EP.6 ดูดนมหน่อย
1259 คำ
เทคแคร์เดินวกไปวนมาราวกับหนูติดจั่นด้วยความไม่คุ้นชิน หลังจากรับประทานอาหารเสร็จครบทุกมื้อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบอาบน้ำเพื่อเตรียมพักผ่อน
ตุ้บ!
อยากเล่นโทรศัพท์เครื่องเดิมใจแทบขาดแต่ก็จำต้องตัดใจ กลับไปทิ้งตัวลงบนฟูกหนา แรงคืนตัวอย่างรวดเร็วบนที่นอนทำให้สมาร์ทโฟนของเจ้านายดีดตัวเด้งขึ้นตาม ดึงจุดโฟกัสของหญิงสาวให้หันกลับมาสนใจมันอีกครั้ง
"ฟังเพลงก่อนก็ได้ แล้วค่อยคิดหาทางกดดันให้คุณอลันไปทำงาน" เธอพึมพำบอกกับตัวเอง คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นเอนกายลงนอนเปิดเพลงสากลจากโทรศัพท์เครื่องดังกล่าวหวังให้เสียงดนตรีคลายความเหงา
เสียงฝนตกจากทางด้านนอกประสานเสียงทุ้มของนักร้องกล่อมให้เทคแคร์เริ่มง่วงซึม อาการสะลึมสะลือที่ยังพอเหลืออยู่ สั่งให้เธอฝืนร่างกายดันตัวลุกไปปิดไฟทุกดวงภายในห้องนอน แล้วปิดเปลือกตาหลับไหลด้วยความเมื่อยล้า
"อื้ม... เธอ" เสียงคล้ายคนเมาบวกกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งปลุกเทคแคร์ให้รู้สึกตัวกลางดึก
"...!" ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ คล้ายกับกระแสไฟแล่นพล่านไปทั่วร่างจนรู้สึกชาวาบ แว๊บแรกของความคิดเธอนึกว่าเงาตะคุ่มคือภูตผีปีศาจ แต่เมื่อตั้งสติดูดีๆแล้วมันกลับเป็นผู้ชายบ้ากามที่เธอไม่พึงประสบพบเจอ
"นี่คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไงเนี่ย!" สองมือออกแรงผลักบ่ากว้างออกห่างแต่กลับไม่เป็นผล เมื่อเทียบกับน้ำหนักของอีกฝ่ายที่อยู่ในท่าคร่อมลำตัว
"นี่มันบ้านช้าน... ช้านจะนอนห้องไหนก็ได้" กลิ่นเหล้าหึ่งออกมายามเขาเปล่งวาจา คนฟังเอียงหน้าหลบการหายใจเข้าปอด ตามกลไกการดำรงชีวิตของร่างกาย
"เมาแอ๋เลยเหรอเนี่ย ลุกออกไป! ฉันหนัก" ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นโครมครามแทบทะลุออกจากอก เธอไม่ได้หวั่นไหวหรือหัวใจเต้นแรงเพราะตกหลุมรักในความหล่อเหลา แต่มันเกิดจากความกลัวต่างๆนานาเมื่อต้องอยู่ด้วยกันตามลำพังกับคนเมา
"เธอจะป่านประสาท ให้ช้าน... หัวร้อนงั้นสิ"
"ปล่อยสักที!" เทคแคร์ตะโกนแสกหน้าแม้แสงในห้องนอนมีเพียงความมืดสลัวแต่โครงหน้าหล่อคมกลับชัดเจน กลิ่นเหล้าเจือกลิ่นบุหรี่ บวกกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงยิ่งทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง
"เอาโนมมาดูดหน่อย..." คนเมามายพูดเสียงยาน รวบสองแขนเรียวกดลงกับฟูกหนาเหนือศีรษะทุยเล็ก ไม่สนว่าคนใต้อาณัติจะรู้สึกเจ็บมากน้อยแค่ไหน
"ออ...ออกไป อย่ามายุ่งกับฉัน" หญิงสาวบอกเสียงสั่น ครั้นจะเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟก็ไม่กล้าให้อีกฝ่ายเห็นหน้าสด ประเดี๋ยวจะจำได้ว่าเธอคือเพื่อนของโรซิน ขณะเดียวกันชายเสื้อชุดนอนก็ถูกเลิกขึ้นให้สัมผัสกับอากาศหนาวเย็น ยอดถันชูช่อแข็งเป็นไตอัตโนมัติ
"นี่! ไอ้บ้ากาม อื้อ...ออกไปนะ" ร่างบางร้องโวยวายออกมาเมื่อผู้ชายหื่นกามตะโบมดูดอกอวบจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย คนถูกโลมเลียบิดตัวหลบด้วยความรังเกียจ
เสียงดูดดุนราวกับคนกระหายหิวมันพานให้ร่างบางผวากลัวการได้อยู่ชิดใกล้ผู้ชายอย่างอลันมากยิ่งขึ้น เรี่ยวแรงมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ถูกนำออกมาใช้เฮือกสุดท้าย ขืนตัวออกจากพันธนาการน่ารังเกียจจนสำเร็จ
เฮือก!
