บทที่ 10 จักรพรรดิมีรับสั่ง
1875 คำ
“ข้าไม่เคยสงสัยว่าทำไมท่านถึงไม่รักข้า แต่ข้าอยากรู้...ทำไมท่านถึงเลือกไอลีน ทำไมถึงเป็นนาง ทำไมทุกคนถึงเลือกนาง เป็นนางทุกอย่าง ไม่เคยมีใครเลือกข้าเลย ทำไมกันล่ะ”
“เจ้าไม่ใช่ลูกของจักรพรรดิ เป็นแค่ตัวไร้ประโยชน์ที่ไม่มีใครต้องการ ตายซะเถอะ เพื่อทุกคน เพื่อความรุ่งโรจน์ของจักรวรรดิ”
“ท่านมันอํามหิต คอยดูเถอะ!! หลังจากที่ข้าตายไป ท่านจะได้รับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองเลือก!! นางไม่ใช่คนดีแบบที่ท่านคิด อาณาจักรจะต้องล้มจมแน่!!!”
“ปล่อยให้เขาพูดทำไม นำตัวไปประหารสิ!!!”
เสียงร้องไห้ของชายคนนั้นดังก่องไปทั่วบริเวณ ทั้งเสียใจและเจ็บปวด น่าแปลกที่เขากลับรู้สึกเจ็บไปกับชายผู้นั้นด้วย ภาพทุกอย่างฉายผ่านหน้าของเอวาลินไปเหมือนหนังม้วนหนึ่ง ทุกคนในภาพต่างถูกเบลอหน้าจนดำมืด รู้สึกเจ็บปวดไปหมด ทำไมกันน่ะ อย่างกับว่า...คนที่ถูกประหารเป็นข้าเลย...
เฮือก!!!
เอวาลินตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดเมื่อย เขาลืมเลือนความฝันไปเกือบหมด แทบจะจำรายละเอียดอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาจึงเลิกคิดให้รกสมองแล้วหันมาสนใจกับสภาพแวดล้อมรอบตัวแทน ช่องทางของเขาไม่มีน้ำสีขาวขุ่นนั่นอีกแล้ว เมดิสันคงไปเอาออกให้นั่นแหละ เขาก้มลงมาสำรวจตัวเองที่มีรอยแดงๆเต็มตัวแล้วได้แต่ยิ้มแห้ง
‘สรุปเป็นหมาจริงๆสินะ’
ว่าแต่จำได้ว่าทำกันไปรอบเดียว ทำไมรู้สึกเหมือนทำสงครามบนเตียงอย่างดุเดือดเลือดร้อนแบบสุดๆไปเลยนะ...แบบ ทั้งสภาพเตียงแล้วก็สภาพตัวเขาน่ะ เยินสุดๆ!
เอวาลินหันไปมองเจ้าคนร้ายที่นอนข้างๆ อย่าบอกนะว่าตอนที่เขาหลับไปแล้ว หมอนี่ทำต่อ...ใช่แหงๆ ไอ้คนหื่นกามเอ้ย!!
แถมตอนนี้เมดิสันยังกอดเอวเขาไว้แน่นแทบจะลุกไม่ได้ เอวาลินดิ้นยุกยิกๆยังไงก็แงะไม่ออก เขาจึงหันไปสะกิดพ่อหัวเขียวให้ตื่นแทน
“นี่ๆ ตื่นได้แล้ว มันหนักนะ”แค่แขนผู้ชายตัวโตๆข้างเดียวมันก็หนักจนยกไม่ขึ้นแล้ว
เมดิสันค่อยๆลืมตาแบบสะลึมสะลือแล้วเอื้อมแขนมากอดเขาแน่นกว่าเดิมอีกต่างหาก
“ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม เจ้าตัวนุ่มนิ่มมากเลย”
“ถ้าอยากได้ตุ๊กตาเดี๋ยวข้าเอามาให้ก็ได้”เอวาลินเอ่ยหน้าบึ้ง
“มันเหมือนกันที่ไหนเล่า จะมีตุ๊กตาตัวไหนนุ่มนิ่มและน่ารักเท่าเจ้ากันล่ะ”
“จะ เจ้ามันปากหวาน เหอะ! เจ้าคนหน้านิ่งเย็นชาเมื่อวันแรกหายไปไหนแล้วล่ะ!”บอกเลยว่าเขาบ้ายอ เพราะฉะนั้นอย่ามาชมกันนะ!!
