ทาส 6
2955 คำ
แบล๊คหัวเราผมเสียงดังลั่นห้อง ความฝันและศักดิ์ศรีผมพังลงตรงหน้า ไม่ต่างจากมือถือที่ถูกแบล๊คทำให้กลายเป็นผุยผง
เขาเดินจากห้องไปแล้วแต่ส่วนผมยังคงนั่งอยู่ที่พื้นข้างเตียงไม่ขยับไปไหน มันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกจากตรงนี้ได้เลย ผมจะผิดไหม....ถ้าผมจะยกความผิดให้พ่อ พ่อทำให้ผมต้องเป็นอย่างนี้
ไม่มีน้ำตาซักหยดที่ไหลริน หากแต่จิตใจนี้กลับบอบช้ำเสียเหลือเกิน เป็นไง...พระเจ้า! พอใจกับผลงานของท่านไหม?!!!
*อย่าได้โทษพระเจ้าเลยหนุ่มน้อย...เพราะท่านไม่สามารถยุ่งกับเจ้า ตั้งแต่เจ้าตกเป็นของพวกข้าแล้ว..........*
**" เสียงคร่ำครวญในใจของเด็กนั่นน่ารำคานจังเลยอ่าแบล๊ค.... "**
**" อืม...... "**
**" ไวท์จัดการเองดีกว่า.... "**
**" ไม่ต้องหรอก "**
**" แต่มันรำคานนี่!! "**
**" ปล่อยไปซักพักเดี๋ยวก็หลับไปเองแหละ! "**
**" ฮึ้ย...! แบล๊คน่าจะปล่อยให้ซาโตชิไปเรียน "**
**" ทำไม? "**
**" อย่างแรกนะ...จะได้ไม่ต้องมานั่งฟังเสียงคร่ำครวญที่แรงกล้าเพราะความปรารถนาของเค้า อย่างที่สองอาจจะเจอของเล่นใหม่ๆถูกใจอีกก็ได้....... "**
ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
เสียงคร่ำครวญภายในใจปรกติแล้วจะไม่ดังขนาดนี้ แต่ที่ดังขนาดนี้เพราะแรงปรารถนาของเจ้าตัวที่ต้องการให้เป็นจริง เพราะัอย่างพระเจ้าถึงรับรู้ได้เสมอ ยิ่งแรงปรารถนามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดังเท่านั้น
กลับกันเสียงเหล่านี้จะกรีดแทงใจปีศาจอย่างพวกเรา และสร้างความรำคานอย่างมหาศาลเลย นั่นจึงมีปีศาจไม่น้อยที่ล่อหลอกมนุษย์จากสิ่งที่เขาต้องการ ก่อนกลืนกินวิญญาณหรือเอาไว้เป็นวิญญาณทาส
**" งั้นเดี๋ยวไวท์ไปบอกเค้าเองล่ะกันเนาะ~~~ "**
**" ไปเล่นด้วยละสิ "**
**" นิสสสนึง >///< "**
ไวท์ลุกจากโต๊ะกินข้าวของตนมาหอมแก้มผม ก่อนจะเดินไปที่ห้องเด็กหนุ่มนั่น
ผมนั่งมองชายผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไวท์สินะ!
**" ว้าววววววว รู้ด้วยว่าเป็นผม ซาโตชิเก่งจางเลยยยย~ "**
ไวท์พูดพร้อมกับลงมากอดผมที่ยังคงนั่งอยู่ที่พื้น กอดไม่พอหอมแก้มผมอีกต่างหาก สำหรับเจ้านี้มันเห็นผมเป็นสัตว์เลี้ยงหรือไงนวะ!
**" เอ๋....สัตว์เลี้ยงหรอ? "**
พูดพลางทำหน้านึก ชักรู้สึกไม่ดีแล้วสิ!!
**" ดีเลย!!! "**
ซวยแน่ผม!
