เอ่อ นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น แว้กก นั่นอาจารย์เดชนี่ แล้วทำไมเท้าผม มันไปปักอยู่กลางอกอาจารย์แบบนั้น แงๆ ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย ตกใจมาก กลัว บอกไม่ถูกตั้งแต่เกิดเป็นคนมา ไม่เคยก้าวร้าวแบบนี้มาก่อน พ่อแม่ไม่เคยสอน บรรพบุรุษไม่เคยเสี้ยม แว้กก แล้วกูทำลงไปได้ยังไง จะทำยังไงดีล่ะทีนี้ ช่วยด้วยแม่จ๋า
“เจ้านี่กล้าคั่กน้อ บ่เคยมีไผล่วงเกินจารย์เดชเลยเด้อ เจ้าฮู้บ่ น้องอุ่น” คือผมร้องไห้ด้วยนะ ร้องออกมาจริงๆอ่ะ ไม่ได้แอ๊บตุ๊ดอะไรนะเว้ย มันตกใจ ผมทำร้ายครูบาอาจารย์ ตายๆ จากที่เรียนเก่งๆ (ในทางตรงข้าม) มันจะไม่ดำดิ่งยิ่งกว่าเดิมหรอกเหรอเนี่ย โอ๊ย ทำไงดี ผมเสียใจจังเลยอ่ะ ผมวิ่งออกมาจากห้อง ที่แสนจะเหม็นสาบนั่น มีไอ้พี่คนนั้นวิ่งตามออกมาครับ ผมเริ่มเกลียดไอ้บ้านั่นจริงจังแล้ว มันวอแวกับผมมากเกินไปแล้วนะ มันทำให้ผมขาดสติไปเลย ขาดสติ ถึงกระทั่งเตะอาจารย์ ไม่สิถีบ แว้กก