“ข้าจะเย็นชาแต่กับคนที่ข้าไม่ชอบเท่านั้นแหละ คนที่ข้าชอบข้าก็ไม่ทำแบบนั้น”เมดิสันว่าพลางเอื้อมไปหอมแก้มเอวาลิน
‘ออ แต่หมอนี่ไม่น่าจะหมายถึงชอบในเชิงนั้น’
เอวาลินดันหน้าเมดิสันออก “อย่าหอมซี้ซั้วสิ ข้าไม่ชอบนะ”เขาไม่ค่อยชอบให้คู่นอนทำแบบนี้เท่าไหร่ ยกเว้นแต่จะเป็นคนรัก แต่ก็นะ...เขายังไม่เคยมีคนรักสักคน เพราะฉะนั้นเป็นคู่นอนก็ได้แค่ sex นะ
เมดิสันชะงัก เขาพึ่งรู้ว่ารุกเร็วเกินไป ทุกอย่างยังต้องใช้เวลา “ขอโทษนะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีก”
เอวาลินส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก ข้าไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ครั้งหน้าอย่าทำอีกก็พอ”
ในที่สุดเอวาลินก็หลุดออกจากอ้อมแขนของเมดิสันจนได้ ถึงได้ใช้พลังงานเยอะไปหน่อยก็เถอะ เขารีบสวมเสื้อผ้าอย่างไวจะได้รีบกลับห้อง ส่วนหนึ่งเพราะอยากไปวาดรูปใหม่ต่อแล้วด้วยแหละ
“จะกลับแล้วเหรอ”เมดิสันถามเสียงหงอย
“อืม ข้าจะรีบกลับไปทำงานน่ะ”ที่สำคัญวันนี้เขาไม่กลับห้องแถมไม่ได้บอกโนวาไว้ด้วย!!
หลังจากที่เอวาลินออกจากห้องไป ในมุมมืดมุมหนึ่งปรากฏร่างเมดสาวผมยาวกำลังกำหมัดแน่น ใบหน้าโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด เล็บของนางจิกเข้าไปในฝ่ามือเลือดออก
“ทำไมเจ้าขยะนั่นถึงออกมาจากห้องคุณชายเมดิสันได้!!”ถ้าอยู่อย่างสงบๆไม่ชอบ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ถึงนรก!!
แก๊ก!
หลังจากที่เอวาลินเปิดประตูเข้าห้องตัวเองมา เขาก็โดนดึงเข้าไปกอดทันที
โนวากอดร่างบางแน่น “เมื่อคืนเจ้าไปไหนมา ข้าเป็นห่วงมากเลยนะรู้ไหม”
เอวาลินมีสีหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษที่ไม่ได้บอก...เมื่อคืนข้าไปนอนกับเมดิสันน่ะ”โนวาจะเป็นห่วงก็ไม่แปลก อยู่ที่นี่อะไรก็เกิดขึ้นได้ มีคนเกลียดเอวาลินเต็มไปหมด เขาผิดเองที่ไม่ได้บอกโนวาก่อน
“เมดิสัน...นักวิทยาศาสตร์คนนั้นน่ะเหรอ”โนวาเลิกเสื้อของเอวาลินขึ้น เขาลูบไปตามผิวนุ่มที่มีรอยแดงตามตัวของเอวาลิน “เจ้าทำกับเขาไปแล้ว?”