**" เอางี้นะ ไวท์จะยอมให้ซาโตชิไปเรียน แต่.... "**
แต่อะไรวะ หรือว่า....!
**" ถูกต้อง!! อย่างที่คิด ซาโตชิต้องเป็นสัตว์เลียงของไวท์ "**
**" หาาาาา เอาจริงดิ!! "**
**" ใช่! ไวท์มาอยู่ที่นี่ยังไม่มีสัตว์เลี้ยงเลย ซาโตชิออกจา....น่ารักน่าฟัดขนาดนี้ ต้องเป็นสัตว์เลี้ยงที่น่ารักและต้อง 'เชื่อง!' กับไวท์ด้วยน้า~~ "**
**" ถ้าได้กลับไปเรียนต่อ ผมยอม! "**
**" ดีมาก..... "**
เวรของกรรม กรรมของเวรจริงๆ แม่เจ้า!!! นี่เป็นทาสเค้าไม่พอ ต้องเป็นสัตว์เลี้ยงไอ้ปีศาจนี่อีก เอาเถอะยังไงซะที่นี่แม่งก็นรก!!!!
ไวท์ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เตียง.....แล้วนั่งพิงหัวเตียง เหยียดขายาวปล่อยตัวตามสบาย พร้มกวักมือเรียกผม อะไรอีกล่ะเนี่ย!
**" ผมจะทำ้เป็นเมินกับความคิดของซาโตชินะ เพราะงั้น...สัตว์เลี้ยงที่น่ารักขึ้นมานั่งบนตักเจ้านายมา "**
สัตว์เลี้ยงที่น่ารัก!!! ชีวิตผมมันต่ำต้อยขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย ผมเลยพยายามหยัดตัวลุกขึ้นขากพื้นอย่างทุลักทุเล เพราะอาการปวดระบมบ้าๆนี่!!!
**" เมื่อตอนกลางวัน.....ยังไม่ถึงใจเลยน้าาาา ได้เวลาทำต่อจากตอนนั้นแล้วนะ "**
ผมจึงลุกขึ้นไปนั่งบนตัวไวท์ เค้าค่อยๆแกะเชือกของเสื้อคลุมของผมอย่างช้าๆ ดวงตาสีทองผ่องอำพันปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เวลานี้อะไรก็ต้องยอมสินะ จิตใจผมอ่อนล้าเกินจะต้านทานอะไรหรือใครได้ในตอนนี้จริงๆ
**" ผมทำไม่เป็น "**
**" ทำเหมือนกับที่ทำกับผู้หญิงนั่นแหละ ไม่ยากหรอก.... "**
เฮ้อ....ยากสิวะ ก็เอ็งมันเป็นผู้ชาย!! ผมโน้มตัวลงไปที่ริมฝีปากของอีกคน อย่างแรกก็จูบสินะ!!
**" อ้ะๆ ไม่ๆผมไม่จูบ สำหรับซาตานจะจูบกัยคนที่รักเท่านั้น! "**
ชาตินี้ปีศาจอย่างพวกมึงจะมีหรือไง คนรักน่ะ!!!
**" ถึงผมจะมองข้ามความคิดของซาโตชิ แต่ก็ใช้ว่าจะมองข้ามได้ตลอดหรอกนะ!! "**
ผมไม่สนคำพูดที่ส่อความหงุดหงิดนั่น เผอินผมไม่อยากสน! จะทำอะไรผมก็เชิญเถอะ แค่นี้ก็ตานทั้งเป็นล่ะ!
ผมเปลี่ยนไปโลมเลียที่ลำคอ แล้วค่อยลากต่ำลงไปอย่างที่ควรเป็น
ดวงตาผมปิดแน่น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึมอีกครั้ง....อดที่จะสมเพชตัวเองไม่ได้จริงๆ มีอะไรกับผู้ชายก็อนาถพอล่ะ นี่ยังกับปีศาจ! ฮ่าๆ ชีวิตแม่งโคตรฮาเลย!!!!!
