ตอนที่ 2
1376 คำ
“ไม่มีวันเด็ดขาด!” เขาตวาดเเหวเสียงดังกลับไป ยอมรับว่ารักผู้หญิงคนนี้มากเหลือเกินโดยไม่เคย นึกเผื่อใจเอาไว้ จึงไม่แปลกที่เขาจะไม่ยอมปล่อย ใครจะมองว่าเขาเป็นไอ้หน้าโง่ก็ช่าง
“เรื่องของคุณ” หล่อนอยากเป็นอิสระจากชายคนรัก หล่อนไม่ทนมันอีกต่อไปแล้ว ผู้ชายเรียงคิวต่อจากหัสดินมีถมเถไป แค่ผู้ชายคนเดียว หล่อนไม่เสียดายหรอก
“หวานไม่รักพี่เลยหรือไง” เขาถามคำถามโง่ ๆ ทั้งที่ทราบคำตอบดี ว่าคนรักที่ไหนเขาทำกันแบบนี้
“ก็ไม่รักไง ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ คุณน่ะมันมาเฟีย อารมณ์ร้าย เกิดฉันเล่นชู้แล้วคุณมาเจออีก ฉันไม่ตายเหรอ” หล่อนพูดเน้นเสียงและย้ำชัดเจน ว่าไม่ต้องการอยู่เคียงข้างผู้ชายน่ากลัวคนนี้
“แล้วที่ผ่านมาเรียกว่าอะไร” หล่อนไม่ตอบ แต่กลับเหยียดอย่างเย้ยหยันเขาก่อนจะเบี่ยงตัวออกมาอย่างไม่แยแส
“ลาก่อนค่ะ” ร่างบางเดินทอดน่องเข้าไปในห้องนอนตัวเอง ปล่อยให้คนเจ็บปางตายยืนกำมือตัวเองแน่น สักพักหล่อนก็เดินออกมาหมายจะหยิบกุญแจรถยนต์ แต่ทว่า...
“จะไปไหน” เขาถาม
“มีอะไรอีก จะด่าจะว่าอะไรอีกล่ะ”
“พี่ให้เธอได้ทุกอย่าง ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้” เขายังคงไม่ปลงและอาวรณ์หล่อน
“อย่ามาพูดว่าให้ทุกอย่าง ฉันต้องเอ่ยขอ อ้อนวอนคุณถึงจะให้ โดยเฉพาะเวลา” เพราะหัสดินเอาแต่ทำงานแบบนี้ไง หล่อนถึงต้องหาที่ระบายอยู่ประจำ ที่สำคัญหัวใจของเมลิน
เขาไม่เคยให้อิสระหล่อนได้ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ชอบบังคับจนหล่อนอึดอัด “ฉันอยากได้อิสระคืน” สิ่งสุดท้ายที่หล่อนขอจากเขา
“ได้น้ำหวาน ในเมื่อเธออยากได้อิสระ ก็ไป!” หัสดินตวาดไล่ก่อนจะคว้ากุญแจรถยนต์ตัดหน้า ก่อนเอ่ย “เธอมาแต่ตัว ก็จงกลับไปแต่ตัว” และช่วยเอาหัวใจของหล่อนที่อยู่กับเขาไปด้วย
“ได้! ได้เลยคุณหัสดิน” หล่อนเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เริ่มถอดสร้อยคอ แหวนเพชร คืนทุกอย่างให้เขาและผลัดเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าตัวเก่าของตัวเอง
“เอาไป! แล้วอย่าได้มาวุ่นวายกับชีวิตฉันอีก ไอ้เฮงซวย” เมลินโยนข้าวของมากมายใส่ตัวหัสดิน สิ่งของมีค่ากระเป๋าราคาแพง รวมถึงบัตรเครดิตอีกสี่ใบ ซึ่งเป็นการคืนที่ทั้งแค้นและเสียหน้ามาก พอคล้อยร่างบางที่เดินจากไปชายหนุ่มก็ทรุดตัวลงที่พื้นระคนอ่อนแรง
