ในฐานะพระญาติของฮองเฮา เสนาบดีจางมองเห็นเพียงโอกาสจะทำให้ตระกูลของตนเองเป็นปึกแผ่นโดยผลักดันให้จางเลี่ยงหวงกลายเป็นพระชายาเอกขององค์ชายสักพระองค์ เดิมทีเขามองเห็นจวิ้นอ๋องหมิงจิ้นเหอซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่นั้นมีอำนาจในมือเทียบได้กับหมิงฮ่องเต้ แต่ดูเหมือนข่าวคราวจากในจวนแม่ทัพของจวิ้นอ๋องที่มาถึงหูเขาจะไม่ค่อยดี
“ท่านพี่ ไม่มีผู้ใดบังคับจวิ้นอ๋องได้ท่านก็รู้ ต่อให้เราพยายามยัดเยียด หวงเอ๋อร์ให้แต่พระองค์ไม่ทรงรับ เราก็คงหมดสิ้นหนทางแล้ว สู้ดีหันไปมองหาองค์ชายพระองค์อื่นจะดีกว่า”
เสนาบดีจางถอนหายใจหนักๆ “จริงอย่างเจ้าว่า...ขนาดฮ่องเต้เองยังเกรงพระทัยจวิ้นอ๋อง พวกเราคงทำได้เพียงเท่านี้ แล้วองค์ชายพระองค์อื่นเจ้าคิดว่าผู้ใดน่าสนใจบ้าง?”
“องค์ชายเก้าทรงมีพระราชทรัพย์มากมายจากท่านตากั๋วกงแห่งแคว้นผิง และยังคงกำกับดูแลกรมตุลาการ ท่านพี่ไม่เห็นว่าน่าสนใจหรือเจ้าคะ?”
“แต่องค์ชายเก้าทรงมีชายารองแล้
