ผมเป็นภรรยาคุณนักสืบ

เขา! นายสมชาย เกย์น้อยวัยใสที่กำลังลองหัดแต่งนิยายแนวสืบสวนเป็นครั้งแรก หลังจากแต่งนิยายแนวหวาน ๆ มาโดยตลอด แน่นอนว่าเขาแต่งแนวชายหญิง ถ้าถามว่าทำไมแต่งแนวชายหญิงล่ะ นายเป็นเกย์ไม่ใช่เหรอ หึ! ขนาดผู้หญิงที่ชอบผู้ชายยังแต่งแนววายหรือแนวยูริได้เลยไม่ใช่เหรอ แค่ก ๆ ถึงเหตุผลจริง ๆ มันจะเป็น... การที่พ่อของเขาแอบมาอ่านนิยายเขาตอนที่เขาไม่รู้ตัวด้วยน่ะสิ ถ้าโดนจับได้ เขาอาจจะโดนตีตูดลายก็ได้ พ่อตั้งชื่อเขาว่าสมชาย เพราะอยากให้สมชาย แต่ไม่ได้รู้เลยว่าลูกเป็นเกย์ที่ใจเต้นเวลาเห็นผู้ชายหล่อ แค่กๆ! แถมยังมีชื่อในวงการนักเขียนว่ากระต่ายฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวอีก ชื่อกระโปกมาก ตั้งตอนขนหมอยยังไม่ขึ้น แต่ถึงชื่อจะหวานขนาดนี้ แต่มันก็ยังพอหลอกพ่อได้ “สมชาย ทำไมนามปากกาแกชื่อแปลก ๆ ว่ะ”พ่อถามพลางจิบกาแฟไปด้วย พ่อแม่สมัยนี้เขาไม่กางหนังสือพิมพ์จิบกาแฟกันแล้วเหรอ ไหงมาเปิดอ่านนิยายลูกแล้วจิบกาแฟแทนล่ะ? “โอ้ยพ่อ ผมตั้งแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ชื่อมันก็แปลก ๆ งี้แหละ ถ้าผมเปลี่ยน นักอ่านเก่า ๆ จะจำผมได้ไงล่ะ”ถึงจะพูดแบบนั้นเขาก็เป็นแค่นักเขียนโนเนมที่ไม่มีคนอ่าน พ่อก็พึ่งรู้ว่าเขาเป็นนักเขียนนิยาย แถมยอมรับซะดิบดี แต่ดันไม่ยอมรับเพศลูกซะงั้น เฮ้อ... กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน การแต่งนิยายสืบสวนไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย ทั้งหาข้อมูล ทั้งคิดคดีความ ไหนจะต้องเขียนบรรยายนางเอกและพระเอกให้ฉลาด จะได้คิดหาวิธีไขคดีได้ ประเด็นคือผู้เขียนอย่างเขาดันเป็นคนไม่ฉลาดนี่สิ ยิ่งหาข้อมูลก็ยิ่งเครียด พอหันไปดูเวลาอีกที ปรากฏว่าเป็นเวลาตี 3 แล้ว... “ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี้ย” รู้สึกเหนื่อยชะมัด ง่วง มึนหัว... ตึง!!! เขาวูบไปแว๊บนึง ไม่คิดว่าการวูบครั้งนั้นจะทำให้เขาล้มลงไปหน้าจูบพื้น กลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ปากแตกอีก เวร... ‘ปวดหัวอ่ะ’ “สมชาย!!” เสียงพ่อดังขึ้น คาดว่าน่าจะได้ยินเสียงเขาล้มเมื่อกี้  พ่อประคองเขาขึ้นมา แต่เขากลับเห็นหน้าพ่อไม่ชัดนัก “พ่อ...” “สมชาย ทำใจดี ๆ ไว้ พ่อจะเรียกรถพยาบาล” “พ่อ...ไม่ทันแล้ว ผมว่าผมกำลังไปต่างโลก”ถึงจะปวดหัวมาก แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเล่นมุกออกไป “ห้ะ! ต่างโลกอะไรของแก สมองได้รับการกระทบกระเทือนเหรอ!!” “ก่อนตาย ผมขอสารภาพก่อน ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย ฮึก พ่อครับ ผมเป็นเกย์..