“อะอ้าว...มีผัวแล้วก็ไม่บอก”
หมับ!!
“อ๊ะ...นะ...นั่นน้ำแอปเปิลฉัน” ร่างสูงสบถออกมาด้วยความหัวเสีย พร้อมกับเอื้อมมือไปแย่งน้ำแอปเปิลจากมือเธอมาถือไว้ ก่อนจะเดินออกไปในเวลาต่อมาสรุปเธอก็อดกินน้ำแอปเปิล เพราะไอ้บ้าพะพายคนเดียวเลย หึ่ย!!!
พลั่ก!!
“นี่...ผลักฉันทำไมเนี่ยยัยหมาเป๋า”
“ฉันเกลียดนาย ไอ้ทุเรศ!!” ต่อว่าเสร็จก็สะบัดหน้า พร้อมกับเดินตัวปลิวออกจากมินิมาร์ทไป ปล่อยให้พะพายก้มลงหยิบตะกร้าแล้วไปที่เคาน์เตอร์
“แล้วซื้ออะไรเยอะแยะวะเนี่ย กะจะอยู่ที่นี่แปดเดือนหรือไง?” พูดพึมพำกับตัวเองเมื่อมองของใช้จุกจิกที่อยู่ในตะกร้าแล้วเดินไปคิดเงิน
“แหม...สบายเลยนะแม่คุณ...” กล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หลังจากเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร ก้มๆ เงยๆ มองเท้าของตัวเองข้างหนึ่งที่ถอดรองเท้าไว้ “แล้วเป็นอะไรอีกอะ”
หมับ!!
“โอ๊ย...มือหรือตีนเนี่ย...จับเบาๆ” คนที่ถูกจับข้อเท
