“อยู่เฉยๆ ไว้เมเบล”
ฟินิกซ์โน้มลงมากระซิบข้างใบหูของฉันเสียงหนัก ส่วนมือใหญ่อีกข้างของเขาก็กำลังถือปืนพกเอาไว้ด้วยท่าทางชำนาญอย่างสบายๆ นี่ฟินิกซ์ไม่ตกใจอะไรเลยหรือไง แถมเขายังยกยิ้มมุมปากเหมือนกำลังกลั้นขำที่เห็นฉันทำตัวเลิ่กลั่ก โดยรีบขยับตัวเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกำยำของเขามากกว่าเดิมอีกต่างหาก ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ ถ้าหากจะโดนยิงตายขึ้นมาอย่างน้อยก็โดนตัวของฟินิกซ์ก่อนแล้วกัน เหอะ!
“มันใช่เวลามาขำหรือไง นายประสาทไปแล้วเหรอ… อ๊ายย!”
ปัง!!
เสียงปืนดังขึ้นมาอีกหลายครั้ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้คนภายในงานเลี้ยงผสมปนเปกันจนหูฉันอื้ออึงไปหมด ฟินิกซ์กระชับอ้อมกอดฉันแน่นขึ้น ส่วนฉันก็กอดรอบเอวสอบของเขาเอาไว้แน่นเช่นกัน ร่างกายฉันสั่นโดยที่ควบคุมเอาไว้ไม่ได้ ทุกอย่างมันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยพบเจอมาก่อน และไม่มีวันอยากจะเจอกับเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ด้วย!
“อย่าอยู่ห่างจากฉัน เข้าใจมั