ผมใจเต้นให้พี่ชายข้างบ้านเวลาเปลือยอก ฮึก ผมขอโทษ” “สมชาย...” “ไม่ครับ อย่าเรียกผมว่าสมชาย ฮึก เรียกผมว่ากระต่ายฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมว นั่นเป็นชื่อที่ผมอยากใช้มาโดยตลอด ผมรักพ่อนะ แอ๊ก!” “สมชาย!!” ก่อนสติดับวูบไป เขาก็ไม่ลืมที่จะปล่อยมุก แหะ ใครจะไปอยากชื่อกระต่ายฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวจริง ๆ ล่ะ ก็แค่อยากให้พ่อหัวเราะก่อนตายเท่านั้นเอง.. แต่เหมือนจะไม่สำเร็จ....                 เฮือก!!! สมชายสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างแรงเหมือนถูกดีด พอมองไปรอบ ๆ ห้อง เขากลับพบว่านี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่ห้องของตัวเอง ไม่ใช่ที่ไหนเลยในความทรงจำ... มันเป็นห้องเล็ก ๆ ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็แฝงความหรูหราเอาไว้ในตัว ห้องดูดีจนขัดกับความเล็กของขนาดห้องซะเหลือเกิน แถมเตียงที่นอนอยู่ก็นุ่มกว่าเตียงที่บ้านเขาซะอีก พ่อคงไม่ได้ซื้อเตียงใหม่หรอกมั่ง...แล้วที่นี่ที่ไหน ห้องนอนใครเนี้ย? สมชายเกาหัวอย่างมึนงง “หรือเรามาต่างโลกจริง ๆ ว่ะ” แต่ก็ไม่ได้โดนรถบรรทุกชนนิ หรือนี่คือการมาต่างโลกแบบใหม่? อึก! อยู่ดี ๆ ความทรงจำมากมายก็ไหลเข้ามาในหัว สมชาย...ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าลอตเต้ เจ้าของร่างนี้ชื่อลอตเต้ มารีนกรีนเป็นตัวร้ายง่าว ๆ ที่เขาใส่เข้ามาเพื่อให้พระเอกกับนางเอกรักกัน และใช่ครับ นี่เป็นนิยายที่เขาแต่ง!!! ไม่ ไม่ๆๆๆ จะเรียกว่าแต่งยังไม่ได้เลย ในเมื่อมันถูกวางพล็อตหยาบ ๆ เอาไว้เท่านั้น ยังไม่ได้เริ่มต้นเขียนเลยสักประโยค ถ้าถามว่าพล็อตหยาบขนาดไหน...กระดาษทรายเรียกพี่อ่ะครับ .เขาแค่วางโครงเรื่องไว้ว่า อีธาน พระเอกของเรื่องผู้เป็นนักสืบที่เก่งกาจคนหนึ่งในประเทศนี้ แต่เก่งกาจยังไงเขาก็เป็นสามัญชน ด้วยรูปลักษณ์หน้าตาที่หล่อเหลาแบบวัวตายควายล้มทำให้ตัวร้ายไร้สมองที่เป็นลูกชายของดยุกหลงใหลเขาหัวปักหัวปำ แถมยังบังคับให้อีธานยอมแต่งงานด้วยอีก ข่าวลือเสียหายดังกระช่อนไปไกลทั่วเมือง เรื่องที่ลูกชายดยุกอย่างลอตเต้บังคับสามัญชนสุดหล่อแต่งงาน แต่พ่อเจ้าของร่างก็รักลูกมาก ถึงลูกจะไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่างแถมการบังคับชาวบ้านแต่งงานก็เป็นเรื่องที่น่าอับอาย แต่เขาก็ไปบังคับอีธานให้ยอมแต่งกับลอตเต้อยู่ดี พ่อเจ้าของร่างคิดว่ายังไงลอตเต้ก็เป็นขุนนาง ถึงอีธานไม่รักลูกเขา ยังไงเขาก็ต้องดูแลลอตเต้อย่างดีแน่นอน ใช่..ก็ถือว่าดี...