**" อึก! ผมเจ็บ....! "**
**" เอาหน่าเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว กดลงมาอีก...อย่างนั้น "**
**" อึก! ฮึก.... "**
ไวท์ดันสิ่งที่น่ารังเกียจสวนใส่ตัวผมขณะที่ผมกำลังค่อยๆกดสะโพกลงไป เจ็บ....แต่ก็ไม่อยากอ่อนแอนัก แค่น้ำตาที่หลั่งรินอยู่นี่ก็บอกได้ดีแล้วว่าผมรู้สึกอย่างไร
ผมขยับช้าๆเพราะต้องการให้มันชิน ความรู้ส฿กเสียวแปลบค่อยๆเพิ่มขึ้นทีล่ะนิด ปฏิเสธไม่ได้ละนะว่าผมรู้สึกดีกับเซ็กส์ครั้งนี้ไม่น้อย
ผมขย่มเบาๆก่อนจะค่อยๆเพิ่มแรง....เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง ไวท์จ้องมองผมด้วยดวงตาสีอำพัน ริมฝีปากบางยิ้มกริ่มอย่างพอใจ
**" อ่า...ข้าในซาโตชิรัดผมแน่นไปหมดเลย.... "**
**" อ่ะๆ...อ้า...!!!! "**
ไวท์ยื่นมือเรียวบางของตนมายับรูดของผมถี่ ทำให้อดรนทนต่อสิ่งที่กำลังปะทุภายในตไม่ไหว จนต้องปลดปล่อยมันออกมา จนเปรอะมือเรียวอีกครั้ง ไวท์เอามือที่เปื้อนมาลูบไล้ผมก่อนจะผลักผมให้นอนราบ แล้วกระแทกเข้ามาถี่ยิบ เพื่อให้เจ้าตัวได้ปลดปลอ่ยบ้าง
ไม่นานไวท์ก็กระตุกเกร็ง กดส่วนนั้นใส่กับร่ายกายผมแน่น รับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่รินรดเข้ามาภายใน
**" สัตว์เลี้ยงตัวนี้ของผมน่ารักเสียจริงเลยนะครับ พักผ่อนซะ...พรุ่งนี้มีเรียน......... "**
ผมปิดเปลือกตาตัวเอง หอบเอาอากาศเข้าปอดถี่รัวก่อนจะหลับไหลไปในที่สุด........ดวงอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวแทรกแซงความมืดของราตรีทีละนิด......ก่อนทีท้องฟ้าอันมืดมิดจะจางหายไป และแทนที่ด้วยแสงสว่างอีกครั้ง...........
ตอนนี้ผมอยู่ในชุดนักศึกษาและเตรียมตัวเพื่อไปเรียนด้วยร่างกายที่บอบช้ำ บนตัวถูกประดับประดาไปด้วยรอยแดงมากมาย จนต้องหาอะไรมาปกปิด
**" อากาศ****ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นนะ "**
แบล๊คเอ่ยขึ้นขณะที่ผมก้าวขาออกมาพ้นประตูห้องนอน ที่ผมรู้ว่าเป็นเค้าเพราะน้ำเสียงที่เย็ยยะเยือกจนเสียวสันหลังวาบ ปีศาจนี่มันรู้ได้ด้วยหรอวะ? ว่าอากาศเย็นไม่เย็น!
**" คิดเสียงดังดีนะ!! "**
ฮ่าๆ อยู่ที่นี่ไม่ต้องอ้าปากพูดก็มีคนรู้ แหมๆ ช่างสบายจริงๆ ไม่เปลืองพลังงาน.....
