Samantha's PoV:
Dahan-dahan kong binuksan ang aking mata. Oh damn. It's morning already. Humilig ako sa kabilang direksyon ng kama, thinking that I can still feel the warm hug of Zoey. It was actually the best hug.
But then again, realization hits me like a truck. She's not here. At mukhang hindi ko na uli sya makakatabi pang matulog.
Wala ng Zoey na maggogood-morning sa akin sa umaga at ikikiss ako sa pisngi. Wala nang mapagbubuntungan ko ng inis. I miss her. It was my fault. It really is. Another day without her is like hell.
I lazily get up from her bed. I need to do this dahil may trabaho pa akong kailangang gawin. Being a CEO is one of the busiest job. Ang sakit sa ulo lalo na kung tatanga-tanga 'yung mga employee mo.
Napapikit ako nang mariin. Napakaraming bagay ang tumatakbo n