เอวาลินเกาแก้มอย่างเขินๆ “แหะๆจริงๆมันก็...ใช่”
“งั้นกินนี่ก่อนเถอะ”โนวายกถ้วยยากลิ่นสมุนไพรมาให้เอวาลิน “มันคือยาห้ามครรภ์ เจ้ากินให้หมดถ้วยนะ”
เอวาลินพยักหน้าก่อนจะรับถ้วยยามากิน “ไม่อร่อยเลยแหะ”
“สมุนไพรจะไปอร่อยได้ยังไงล่ะ ยกเว้นเจ้าจะไม่ไปทำกับเขาอีก ถึงจะไม่ต้องกิน”
“หืม...แล้วถ้าทำกับเจ้าล่ะ”เอวาลินถามทีเล่นทีจริง
“…ถ้าทำกับข้า ถ้าเจ้าไม่อยากกิน ไม่ต้องกินก็ได้...ถ้าเจ้าอยากจะมีลูกกับข้าล่ะนะ”
เอวาลินทำหน้ายู้ “ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องมีลูกตอนนี้น่ะ ที่สำคัญข้าคงอยากมีกับคนที่ข้ารักและเขาก็รักข้าจริงๆ”ถึงไม่เคยคิดจะรักใคร แต่ถ้าคิดจะรักใครสักคน เขาคงเลือกรักคนที่รักเขามากที่สุดนั่นแหละ
หลังจากจัดการอาบน้ำกินข้าวเรียบร้อยแล้ว เขาก็คิดว่าควรจะเริ่มลงมือวาดรูปที่สองแล้วล่ะ เออ...ถ้าถามว่าเขากินข้าวอะไรน่ะเหรอ...แหะ ซื้อมาจากข้างนอกไงล่ะ ส่วนอาหารที่พวกเมดจะนำมาให้เขาก็ไม่กิน เพราะส่วนมากมักไม่ใช่ของที่คนปกติเขากินกันเท่าไหร่
อืม...หลังจากวิเคราะห์คำพูดของชายใส่หน้ากากคนนั้นแล้ว เขาคิดว่าถ้าอยากให้ภาพวาดมีผลลัพธ์เวทมนตร์ยังไงมันควรจะขึ้นอยู่กับอารมณ์เขาตอนวาดรูปสินะ...
แล้วถ้ามันไม่ใช่อารมณ์ความรู้สึกของคนวาดแบบเขา...แต่เป็นความต้องการล่ะ?
เอวาลินทดลองวาดภาพออกหลายหลายภาพหลากหลายอารมณ์และความต้องการ ที่ทำยังงี้ก็เพื่อทดสอบความคิดของตัวเอง ทั้งภาพดอกไม้ ภาพบุคลากรทางแพทย์ ภาพที่คาดเดาได้ยาก และอีกมากมาย
จะรู้ได้ว่ามันสำเร็จไหมก็ต้องเอาไปให้หอประมูลช่วยดูนั่นแหละ
ก็อกๆๆ
เสียงเคาะประตูเรียกให้เอวาลินวางพู่กันทุกอย่างลงแล้วรีบหาผ้ามาคลุมภาพไว้ เขาหันไปหาโนวาเป็นเชิงถามว่าจะเอายังไง
“จะให้ข้าไปซ่อนตัวไหม”โนวาถามขึ้น
เอวาลินส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวจะอึดอัดเปล่าๆ ถ้าเขาทำไม่ดีกับเจ้า ข้าจะไล่เตะเขา”
“...”ไม่ใช่ว่าจะโดนไล่เตะกลับหรอกเหรอ
แก๊ก!
เอวาลินเปิดประตูแล้วยื่นหัวไปดูพบว่าคุณอัศวินหัวแดงเจ้าเก่าเจ้าเดิมที่ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่ได้มาในหน้าบูดๆอีกแล้ว
“เจ้ามีธุระอะไร”เขาอดถามออกไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาบอกไปแล้วหรอกเหรอว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกน่ะ
“เจ้าจะไม่ชวนแขกอย่างข้าเข้าไปข้างในหน่อยเหรอ”
“เจ้ามีธุระเยอะถึงขนาดต้องเข้าไป?”
“ก็ไม่เชิง แต่ก็มีเรื่องจะพูดเยอะอยู่...”
