ฟ่านซิ่วอิงหัวเราะน้อยๆ นึกถึงตอนที่นางกับจางเลี่ยงหวงไปพบจวิ้นอ๋องกับมู่หลี่เฉียง เจ้าหมีป่าตัวนั้นดูคลั่งรักอย่างยิ่ง อุ้มเอาคุณหนูจางหายไปในป่าหลังวัดตั้งนานสองนาน
จางเลี่ยงหวงเองก็สารภาพว่าระยะนี้หากเจ้าหมีป่าแตะต้องตัวนาง นางก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คอยจะเตลิดเปิดเปิงไปทุกครั้ง ใจนึกอยากจะให้เขาทำมากกว่าการกอดจูบแล้ว ฟ่านซิ่วอิงยิ้มมีเลศนัย
“เจ้าต้องกล้าได้กล้าเสียแล้วล่ะ หวงเอ๋อร์”
“อย่างไรหรือ?”
ฟ่านซิ่วอิงบอกแผนการโฉดให้กับคุณหนูจางผู้เอาแต่ใจ ฝ่ายรับฟังพยักหน้าหงึกหงัก นางเองก็กลัวว่าบิดาของนางจะเผลอไผลไปรับปากผู้ใหญ่ตระกูลอื่นเขาแล้วนางจะพลาดโอกาสดีๆ ไปเสีย!
“เจ้ากล้าหรือไม่?”
“กล้าสิ! ในเมื่อเป็นวิธีเดียวที่ท่านพ่อของข้าจะยอมรับ ข้าก็คงต้องทำ”
แม้จะรับปากแข็งขันแต่เมื่อกลับมาถึงเรือนนอน จางเลี่ยงหวงก็คิดน้อยคิดใหญ่ ซ่งไป๋หลานสาวใช้ของนางวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“คุณหนู