แบล๊คมองหน้าผมเขม่ง ซึ่งผมไม่ได้มองตอบหรอก 'กลัวตาย' น่ะ ผมเดินลงมาข้างล่างตรงไปที่ประตูหน้าบ้านทันที นี่ผมต้องเดินไปอีกไกลแน่เลยใช้ไหมกว่าจะพ้นประตูใหญ่ ก็บ้านมันใหญ่เกิ้นนนน แล้วตอนที่ผมนั่งรถเข้ามาในซอยนี้มันลึกมากกกกกก ไม่มีรถรับส่งด้วย บร้ะเจ้า!!!!
**" ขึ้นมาบนรถด้วยครับ! "**
ใครวะ! ทำมาเป็นสั่งอีกคนล่ะ นี่กระผมมีเจ้านายกี่ตัวกี่ตนกันแน่ครับ!!!
**" เรียกใครเป็นตัว! "**
เหวอ~~
แบล๊คเลื่อนกระจกสีดำสนิทด้านหลังลงแล้วเอ่ยถามเสียงเย็น
**" ผมแค่คิดลอยๆ "**
แถครับ....อ่าวใครให้อ่านความคิดผมล่ะ!
**" ขึ้นมา เดี๋ยวไปส่ง "**
**" ดูแลดีจังนะครับ! "**
**" ไวท์บอกให้ดูแลสัตว์เลี้ยงตัวนี้ให้ดีๆ "**
ผมกัดปากตัวแน่นอย่างเจ็บใจ แล้วเดินอ้อมไปนั่งข้างหน้า ข้างๆคนขับ
**" ใครให้นายนั่งตรงนั้น..... "**
ผมหันไปมองหน้าแบบว่า....มึงเรื่องมากไปแล้วนะเว้ย!!! แม่ง...จับแม่งกดน้ำให้ตายเลย
**" ทำได้ก็ลองดู! "**
**" ไม่อะ...สงสารปีศาจตาดำๆ! "**
ผมนั่งลงข้างกัลแบล๊ค ก่อนที่รถจะเริ่อมออกตัวอย่างช้าๆ แบล๊คกระตุกต้นคอผมให้หันไปทางเค้า บอกดีๆก็ได้เจ็บนะเนี่ย!!!
**" !!!!!!!!!! "**
เงียบครับ..ไม่กล้าส่งเสียงเลยทีเดียว ปีศาจตรงหน้านี่คงไม่ใช่ปีศาจตาดำๆแล้วล่ะ แต่ถ้าตาแดงๆล่ะ? ถูกต้องนะคร้าบบบบ!!!!!" นายนี่...คงไม่กลัวอะไรเลยสินะ รู้ทั้งรู้ว่าฉันได้ยินความคิดนาย แต่ก็ยังจะคิดแบบนั้นอีก! "
**" อึก! กลัวทำไม! แค่นี้ผมก็ไม่เหลือความเป็นคนล่ะ อีกอย่างนั่นความคิดผม คุณไม่มีสิทธิ์จะมายุ่งด้วยซ้ำ!! "**
ผมตะคอกใส่แบล๊ค ซึ่งฝ่ายนั้นก็บีบคางผมแน่นจนปวดไปหมด เดี๋ยวผมคงได้ตายสมใจเอ้ย! ไม่ได้ดิเอาใบปริญญาก่อน
**" ทำไมฉันจะไม่สิทธิ์ยุ่งกับความคิดนาย... "**
**" ผมมาใช้หนี้แทนพ่อด้วยชีวิตก็จริง แต่ความคิดของผมไม่เกี่ยวอะไรกับการใช้หนี้ ร่างกายต่างหากที่เกี่ยว! "**
เถียงเดะ! โถ่เอ้ยไอ้ปีศาจบ้า!!! แม่งชีวิตผมป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดีล่ะ
**" หึๆ ฉันไม่เถียงหรอก แต่ไอ้ความคิดที่ไม่รู้จักประมาณตนของนายจะทำร้ายตัวนายเอง สึจิเดี๋ยวขับช้าหน่อยนะ ฉันจะลั่งสอนสัตว์เลี้ยงดื้อด้านตัวนี้หน่อย! "**
**" ครับ "**
สั่งสอนอะไรวะ อ้ะ! เฮ้ยๆไม่ดีล่ะ แบล๊คมันดันผมให้นอนราบกับเบาะรถ แล้วกระชากกางเกงผมออก ยัดนิ้วเรียวเข้ามาในตัวผมอย่างเร็ว
แม่งเอ้ย!! ผมไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย นอนกัดแขนตัวเอง สะกดกลั้นหลายๆสิ่งที่อยู่ภายใน ทั้งเจ็บปวด อับอาย และเสียว! เสียวเนี่ยนะแม่เจ้า!!