ออกซิเจนถูกสูดเข้าเต็มปอดในคราเดียวเมื่อพ้นเป็นอิสระ เทคแคร์รีบดึงเสื้อให้อยู่สภาพดังเดิม ปีนลงจากเตียงตรงออกไปจากห้องนอน ด้วยอาการสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด แสงสว่างจากด้านนอกประหนึ่งแสงสวรรค์เมื่อสามารถพาตัวเองออกจากมุมมืดมาอยู่ในที่โล่งแจ้ง
"ทำไมออกมาล่ะครับ" เสียงใครสักคนทักท้วงจังหวะขาเรียวตั้งท่าจะเดินจากหน้าประตู ดวงตากลมตวัดไปมองต้นเสียงก่อนจะเห็นว่าชายร่างสูงลูกน้องของอลันกำลังตรงมาที่เธอ
ร่างกายที่มีเพียงชุดนอนปกปิดไร้ชุดชั้นในพานเอาความวูบวาบมาทักทายให้สุภาพสตรีอย่างเทคแคร์ต้องหน้าซีด รีบหันหลังให้อีกฝ่าย ยกสองแขนไขว้กันปกปิดยอดถันภายใต้ชุดนอน
"คุณมาก็ดีแล้ว ช่วยพาเจ้านายคุณออกไปจากห้องฉันที"
"คุณอลันเข้าห้องคุณเหรอครับ"
"ก็เออสิคะ! ฉันกลัวเขาจะทำเรื่องอย่างว่า ฉันท้องอ่อนๆอยู่เดี๋ยวจะอันตรายต่อลูกในครรภ์" หญิงสาวตีเนียน โดยนำเรื่องลูกมโนขึ้นมากล่าวอ้าง
"ผมลีวายครับ คงทำตามที่คุณขอไม่ได้" เขาแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้เทคแคร์หันขวับสบตาเจ้าของประโยคใหม่อีกครั้งเมื่อจำได้ว่าชื่อนี้คือคนของแซนดี้ ขณะเดียวกันลีวายก็เอียงหางตาไปมองคนสนิทของอลันซึ่งกำลังเดินขึ้นมาเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้
"คุณคือคนที่มาพร้อมกับอีกคนที่ชื่อเฮนรี่ใช่ไหมคะ"
"ครับ เดี๋ยวผมหาห้องให้ค้างคืนชั่วคราว รอสักครู่นะครับ" ลีวายบอกอย่างรู้ทันความคิดของเธอ เขาตรงไปยังคนสนิทของอลันยืนพูดคุยอยู่สักพัก ผู้ชายคนนั้นก็มองมาที่เทคแคร์ด้วยสายตาหลากหลายจนยากจะอ่านความคิด รอเพียงไม่นานนักลีวายก็พาเธอขึ้นไปยังชั้นสามซึ่งมีเพียงไม่กี่ห้อง เน้นจัดงานปาร์ตี้มากกว่า คาดคะเนจากสระว่ายน้ำและโต๊ะเก้าอี้ต่างๆ
"คุณเทคแคร์พักห้องนี้ได้หรือเปล่าครับ ห้องอาจจะไม่กว้างเหมือนชั้นสอง แต่ของใช้ทุกอย่างครบ" ลีวายถามพร้อมเหลือบสายตาสังเกตว่ามีใครตามหลังมาแอบฟังด้วยหรือไม่
"ได้ค่ะ ขอบคุณคุณลีวายมากๆนะคะ ถ้าไม่เจอคุณฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะได้นอนไหนคืนนี้ เขาเล่นบุกไปหาดึกๆดื่นๆ" เธอพูดไปลูบท่อนแขนไปพลางๆ นึกถึงทีไรก็พานขนลุกไม่หาย
"ครับ รีบพักผ่อนเถอะ ขาดเหลืออะไร หรือต้องการความช่วยเหลือให้โทรเรียกผมหรือไม่ก็เฮนรี่ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"
"ค่ะ" หญิงสาวรับคำก่อนจะรีบปิดประตูลงกลอนอย่างปลงตก คงโทรขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ได้หากมีอันตรายเกิดขึ้นหลังจากวินาทีนั้น เพราะตอนขืนตัวออกจากอลันได้สำเร็จ เธอก็ลืมคำนึงว่าควรคว้าโทรศัพท์มาด้วย
ร่างอรชรเข้าไปเอนกายลงนอน พยายามข่มตาหลับแต่เสียงและสัมผัสวูบวาบก็เล่นงานทั้งคืนกว่าจะกล่อมสมองให้ผ่อนคลายได้ก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง
...เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเจอผู้ชายน่าขยะแขยงแบบนี้มาก่อนเลย ถึงอย่างนั้นภารกิจสุดหินก็ต้องสัมผัสเนื้อสัมผัสตัวกับเขาบ่อยๆ ภาวนาให้รู้สึกชินในเร็ววัน ก่อนที่เธอจะได้กัดลิ้นหรือตอมใจตายเสียก่อน
"กูไปนอนห้องยัยบ้านั่นได้ยังไง เธอมาอ่อยตอนกูเมาใช่หรือเปล่า" มาเฟียหนุ่มเอียงหน้าคมถามมือขวาคนสนิท ในขณะที่เขากำลังถือถ้วยกาแฟจิบไปพลางๆ
"ไม่ทราบครับ"
"มาได้แค่วันเดียวก็ออกลายสินะ"
- ผู้เขียน