ดีกับผีน่ะสิ!!! พระเอกคนนั้นหลังจากแต่งงานก็เมินลอตเต้เหมือนธาตุอากาศ กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้านบ้าง ส่วนใหญ่ก็ไปค้างบ้านเพื่อนที่เป็นอัศวิน เงินก็ไม่ทิ้งไว้ให้ ยังดีที่ลอตเต้รวยอยู่แล้ว ปัญหานี่จึงหมดไป นอกจากนั้นอีธานก็ให้ลอตเต้นอนในห้องเล็ก ๆ ที่ถัดจากห้องของตัวเองไปหน่อย ไม่อยากบอกว่าไอ้ห้องเล็ก ๆ นั่น เมื่อก่อนเป็นห้องเก็บของ.. แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ลอตเต้คนนี้บังคับชาวบ้านมาแต่งงาน การโดนแบบนี้ถือว่าไม่หนักเท่าไหร่ ประเด็นสำคัญคือตัวร้ายโง่เง่าไร้สมองคนนี้จะต้องตายในอนาคตน่ะสิ!!                ลอตเต้จะถูกฆาตกรโรคจิตจับไปฆ่า ดยุกที่เห็นว่าลูกชายตัวเองหายตัวไปก็ร้อนใจ รีบไปบอกให้พระเอกตามหา ถึงใจพระเอกกจะคิดว่าลอตเต้เรียกร้องความสนใจ แต่ด้วยวิชาชีพนักสืบทำให้เขาต้องตามหาลอตเต้อย่างช่วยไม่ได้ ระหว่างที่ตามหาลอตเต้ เขาก็พบกับนางเอกและนั่นเป็นจุดเริ่มต้นความรัก...จบ                ใช่ แค่นี้แหละ เป็นพล็อตที่หยาบมาก เจอนางเอกได้ไง แล้วนางเอกไปเจอพระเอกได้ไง ฆาตกรเป็นใคร ลอตเต้ตายแบบไหน อันนี้แม้แต่คนแต่งแบบเขาก็ไม่ทราบ แหงล่ะ กะจะไปด้นสดตอนเขียนเอาอย่างเดียว ไม่คิดว่าการคิดพล็อตไม่ละเอียดของตัวเองจะส่งผลร้ายขนาดนี้                เขาไม่รู้อะไรเลยนอกจากชะตาชีวิตที่ต้องถูกฆาตกรโรคจิตฆ่า นอกจากชะตากรรมชวนน่าตื่นเต้น(?) เขายังมีใบทะเบียนสมรสที่บังคับคนอื่นให้ยอมเซ็นมาหนึ่งฉบับกับข่าวลือเสียหาย ๆ อีกนับไม่ถ้วน                ชีวิตในโลกใหม่ค่อนข้างน่าลำบาก...                และใช่ครับ เซ็ตติ้งโลกนี้ก็เหมือนอังกฤษยุคกลาง แน่นอนว่าการเปิดกว้างทางเพศน่ะ...เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ ทุกคนภายนอกมองว่าลอตเต้คือโรคจิตที่คิดชอบผู้ชายด้วยกัน พวกเขามองว่าพระเจ้าสร้างให้ผู้หญิงต้องคู่กับผู้ชาย แล้วสถานการณ์มันก็ยิ่งแย่กว่าเดิมเมื่อเจ้าตัวดันไปบังคับคนอื่นแต่งงานอีก ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกดยุก ป่านนี้อาจจะโดนพาทัวร์รอบเมืองแล้วให้คนปาหินใส่หัวก็ได้                ถึงเขาจะชอบผู้ชาย แต่ก็ไม่ได้อยากได้ผู้ชายทุกคนที่ขวางหน้าสักหน่อย แล้วก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักตัวเองด้วย เขาไม่ชอบการบังคับคนอื่น เพราะไม่ชอบ เลยเอานิสัยที่ตัวเองไม่ชอบไปใส่ไว้ในตัวร้าย แต่ผลดันออกมาว่าเขาเป็นตัวร้ายเองซะงั้น                โถ่เวร..                