แบล๊คสอดใส่นิ้วเข้ามาอย่างรุนแรงก่อนจะดึงออกอย่างรวดเร็วและแทนที่นิ้วเรียวด้วย....
**" โอ้ย!!! เจ็บๆ ผมเจ็บ!!! "**
**" จะได้รู้ไง ว่ากำลังกล้าดีกลับใครอยู่ "**
**" แฮ่กๆ อื้อ...ไอ้บ้า ปีศาจตัณหากลับเอ้ย! โอ้ยยย! "**
แบล๊คกระแทกไอ้นั่นเข้ามาถี่ยิบเลย นี่พวกมึงลงโทษอย่างอื่นไม่เป็นหรือไงวะ ถึงต้องกดกูตลอดเลยเวรเอ้ย!!!!
ดวงตากลมสวยปิดแน่น กลั้นเสียงร้องที่เสียวซ่านเอาไว้แต่ก็ไม่ได้ทั้งหมด เพราะมันยังมีหลุดออกมาจากลำคอ ผมมองดูร่างกายบอบหายใจหอบถี่ กัดแขนตัวเองแน่น
**" เสียวก็ร้องออกมาเถอะ! "**
**" ไม่เว้ย!! อ๊า...อึก!! ไอ้เวร...อ๊าก!! "**
ผมกระแทกเข้าไปแรงขึ้นอีก เจ็บไม่เคยจำเลยสินะ ความคิดในหัวของซาโตชิว่างเปล่า แต่กลับมีน้ำตาที่ร่วงหล่นอยู่ภายในมากมาย นายแข็งแกร่งจริงๆหนุ่มน้อย.....
เมื่อไอ้ปีศาจบ้านั่นเสร็จก็ฉีดน้ำเวรตะไลใส่ตัวผม มันก็ถอนเอาไอ้นั่นออกแล้วแต่งตัวและไม่หันกลับมามองผมอีกเลย ผมได้แต่นั่งถึ้งหัวตัวเองอย่างเจ็บใจ ก็ดันมีอารมณ์ร่วมกับแม่งจนถึงเหมือนกันน่ะสิ
เรียกรอยยิ้มร้ายกาจให้ผุดผรายบนใบหน้านั่น โอ้ย!!! อยากจะเป็นบ้าให้รู้แล้วรู้รอด
**" เลิกเรียนแล้วจะมารับ อย่าดื้อให้มากนักล่ะ ไวท์น่ะลงโทษได้ดุเด็ดเผ็ดมันกว่าฉันเยอะนะ บอกไว้ก่อน! "**
*' ปังงงง!!!! '*
ปิดประตูใส่หน้าแม่ง! ลงโทษบ้านมึงทำงี้หรอกวะ ไอ้ปีศาจหื่นกามเอ้ย!!!