“ฮึก” เขาถูกบอกเลิกจากคนรัก เธอสลัดเขาให้ออกไปจากชีวิต เขาจ้องเขม็งมองไปที่รูปถ่ายคู่กับเธอ ก่อนที่แววตาเศร้าจะแปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนเอ่ย
“ฉันเรียกเธอคืนแน่ เมลิน” เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้กับเขา แต่ทว่าตอนนี้หัวใจต้องการพักผ่อน เพราะมันค่อนข้างสาหัส แผลใหม่มันสดทั้งใหญ่ทั้งลึก จากนี้หัวใจที่เคยอ่อนโยนมันจะไม่มีอีกแล้ว เพราะผู้หญิงใสซื่อมันน่ากลัวและอำมหิตสำหรับเขา หัสดินจะกลับมาเอาคืนเธออย่างสาสม
ร่างอรชรพาตัวเองเข้าไปในลิฟท์พอลงมาถึงชั้นล่าง เมลินก็รีบโทรเรียกผู้เป็นอาสาวให้มารับหล่อนกลับบ้าน ถือสายรอไม่นาน
“ฮัลโหลอาพีช ขับรถมารับหวานหน่อยค่ะ”
( แล้วรถของแกไปไหน )
“อย่าเพิ่งถามมากได้มั้ย คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี”
( ก็อาทำงานอยู่ ไม่ว่างไปรับแกหรอก )
“นี่อาพีช จะมาหรือไม่มา” หล่อนตวาดถามเสียงดัง แน่นอนว่าคนเป็นอาย่อมต้องตามใจหลานสุดที่รัก
( เออ ๆ แกรออยู่นั่นแหละ อาจะรีบไป )
รถยนต์สีดำของน้ำพีชขับเข้ามาจอดที่คอนโดมีเนียมที่หลานสาวพักอาศัยอยู่ กดเบอร์โทรติดต่อหลาน แต่ทว่าไม่มีสัญญาณเสียอย่างนั้น ร่างอวบรีบลงจากรถแล้วเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้ามาก็เห็นหลานสาวนั่งก้มหน้าอยู่ที่โซฟา น้ำพีชก้าวช้า ๆ เข้าไปใกล้ ๆ
“เมลิน” ครั้งแรกไม่ได้ยิน “ยัยน้ำหวาน” ผู้เป็นอาสาวเรียกชื่อเล่นของหล่อน ร่างบางเงยหน้าขึ้นมายิ้มแห้งก่อนเอ่ย
“หวานเลิกกับเขาแล้วนะ”
“อะไรนะ!” น้ำพีชตาโตเมื่อหลานสาวบอกว่าเลิกรากับหนุ่มหล่ออย่างอัศวิน “อาฟังที่แกพูดผิดใช่ไหมหวาน”
“อาได้ยินไม่ผิดหรอก”
“เขาบอกเลิกแก”
“เปล่า คนอย่างหวานไม่มีทางถูกบอกเลิกก่อนแน่” ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินนำผู้เป็นอาไปขึ้นรถและเดินทางกลับบ้านในเวลาต่อมา
วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เมลินก็เริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายคนอื่น ที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป เรียกได้ว่าหล่อนเปลี่ยนคู่ควงไม่เคยซ้ำหน้า เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ผูกมัด เหตุเพราะเจ้าตัวรักสนุกโดยไม่คิดจะผูกพัน
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เมลินหอมแก้มชายหนุ่มที่เพิ่งจะเสร็จกิจกรรมร่วมรัก ดูเหมือนว่าฝ่ายชายจะอยากร่วมเพศอีกสักรอบ
“ไปต่อที่ห้องผมดีไหม” น้ำเสียงชายหนุ่มออดอ้อน
