี ผมอยากขอตามคุณไปทำงานด้วยสักหน่อย”พอเห็นคิ้วของอีธานเริ่มขมวด ลอตเต้ก็รีบอธิบายต่อ “ผมฝัน! ฝันว่ามีฆาตกรโรคจิตอุ้มผมไปฆ่า ผมกลัวมาก ๆ ขอตามคุณไปทำงานด้วยสักช่วงหนึ่ง สัญญาว่าจะไม่รบกวน”
ถ้าหย่ากับพระเอกแล้ว เขาจะกลับไปบ้านพ่อ แบบนี้ก็ปลอดภัยกว่า ขอแค่ทำให้พระเอกกับนางเอกรักกันให้ได้ก็พอ แค่นั่นก็หมดหน้าที่เขาแล้ว ตัวละครลอตเต้ก็สร้างมาเพื่อแบบนี้นิ
อีธานมองเขาเหมือนคนไอ้ง่าวคนหนึ่ง “แค่ฝันบ้า ๆ บอ ๆ ของนายเนี้ยนะ แล้วอีกอย่าง คิดว่าฉันจะเชื่อนายเหรอ คงอยากจะหาทางตามติดฉันได้ง่าย ๆ ล่ะสิ”
จะให้เขาเชื่อคนที่บังคับเขาแต่งงาน? ตามติดเขาเหมือนเงาตามตัว? แกล้งบอกว่าจะฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องความสนใจ? เรื่องที่ผ่านมาก็มากพอให้เขาไม่เชื่อใจคน ๆ นี้แล้ว
ลอตเต้ยู่ปาก “ผมเป็นคนรักษาสัญญาน่า เอางี้ดีไหม คุณให้ผมตามคุณไปทำงานสักครั้งหนึ่ง ถ้าผมไปเกะกะคุณเมื่อไหร่ ผมสัญญาว่าจะไม่ขอร้องคุณอีก”
“ฉันจะเชื่อนายได้ยังไง”
ลอตเต้ส่ายหน้า “No No No คุณไม่ต้องเชื่อผมหรอก แค่ดูก็พอ ถ้าผมเกะกะการทำงานของคุณ ผมอนุญาติให้คุณไล่ผมกลับบ้าน”
“ฉันควรจะทำแบบนั้นได้อยู่แล้ว ไม่ต้องรอให้นายอนุญาต
“เออ..มันก็จริง”เขาพูดต่อ “แต่ผมพูดจริง ๆ นะ!!”
“ถ้านายรักษาสัญญาได้ นั่นหมายความว่านายก็สามารถตัวติดกับฉันได้ตลอด 24 ชม.น่ะสิ คงไม่ได้กำลังจะบอกว่า ‘ขอตามไปนอนด้วย’ หรอกใช่ไหม”อีธานเหยียดยิ้ม เขาก็อยากรู้ว่าครั้งนี้ลอตเต้มาไม้ไหน
เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว “3!!”
“?”
“ผมจะขอตามคุณไปทำงานด้วย 3 คดี ถ้าครบ 3 คดีแล้วผมจะไม่ตามคุณไปทำงานอีก บางทีผมอาจจะขอหย่าด้วยเลย”ลอตเต้พยายามอธิบายด้วยเหตุผล “เรื่องฝันเกี่ยวกับฆาตกรนั่นเป็นเรื่องจริง แต่ในฝันก็มีรายละเอียดมากกว่านั้น ผมขอตามติดคุณ 3 คดีเพื่อหลีกเลี่ยงฆาตกร แต่จะขอหย่าเมื่อครบ 3 คดีเช่นกัน เพราะหลังจากผมโดนฆาตกรฆ่าตาย คุณจะเจอคู่ชีวิต ถ้าผมรอดชีวิตจากฆาตกรได้ ผมจะปล่อยคุณไป”
ลอตเต้เดิมพันทุกอย่างไว้ที่ 3 คดีนี้ ใน 3 คดีนี้เขาต้องเจอฆาตกรแน่ ระยะเวลาของเรื่องคือพระเอกยังไม่เจอนางเอกแน่นอน เพราะเขาจะพบนางเอกหลังลอตเต้ตายไปแล้ว และเขาไม่น่ามาเข้าร่างก่อนเวลาตายตัวเองมาก ลอตเต้ตายตอนอายุ 20 ปี และเจ้าของร่างก็อายุ 20 ปี อีกไม่นานฆาตกรต้องลงมือแน่
คำนวณระยะเวลาและความถี่ของงานพระเอก 3 คดีคือกำลังดีเลย
อีธานอึ้ง “…” ก่อนจะเผยยิ้มดีใจออกมา “หึ ฉันยอมรับว่าไม่เชื่อเรื่องความฝันของนาย แต่นั่นก็ทำให้ฉันมีสิทธิหลุดพ้นจากนายได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นฉันจะขอเชื่อมันสักหน่อยก็ได้”เขาเดินไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา จากนั้นก็เขียนรายละเอียดสัญญาลงไป “เซ็นซะ ถ้าครบ 3 คดีแล้วนายยังไม่หย่า ถึงจะเป็นลูกดยุก นายก็ไม่มีที่ยืนในสังคมแน่”
ลอตเต้พยักหน้าตกลง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ฆาตกรต้องโผล่มาใน 3 คดีแรกแน่ ๆ เขาเซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างไม่ได้คิดอะไร
แน่นอน...ลอตเต้ไม่ได้คิดถึงในกรณีที่ผิดพลาด...
- ผู้เขียน