**" เฮ้ย! ทำไมมึงดูอิดโรยงี้ล่ะ ไปเป็นนายบำเรอมาหรือไง ฮ่าๆ!! "**
**" ฮาๆ... "**
หัวเราะแบบแห้งเหี่ยว ก็เออสิวะ! บำเรอให้ซาตานด้วยเจ๋งเปล่าล่ะมึง! ผมได้แต่คิดในใจเท่านั้นพูดออกไป ฮิมูระช๊อคตาย
**" เอ่อ...ซาโตะชิคะ "**
ผมหันไปมองหน้าฮินะที่เรียกผม ผมเลยกวักมือให้เธอนั่งกับผมโต๊ะประจำที่โรงอาหาร เธอดูลังเลนิดหน่อยคงเพื่อนๆผมนั่นล่ะ อันที่จริงมีแค่มากิกับฮิมูระเอง คันคุโร่กับฮาระยังไม่เห็นหัวเลย
**" มีอะไรหรือเปล่าครับ? "**
ผมถามหลังจากที่เธอข้างกับผมแล้ว เธอหันไปมองหน้าเพื่อนผมนิดนึงก่อนจะหันมาหาผม
**" หายไปไหนมาคะ ฮินะเป็นห่วงแทบแย่ "**
**" อ้อ ไม่สบายน่ะ "**
**" แล้วดีขึ้นหรือยังคะ? "**
**" ดีขึ้นมากแล้วครับ เออ... "**
ผมช่างใจกับเรื่องที่จะพูดสักพัก ผมกะจะบอกเลิกเธอน่ะครับ ชีวิตผมไม่มีอิสระแล้วนี่ ถ้าคบต่อฮินะต้องเจ็บปวดกว่านี้
**" อะไรหรอคะ? "**
**" อ้อเปล่าครับ ทานด้วยกันไหม "**
ฮินะพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะลงมือทางข้าวกับผม มากิกับฮิมูระมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะทำเมิน" นี่มึงจะเอาไงกับฮินะอ่ะ? " มากิ
**" นั่นสิ ตอนนี้กูว่ามึงมาเรียนได้ก็เจ๋งล่ะ " ฮิมูระ**
**" ก็ใช่ กูก็กำลังจะบอกเลิกเค้าอยู่ เดี๋ยวส่งข้อความไปบอกช่วงเย็นๆล่ะกัน "**
**" แหม่ๆ น่าสงสารเนอะ มีหญิงดีก็ต้องเลิก ไม่เหมือนพวกกู เจอแต่ผู้หญิงซังกะบ๊วยห่วยแ ตก หลอกให้รักแล้วจาก... "**คันคุโร่
**" คิดว่ากูอยากเลิกหรอวะ! "**
เฮ้ออออ ถ้าพวกมึงรู้ว่ากูต้องเจอกับอะไร มึงคงไม่มาแน็บแนมกูขนาดนี้หรอก! ชีวิตนี่มันไม่มีทางเลือกให้เลยจริงๆ
**" เฮ้ย! ซาโตชิมีคนมารับวะ มันคุมแกขนาดนี้เลยหรอวะ? "** ฮิมูระเอ่ยถามด้วยสีหน้าแบบ...มึงน่าสงสารจัง
**" อืม...ก็อย่างที่เห็น ถ้ามันใส่ปลอกคอกูได้มันคงใส่ไปแล้วล่ะ! "**
**" เวอร์จริงๆมึงเนี่ย แค่ไปรับใช้เค้านะเว้ย ไม่ได้ไปเป็นสัตว์เลี้ยง!! "** ฮิมูระโวย
เหอๆ เผอิญกูนี่แหละที่เป็นสัตว์เลี้ยง!
ผมหันไปมองด้านที่ผู้มาใหม่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม! ไวท์สินะ ผมเลยจัดเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อกลับบ้าน และไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกเลิกฮินะ ที่ถูกพิมไว้ตั้งแต่เช้า
ฮิมูระหันไปมองหน้าไวท์อย่างสงสัยและอารมณ์เสียเล็กน้อย ซึ่งไวท์ก็มองตอบด้วยรอยยิ้ม
**" สวัสดีครับ ผมไวท์นะ เป็นเจ้านายซาโตชิ "**
**" อ้อ! ผมเป็นเพื่อนสนิทเค้าชื่อฮิมูระครับ "**
ทั้งสองเอ่ยทักทายกัน แต่พวกคันคุโร่ดูจะไม่สนใจ แถมยังทำเป็นเมินอีกตังหาก ไม่รู้ทำไม
**" กูกลับล่ะ "**
**" เออๆ "**
ผมเดินไปตบบ่าฮิมูระ และบายพวกคันคุโร่ ก่อนจะเดินนำไวท์ออกไป ทำตัวยิ่งกว่าผู้ปกครองอีก นี่กระผมเป็นเรียนมหาลัยแล้วนะครับ!!