เขาเคยบอกเพื่อนสนิทว่าชอบผู้ชาย ผลสุดท้ายก็โดนตีตัวออกห่าง แถมยังโดนล้อกันทั้งห้อง เพื่อนสนิทบอกว่ากลัวเขาจะชอบมัน กลัวเขาคิดอะไรเกินเพื่อน ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่นั้นถึงได้รังเกียจเขานัก                ผู้ชายที่ชอบผู้หญิงก็ไม่ได้หลงรักผู้หญิงทุกคนที่เจอหน้าสักหน่อย ทำไมพวกนั้นถึงเป็นเพื่อนกันได้ล่ะ แล้วทำไมเขาที่เป็นเกย์ถึงโดนรังเกียจ ทั้ง ๆที่เขาก็ไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทตัวเอง แค่บอกเพราะไว้ใจ อยากแสดงความจริงใจ ถึงเขาจะชอบเพื่อนตัวเองมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดสักหน่อย มันก็แค่ความรัก ถ้าไม่สมหวังมันก็แค่ผ่านไป..                ลอตเต้ส่ายหัวพลางตบหน้าตัวเองเรียกสติ “ลืม ๆๆๆ เรื่องแบบนั้นคิดไปก็เครียด ตอนนี้เราเป็นลอตเต้ เราควรหาวิธีหย่ากับพระเอกดีกว่า”                ไม่สิ เดี๋ยวก็แต่งเดี๋ยวก็หย่า แบบนั้นพ่อของเขาได้เสียหน้าพอดี ยังไงพ่อของลอตเต้ก็เป็นขุนนางชั้นสูง(สูงลิ่ว) อุตส่าห์ออกหน้าสู่ขอ(บังคับ)อีธานให้..เขาต้องหาวิธีหย่าแบบที่พ่อไม่เสียหน้า และตัวเขาก็ไม่ถูกมองว่าแย่...                ลอตเต้กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงอย่างใช้ความคิด “อืม...”                นางเอก!!                ใช่แล้ว นางเอกไง ถ้าพระเอกหลงรักนางเอก เขาก็จะใช้ข้ออ้างนี้ในการหย่าได้!! ผู้คนก็จะคิดว่าเขาเสียสละให้พระเอกมีความรักเป็นของตัวเอง และตัวเขาก็รับบทเป็นคนดียอมเป็นฝ่ายถอยให้พระเอก พระเอกก็ไม่ได้ถูกมองแย่เพราะทิ้งเขา เพราะใคร ๆ ก็ต้องเชียร์คู่พระเอกนางเอกมากกว่าคู่ของเขาอยู่แล้ว!                ยังไงทุกคนในโลกนี้ก็ไม่ยอมรับความหลากหลายทางเพศ ถึงจะเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่เขาก็ต้องใช้มันให้เป็นประโยชน์!!                พระเอกเจอนางเอก>รักกัน>ลอตเต้ยอมถอย>ผู้คนชื่นชมในการเสียสละของลอตเต้และส่งเสริมความรักของพระเอกนางเอก>แบบนี้ก็แฮปปี้ทั้งสองฝ่าย!                อีกปัญหาหนึ่ง...                “ฆาตกรโรคจิต”                เขาเป็นตัวร้าย ไม่ได้มียันกันตายแบบพระเอกนางเอก เขาอาจจะตายได้ทุกเมื่อ....เดี๋ยวนะ ถ้าพระเอกตายยากตายเย็น                ทำไมเขาไม่เกาะติดพระเอกเอาไว้เลยล่ะ แบบนี้ก็ไม่ตายแล้ว แถมพอนางเอกโผล่มา เขาก็แค่ถอยห่าง พอทั้งคู่เจอกัน เดี๋ยวก็ช่วยกันกำจัดฆาตกรโรคจิตเองนั่นแหละ                หลังหย่าเขาคงกลับไปอยู่บ้านดยุก ที่นั่นมีความปลอดภัยสูง ยังไงก็ต้องดีกว่าที่นี่แน่ ๆ                ลอตเต้ใช้เวลาทั้งชั่วโมงในการวางแผนชีวิตตัวเองจนเสร็จสรรพ ยอมรับว่าเหนื่อยเหมือนวางแผนไปรบ แหงล่ะ จะไม่ให้เหนื่อยได้ไง ในเมื่อตัวเขาเขียนให้ตัวร้ายตายนิ!!                