Mabagal kaming naglalakad ni Blue sa gilid ng daan. Naihatid na namin sa sakayan ng bus ang mama niya matapos naming pumunta sa sementeryo at kumain sa labas.
Tumingin ako kay Blue. Nakatingin siya sa daan at cool lang na naglalakad. Nakapamulsa pa ang dalawa niyang kamay. Napangiti ako.
“Ang bait pala ng Mama mo,” sabi ko. Napatunayan ko iyon dahil magiliw siya sa akin. Para ngang ang tagal na din naming magkakilala.
Tumingin sa akin si Blue. Napangisi ito.
“Nilibre ka lang sa resto, mabait na ang tingin mo sa kanya,” pilosopong sabi niya.
Sinamaan ko siya nang tingin.
“Para mo namang sinasabi na dahil sa libre kaya mabait siya para sa akin.”
Natawa si Blue. Bwisit ‘to. Ginawa pa akong patay gutom.
Mabagal na napailing-iling ako saka umiwas nang tingin sa kanya.
“Sana man lang ka
