อลัน CRUEL

EP.7 อวดไปแล้ว

เทคแคร์รีบตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ด้วยอาการงัวเงีย เธอเดินกลับลงมายังชั้นสอง มุ่งหน้าเข้าห้องพักของตัวเอง ในระหว่างทางไม่ลืมดึงปกเสื้อขึ้นอำพรางใบหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน

แอดดด...

ใบหน้าสวยชะโงกผ่านขอบประตู กวาดสายตาไล่มองรอบๆหาผู้ชายบ้ากามคนเมื่อคืนแต่พบเพียงความว่างเปล่า ลมหายใจแห่งความโล่งอกพ่นออกพรืดยาว มือเรียวคลายจากลูกบิดประตูมาเท้าเอว มืออีกข้างยกลูบท้ายทอย

"แต่งหน้า!" ใช่แล้ว อันดับแรกของการใช้ชีวิตให้อยู่รอดปลอดภัยในดินแดนคนตัณหามาก เธอจะต้องอยู่ในนามผู้หญิงเจนจัดเรื่องบนเตียง เมื่อคิดได้เช่นนั้นร่างอรชรก็พุ่งตรง คว้าผ้าขนหนูวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำอย่างไม่รีรอ

หลายนาทีต่อมาก็ประโคมเครื่องสำอางลงบนใบหน้าอย่างจัดเต็มจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ปลายอายไลเนอร์เรียวแหลมวาดเบาๆบนขอบตาเป็นประการสุดท้าย เอียงใบหน้าสวยซ้ายทีขวาทีเพื่อเช็คความเรียบร้อย

"ฟิลเตอร์ที่ว่าแน่ยังแพ้เครื่องสำอางแม่เลย" เทคแคร์ปัดมืออย่างพึงพอใจก่อนดันตัวลุกออกไปนั่งรอรับประทานอาหารเช้าตามตารางเวลาที่นายจ้างส่งให้

ร่างบางเดินทอดน่องบนพื้นบ้านซึ่งทำจากหินอ่อนไปเรื่อยๆ เมื่อวานกว่าจะหาห้องอาหารเจอก็เล่นเอาหญิงสาวแทบอยากขอแผนที่จากแม่บ้าน แต่ความหรูหราก็ชวนให้มองเพลินตาดี ถือได้ว่าเป็นกำไรหรือของแถมที่เธอได้มีโอกาสมาเยือนถิ่นผู้ดี

"ขาสั้นอย่างกับคางคก จินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกเอ็มวีหรือไง" เช้าอันแสนสดใสก็ได้จบลงทันทีที่เสียงอลันเหน็บแนมดังออกมาจากห้องอาหาร

"แหมะ คุณก็... ติดใจฉันมากจนกระทั่งอยากให้ฉันรีบลงมาหาเร็วๆเลยเหรอคะ" เทคแคร์ห่อไหล่ยกมือทาบอกให้ชวนน่าหมั่นไส้ ก่อนเข้าไปแทรกตัวนั่งบนเก้าอี้ตัวนุ่มอย่างไม่ถือสา

..แน่นอนว่าคำพูดของเขามันทำให้เธอรู้สึกโมโหจนแทบอยากเข้าไปกระชากใบหน้าหล่อๆนั้น แต่ก็ทำได้เพียงซ่อนความโกรธจนเลือดขึ้นหน้าไว้ภายใต้ท่าทีแสยะยิ้มอย่างมีจริต

"เหอะ! มีวาสนาได้ลอยหน้าลอยตาในบ้านฉันก็บุญหัวแล้ว" ชายหนุ่มจงใจพูดกระแทกเสียงใส่ แต่คนฟังกับตั้งหน้าตั้งตารับประทานอาหารมื้อเช้า จึงทำให้เขาล้มเลิกความสนใจและหันไปไล่เช็กกล่องข้อความในแอปพลิเคชันไลน์แทน

เขาและเธอต่างไม่ได้สนใจซึ่งกันและกันกระทั่งทั้งสองชายหญิงต่างรับประทานอาหารเสร็จสรรพ ผ่านมาในช่วงสายเทคแคร์จึงขึ้นไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างเพียงใบเดียวที่เธอพกติดตัวมา

...หลังจากนั้นเดินลัดเลาะสแกนหาเป้าหมาย หวังไล่ต้อนความอดทนของเขาให้มันขาดสะบั้น เธอยิ้มออกมาเมื่อเห็นมาเฟียหนุ่มนั่งไขว่ห้าง เล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในห้องนั่งเล่น