ลอตเต้ค่อย ๆ กลิ้งลงจากเตียง “ว่าแต่อีธานคงยังไม่กลับบ้านวันนี้หรอกใช่ไหม”                พระเอกมีเพื่อนสนิทที่เป็นอัศวินอยู่คนหนึ่งชื่ออะไรไม่รู้ เพราะตอนวางพล็อตเขายังไม่ได้คิดชื่อตัวประกอบ อีธานมักจะไปขอค้างบ้านเพื่อนคนนี้บ่อย ๆ เพราะไม่อยากเห็นหน้าลอตเต้ และก็ไม่อยากถูกตามติด จริง ๆ ต้องบอกว่าคุณพระเอกคนนี้ค่อนข้างเกลียดขี้หน้าลอตเต้เลยก็ว่าได้                “แล้วเราจะไปจะตามติดเขายังไงล่ะเนี้ย ฆาตกรโรคจิตจะมาเยี่ยมถึงหน้าบ้านตอนไหนก็ไม่รู้”                ลอตเต้ส่ายหน้า เขาเดินไปยังกระจกบานใหญ่ของห้องเพื่อสำรวจหน้าตาของเจ้าของร่าง กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มที่มีใบหน้าสวยหวาน นัยน์ตาและสีผมเป็นสีใบเมเปิ้ลในฤดูใบไม้ร่วง งดงามจนหาตัวจับได้ยาก ถ้าให้พรรณนาความงามของลอตเต้ เขาคงบอกได้ว่าเป็นผู้ชายเจ้าสำอาง ตัวใหญ่กว่าผู้หญิง แต่ไม่ใหญ่เท่าผู้ชาย                เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายตัวเล็ก...                เจ้าตัวมีใบหน้าที่น่าดึงดูดมาก บอกตามตรง ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายก็ต้องเหลียวมองเวลาลอตเต้เดินผ่าน ยิ่งขี้แมลงวันที่มุมซ้ายใต้ตาของเจ้าตัวก็ทำให้ใบหน้างาม ๆ มีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น                “หน้าตาดีขนาดนี้หาผัวใหม่ได้สบายได้แหะ” แค่ก ๆ ถึงจะยังไม่ได้หย่า แต่เดี๋ยวก็ต้องได้หย่าไปหาผัวใหม่แหละน่า!!                ลอตเต้ตรวจดูทุกอย่างในห้องแล้ว ดูเหมือนว่าของในห้องจะมีราคาแพง แม้แต่ถุงเงินของลอตเต้ก็หนักอึ้ง                เป็นลูกดยุกก็ดีแบบนี้เองสินะ                พอเดินออกมาจากห้องเขาถึงได้เข้าใจว่าทำไมอีธานถึงจัดห้องเขาให้ใกล้กับลอตเต้                เพราะมันช่วยไม่ได้ยังไงล่ะ!!                บ้านของอีธานไม่ได้ใหญ่นัก แต่ก็ไม่ได้เล็กจนน่าอึดอัด มีห้องนอนสองห้อง ห้องอีธานมีห้องน้ำในตัว ส่วนห้องของลอตเต้ต้องใช้ห้องน้ำแยกที่อยู่ในห้องครัวอีกที แหงล่ะ ห้องของเขามันเคยเป็นห้องเก็บของ พระเอกคงไม่คิดจะสร้างห้องน้ำในห้องเก็บของหรอก                ทั้งบ้านมี 3 ห้อง พระเอกเลยจัดห้องตัวเองไว้ให้ใกล้ลอตเต้อย่างช่วยไม่ได้ ถ้าถามว่าห้องกินข้าวอยู่ไหนล่ะ...ออ มันถูกรวมไว้ในห้องครัวแล้วไง ทูอินวันไปเลยพวก                ถ้าเป็นบ้านคนทั่วไปที่อยู่คนเดียว เขาว่ามันกำลังดีเลยล่ะ                แต่ถ้าอยู่สองคนอาจจะอึดอัดอยู่หน่อย ๆ ยิ่งสำหรับลอตเต้ที่เคยอยู่บ้านใหญ่เท่าคฤหาสน์มาแล้ว นี่คงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย แถมเขายังไม่มีคนรับใช้ตามมาด้วยเพราะกลัวอีธานอึดอัดอีก ตัวร้ายคนนี้ช่างทุ่มเทเพื่อความรักซะจริง แต่ปัญหาเรื่องบ้านเล็กสำหรับสองคนก็แก้ได้ด้วยเหตุผลที่ว่า...อีธานไม่ค่อยกลับบ้าน                “เราต้องตามติดพระเอกเพื่อหนีฆาตกรซะด้วยสิ ทำไงดีเนี้ย”