เอวาลินพยักหน้าก่อนจะเชิญคุณชายหัวแดงเข้ามานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม
โลแกนกวาดตามองห้องของเอวาลินนิ่งๆ สายตาของเขาก็ดันไปสะดุดกับโนวาที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วย เขาส่งยิ้มทักทายคนตรงหน้า โนวาค่อมหัวเล็กน้อย
“ห้องเจ้ายังรกเหมือนเดิมเลยนะ”
“นี่เป็นคำทักทายแรกของเจ้ารึไง อีกอย่าง ข้าทำความสะอาดห้องแค่สองคนกับโนวานะ ห้องจะรกก็ไม่แปลก”คือจริงๆโนวาก็ทำให้แล้วนะ แต่พอวาดรูปปุปห้องก็กลับมารกอีกรอบ มันไม่ได้แค่วาดแล้วจะเสร็จเลย ถ้าไม่ถูกใจเขาก็ขยำภาพทิ้งแล้ววาดใหม่ ไหนจะรอยสีเปื้อนอีก
“เจ้ารับเขาเข้ามาอยู่ด้วยเหรอ?”โลแกนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ
“ใช่ ทำไมเหรอ”
“ข้าแค่คิดว่าข้าได้คำตอบแล้วว่าทำไมเจ้าถึงไม่สนใจข้า ที่แท้เจ้ามีหนุ่มหล่ออยู่ข้างตัวแล้วนี่เอง เข้าใจแล้ว อัศวินอันดับหนึ่งอย่างข้าคงเป็นเรื่องยากเกินไป เจ้าถึงได้ตัดใจสินะ ฮ่าๆๆ”
หมอนี่...หลงตัวเองแหะ
“เจ้าอย่ามองตัวเองเป็นของสูงสิ อย่างน้อยโนวาก็ดีกับข้ามากกว่าเจ้า เขาก็ต้องดูมีค่ามากกว่าเจ้าอยู่แล้ว ข้าจะไปสนใจเจ้าทำไมกัน”
“เจ้าแค่ปลอบใจตัวเองเพราะไม่สามารถทำให้ข้ารักเจ้าได้ต่างหาก”โลแกนยิ้มอย่างมั่นใจ ตอนแรกเขามาที่นี่เพื่อพิสูจน์ความสับสนของตัวเอง เอวาลินรักเขาจะตาย อยู่ๆบอกไม่สนใจแล้วจะไปคว้าผู้ชายเผ่านาโตะมาทำไมกัน ถ้าไม่ใช่เพราะยอมแพ้ให้กับโชคชะตาแล้วคว้าสิ่งใกล้ๆตัวเอา
“เจ้าจะคิดยังไงก็เรื่องของเจ้า ข้าไม่มีแรงไปเถียงด้วยหรอก เอาเป็นว่าอย่ามายุ่งกันอีกเลยจะดีกว่า”เขาเจอมาเยอะแล้ว พวกมั่นใจตัวเองเกินเหตุแบบนี้แถมเอวาลินคนก่อนก็ไปสร้างความมั่นใจให้หมอนี่ไว้เยอะนี่นะ เอาเป็นว่าตีมึนแล้วปล่อยให้คิดแบบนี้ต่อไปเถอะ หมอนี่พอมั่นใจได้แล้วว่าเขาหันไปสนใจโนวา เจ้าตัวคงไม่มายุ่งกับเขาอีก
“ข้าก็อยากจะทำแบบนั้นอยู่หรอก แต่มีคำสั่งจากจักรพรรดิมาน่ะ”
“คำสั่งจากจักรพรรดิ?”
“จักรพรรดิมีรับสั่งว่า ‘จงแต่งงานกับหญิงสาวตระกูลมอนโรลซะ’น่ะ”
“หมายถึงข้า?”
“เปล่า เขาสั่งข้าแต่ข้าไม่อยากแต่งเลยต้องขอความร่วมมือจากเจ้า”
“ห้ะ...”เดี๋ยวนะ
- ผู้เขียน