"อยู่นี่เอง ตามหาแทบแย่ ฉันจะชวนคุณไปบริษัทของคุณพ่อสเวนน่ะ" สะโพกมนหย่อนนั่งบนโซฟาข้างกายคนตัวโตอย่างถือวิสาสะบอกจุดประสงค์กับชายหนุ่ม

...ไม่สะทกสะท้านต่อปฏิกิริยายามเขาชักสีหน้าใส่ แต่ในใจลึกๆก็รู้สึกประหม่าเพราะแววตาที่อลันใช้คาดโทษ มันเหมือนกับมีดแหลมคมที่พร้อมจะเชือดเธอหั่นให้เป็นชิ้นๆ

"..." เขาละสายตากลับไปสนใจโทรศัพท์มือถือในมือ

"เมื่อคืนแม่คุณโทรมาบอกว่า ฉันจะต้องทำงานเพื่อจะได้ไม่ต้องเกาะคุณกินอยู่ฝ่ายเดียว จริงๆแล้วฉันใจแตกหอบเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายตั้งแต่มอต้นแล้ว ทำงานบริหารแบบนั้นไม่เก่งหรอก เน้นขายอย่างเดียว" จงใจเน้นประโยคหลังสื่อสารให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอกำลังหมายถึงเรื่องใด

"เกาะผู้ชายกิน นั่นมันงานถนัดของผู้หญิงอย่างเธอหนิ" อลันเหน็บแนมเสียงเรียบ

"ฉันอยากไปช่วยคุณพ่อของคุณทำงาน ไหนๆฉันก็ให้ทายาทกับท่านแล้ว ท่านก็น่าจะมีของขวัญเล็กๆน้อยๆปลอบประโลมที่ฉันตั้งท้องโดยไม่พร้อมอ่ะนะ"

"นี่เธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันแน่วะ" เป็นครั้งแรกของวันที่อลันเลือดขึ้นหน้าอย่างไม่อาจห้ามได้ ผู้หญิงคนนี้กล้าดีอย่างไร ริอ่านจะเข้าไปมีส่วนร่วมในบริษัทของพ่อเขา

"ดูดีๆหน่อยสิ ฉันสวยขนาดนี้ ถึงจะผ่านมือชายมาเป็นร้อยเป็นพันก็เถอะ" ขาเรียวสวยยกขึ้นไขว่ห้าง ยิ่งเห็นสีหน้าขยาดจากคนมองมาเธอยิ่งสะใจ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ผู้ชายบ้ากามอย่างอลันมองผู้หญิงด้วยสายตาสะอิดสะเอียนแบบนี้

"มันคือคำถามที่คาใจ ว่าวันนั้นฉันหน้ามืดตามัวขนาดนั้นเลยเหรอ ที่ไปคว้าเธอไปเป็นคู่ขา"

"วันนั้นคุณยังชมว่าฉันร้อนแรงเวลาอยู่บนตัวคุณอยู่เลย แถมคุณยังครางเสียงดังสนั่นหวั่นไหว"

"มันใช่เรื่องน่าอวดสำหรับผู้หญิงไทยไหมวะ" ประสาทแดกตายแน่ๆขืนยังต่อล้อต่อเถียงกับผู้หญิงหน้าไม่อาย ถ้ายายเขารู้ว่าแม่ของลูกหลานชายเป็นผู้หญิงกร้านโลกคงได้อกแตกตายกันไปข้าง

"อวดไปแล้ว"

"เออ!"

"หึ" สนุกดีแฮะ การที่ได้เอาคืนในรูปแบบสงครามวาจาก็ถือว่าคุ้มค่า ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดบิดยิ้มอย่างพึงพอใจ กลายเป็นความรู้สึกผ่อนคลายแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความอึดอัดเรื่องเมื่อคืนนี้ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

Rrrr Rrrr Rrrr

ดวงตากลมเป็นประกายเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าแซนดี้โทรเข้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัว เทคแคร์ไม่รอช้ารีบควานมือหาโทรศัพท์ขึ้นมากดรับไร้ความลังเล แสร้งขยิบตาให้อลันหนึ่งทีเพิ่มความขยาดในตัวเขาที่มีต่อเธอ

