ฉันพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดไม่หาย กัดริมฝีปากล่าง และเอนตัวพิงเบาะรถยนต์คันหรูของฟินิกซ์ที่นาธานกำลังขับอยู่อย่างเหนื่อยล้าร่างกายไปทุกส่วน โดยเฉพาะเล็บเท้าที่ฉีกอยู่ตอนนี้ เจ็บชะมัดเลย ให้ตายเถอะ
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณเมเบล”
ฉันเหลือบไปมองยังกระจกกั้นระหว่างหน้ารถกับที่นั่งด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงของนาธานที่ถามออกมาด้วยความสงสัย ฉันคงเผลอบ่นกับตัวเองดังเกินไปสินะ
“เปล่าหรอก ฉันไม่เป็นอะไร แล้วโทนี่ล่ะนาธาน”
“อยู่กับคุณครูสครับ สักพักคงตามไปที่บ้าน”
ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย งั้นที่ฟินิกซ์บอกว่าจะจัดการคนเดียวนั่นคงจะจริงสินะ บ้าชะมัด ฉันคิดว่าเขาจะให้โทนี่หรือลูกน้องสักคนตามไปด้วยซะอีก
“อะ… อือ งั้นเหรอ”
“ไม่ต้องเป็นห่วงคุณฟินิกซ์หรอกครับ เขาชอบทำแบบนี้ตลอดนั่นแหละ”
“ฉันไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย…”
ฉันเม้มริมฝีปากและขมุบขมิบปากพึมพำบอกนาธานอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าไหร่ แต่ก็ต้องร