**" ก็รู้...แต่แบล๊คบอกว่าซาโตชิดื้อ เลยต้องมาดูซักหน่อยน่ะ "** พูดด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มมันควรจะดูสดใสนะ แต่นี่กลับดูร้ายกาจยังไงก็ไม่รู้ ผมเดินตามไวท์เอื้อยๆ เซ็งสุดยอด!
**" ซาโตชิ!! "**
ผมหันขวับไปทางเสียงเรียก ไวท์ก็ชะงักเท้าแล้วมองมาเช่นกัน ฮินะ!
**" อ่า...มีอะไรครับ "**
**" ที่ส่งมาหมายความว่าไงคะ ฮินะทำอะไรผิดหรือซาโตชิมีคนอื่น?!! "**
**" เปล่าๆ ผมไม่ได้มีคนอื่น แต่คงคบต่อไม่ได้แล้วจริงๆ "**
ฮินะน้ำตาท่วมหน้าเลยล่ะครับ ผมรู้สึกผิดไม่น้อยเลยที่ทำแบบนี้ แต่เพราะไอ้พวกเวรข้างหลังผมที่มันทำให้เป็นแบบนี้
**" ระวังความคิดหน่อยนะ!! "**
ไวท์เดินมาบีบไหล่จิกเล็บเข้าเนื้อจนเลือดซึมเลย เจ็บนะเว้ย! ผมไม่มองหน้าไวท์แต่กลับไปสนใจฮินะต่อ นั่นทำให้ไวท์ใส่แรงจิกลงไปอีก!!
**" ขอโทษจริงๆครับ ผมคบกับฮินะต่อไม่ได้จริ....! "**
**" ขอโทษอะไรมากมาย นี่แม่หนู...ซาโตชิเค้าเป็นของผม เค้าถึงคบคุณต่อไม่ได้ไง! แค่นี้เข้าใจแล้วใช่มั้ย? ไปกันได้แล้ว!! "**
ไวท์พูดแทรกผมแล้วหันไปพูดกับฮินะเสียงเย็นจนฮินะเหวอไปเลย แล้วลากผมด้วยมือที่จิกอยู่ที่ไหล่นั่นล่ะ กลิ่นเลือดตีตลบอบอวนไปหมดเลย
**" โอ้ย!! "**
ไอ้บ้าเอ้ย! เหวี่ยงมาได้แผลฉีกเลย แน่จริงก็ฆ่ากูไปเลยสิวะ!!!
**" ความตายมันง่ายไปสำหรับนาย! "**
เป็นอีกพวกที่ชอบสอดเรื่องความคิดผู้อื่น ไวท์มองผมด้วยสายตาประกายสีเลือด ไอกลัวก็กลัวอะ แต่ผมไม่อยากสนเลยทำเมินสายตานั่น
ผมเดินไปที่ห้องของตัวเองหลังมาถึง เลือดผมไหลเป็นทางเลย นี่เราเลือดเยอะขนาดนี้เลยหรือไงนะ!
**" จะรีบไปไหน..... "** ลากเสียงยานๆ เย็นๆน่ะ ได้อารมณ์โคตร
ผมเมินแล้วเดินต่อ แบล๊คเงยหน้ามามองนิดนึงแล้วก็หันไปสนใจหนังสือต่อ เป็นซาตานที่ขยันจริง น่าส่งไปเรียนนะนี่ รับรองเรียนเก่งชัว!!
- ผู้เขียน