“แหม เราเพิ่งจะเสร็จกันเองนะ”
“คุณเมลินสวยขนาดนี้ ก็ใครมันจะไปอดใจไหวได้ละครับ”
“อย่าค่ะ เดี๋ยวมีใครมาเห็น” เขาสอดแขนเข้ามากอดรัด
“ใครแคร์กนละครับ” ชายหนุ่มไม่แคร์อย่างที่ปากพูด พยายามจะเชิญชวนหญิงสาวให้ร่วมหลับนอนอีกรอบ เมลินเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้น
“คุณอาโทรตามแล้วค่ะ” แท้จริงหล่อนรำคาญพวกไม่รู้จักอิ่มชายผู้นั้นจึงยอมล่าถอยปล่อยแขนออกจากร่างบางระคนเสียดาย
“อย่าลืมโทรมาหาผมนะครับเมลิน”
“ค่ะ” ก่อนจะก้าวลงจากรถยนต์คันโก้ ร่ำลากันไม่นานก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าที่อ่อนเพลีย ที่ห้องรับแขกมีผู้เป็นอาสาวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“อาพีช มานั่งทำอะไรตรงนี้คะ” เดินเข้ามาหาน้ำพีช
“แกไม่อายหรือไงที่ถูกชาวบ้านเขานินทา”
เมลินหัวเราะร่วนราวกับเป็นเรื่องขบขนเสียเต็มประดา “นึกว่าเรื่องอะไร” พร้อมทำท่าจะเดินหนี
“อามีเรื่องจะต้องพูดกับแก”
“พรุ่งนี้เถอะอา ตอนนี้หวานง่วงนอนมากค่ะ” น้ำพีชมองหน้าเมลิน
“แกจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ หัดทำงานทำการเสียบ้าง เที่ยวให้มันน้อย ๆ หน่อย เรื่องผู้ชายก็เหมือนกัน”
เมลินโบกมือ “เรื่องนั้นอาพีชไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ หวานน่ะไม่ตกอับง่ายหรอก อาห่วงแต่ตัวเองเถอะ ป่านนี้แล้วยังหาแฟนไม่ได้สักที”
“ยัยน้ำหวาน แกนี่มัน...” ผู้เป็นอาชี้หน้าหลานสาวสร้างความไม่พอใจให้เจ้าหล่อนยิ่งนัก
“อย่ามาชี้หน้าหวานแบบนี้อีก”
“อาเตือน อาสอนไม่ใช่มายอกย้อน หัดเชื่อฟังอาบ้างเถอะ อาเป็นห่วงแกนะหวาน” ด้วยความที่รักและเลี้ยงหลานมากับมือจึงอยากปั้นให้หล่อนได้ดี มีอนาคตที่สดใส มีคุณภาพชีวิตที่ดียิ่งขึ้น
“อาไม่ต้องห่วงหรอก หวานไม่ใช่เด็กดูแลตัวเองได้”
“แต่อา...”
“ก็บอกว่าไม่ต้องห่วง” เมลินกล่าว สายตาที่มองอาสาวแข็งกร้าว น้ำพีชอกกลัดหนองรู้สึกชอกช้ำใจเหลือคณา ก่อนเอ่ย
“เออ...ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ”
“ขอบคุณมากนะคะอาพีช” เมลินกล่าวเสียงใสแล้วกอดผู้เป็นอาก่อนจะปลีกตัวขึ้นห้องนอน ซึ่งน้ำพีชทราบดีว่าหลานสาวนั้นพูดและทำมันเพื่อประชด
“เฮ้อ! เมื่อไหร่แกจะคิดได้” น้ำพีชลอบถอนหายใจระคนเบื่อหน่าย พลางคิดว่า ไม่มีใครรู้เรื่องราวทั้งหมดในชีวิตเรา ได้มากกว่าตัวเราเอง ดีไม่ดี ไหวไม่ไหว คนที่ให้คำตอบได้ดีที่สุด คือตัวเราเอง...
- ผู้เขียน
