บทที่ 23 คิดถึง
“เห็นไหม…ว่าเฮียมันร้าย”
คำพูดของญานินยังคงดังวนเวียนอยู่ภายในหัวไม่ยอมหายไปไหน ปลายฝนยังคิดไม่ตกกับคำพูดของเพื่อนสนิท หรือเธอจะโดนโดนัทตกเข้าให้แล้วจริงๆ ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว…
ปลายฝนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเข้าไปในข้อความของโดนัท วันนี้เธอยังไม่เห็นข้อความของเขาเลย อาจเป็นเพราะเขากำลังทำงานยุ่งอยู่หรือไม่ก็ยังคงนอนหลับอยู่
ข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาหาเธอก็ตอนสองทุ่ม คำถามเดิมๆ ในทุกๆ วันของโดนัท ไม่ได้ทำให้ปลายฝนรำคาญใจแต่อย่างใด มันกลับทำเธอยิ้มทุกครั้งที่ได้อ่านมันเสียด้วยซ้ำ
“อ๊ะ!!” ปลายฝนทำโทรศัพท์หลุดมือตกลงไปที่พื้น พร้อมกับเจ็บจี๊ดที่เท้าของตัวเอง เพราะเธอกำลังเดินอยู่บนฟุตบาท แต่มีก้อนอิฐมาจากไหนไม่อาจรู้ได้
มัวแต่จ้องโทรศัพท์จึงทำให้เท้าของเธอที่วันนี้สวมใส่รองเท้าเปิดหน้าสบายๆ ได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ยากลำบาก ความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับความเคืองโกรธขึ้นมา
แต่ถึงจ