"สวัสดีค่ะคุณแซนดี้" น้ำเสียงก้าวร้าวก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานทันทีที่สายถูกเชื่อมต่อกับเบอร์ปลายทาง

"เปลี่ยนสีเร็วฉิบหาย" มันพานให้คนอยู่ด้วยแสลงหูเมื่อเทคแคร์ใช้มารยาหญิงตีสองหน้าคุยกับอีกคน

[แต่งตัวเสร็จหรือยัง]

"เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ"

[ชวนอลันมาพบพ่อเขาที่บริษัท]

"ไม่ไป!" แน่นอนว่าคำพูดจากคนปลายสายเล็ดลอดออกมาให้ชายหนุ่มได้ยินแม้เสียงนั้นจะเบาก็ตาม เทคแคร์กำโทรศัพท์ในมือแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ที่คนตัวโตเสียมารยาทแทรกขึ้น

[แล้วแต่มัน เธอมาคนเดียวก็ได้ฉันไม่บังคับ] ปลายสายน้ำเสียงราบเรียบจนยากจะอ่านความรู้สึกของคนพูด

"...ค่ะ หนูจะรีบไป" ดวงตาโฉบเฉี่ยวตวัดขึ้นจ้องอลันหลังแซนดี้กดวางสาย นัยน์ตาเต็มไปด้วยถ้อยคำตำหนิ เธอหยัดกายลุกขึ้นยืน เกี่ยวสายกระเป๋าสะพายข้าง ถือแกว่งออกไปโดยไม่เอ่ยปากชวนเขาเลยแม้แต่คำเดียว

รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นทางเดินเรื่อยๆ เมื่อแน่ใจว่าออกมาจากจุดอันตรายริมฝีปากสวยก็ยกยิ้มอีกครั้ง ดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มระหว่างรอคนของแซนดี้ขับรถออกจากโรงจอด

สัญชาตญาณบอกกับเธอว่าแม้ลูกชายคนโตของนายจ้างจะดูเหมือนคนไม่เอาไหน แต่การที่เขาเป็นถึงมาเฟียนั่นย่อมเป็นเครื่องการันตีว่าชายหนุ่มคนดังกล่าว ฝีมือการบริหารและจัดการกำลังพลย่อมไม่ธรรมดา

คงเปรียบเสมือนเป็นพวกไม่ยอมแพ้คน และจริงจังกับงาน เพียงแต่ไม่ให้ความสนใจกับบริษัทพ่อตัวเองซึ่งสาเหตุเกิดจากสิ่งใดข้อนั้นเจ้าตัวย่อมรู้ดี

พลั่ก!

"โอ๊ย!" แรงกระแทกไหล่จากทางด้านหลังทำเอาหญิงสาวร้องเสียงหลงออกมายากจะกลั้นไว้ ร่างอรชรเซหลุดขอบทางเดินแต่ยังโชคดีที่เธอยังมีสติสามารถประคองไม่ให้รองเท้าส้นสูงพลิกล้มคะมำลงกับพื้น

เทคแคร์สะบัดหน้ากลับไปมองผู้กระทำทันทีด้วยสายตาเอาเรื่อง แต่ยิ่งน่าโมโหไปกว่านั้นคืออีกฝ่ายไม่ยอมขอโทษแถมเดินผ่านหน้าไปขึ้นรถ

"หน็อย... ไอ้มาเฟียไร้มารยาท" เธอกัดฟันด่าตามหลังเบาๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้นไปนั่งบนรถข้างๆอลันอย่างถือวิสาสะ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อไม่ให้จิตจดจ่ออยู่กับสายตาอาฆาตพยาบาท

"แม่ฉันคงเพี้ยนหนัก ถึงได้ยัดเยียดผู้หญิงใจง่ายอย่างเธอให้มาอยู่ในบ้านของฉัน" เขาเหน็บแนมทั้งๆที่ปากไม่อยากพูด แต่ก็อดที่จะหวังเอาชนะด้วยวาจาร้ายกาจไม่ได้

"สะใภ้โสเภณีกับลูกชายบ้ากาม เข้ากันดีออก" แต่กลับผิดคาดเพราะนอกจากเธอจะไม่หน้าเสียหรือชะงักกับคำพูดของเขาแล้ว กลับหันมาสบตายิ้มหน้าบานประหนึ่งได้รับคำกล่าวชมเชย

"โว้ย!"