ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด
...คุณแทนคุณ
“...” เขาโทรมาทำไม?
ฉันตกใจมากนะคะที่เห็นว่าใครโทรมา ตกใจจนไม่กล้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด
ฉันได้แต่ปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นแล้วก็เอาแต่จ้องมองหน้าจอพร้อมกับสมองและหัวใจที่เต็มไปด้วยความสับสน
อย่ารับสายเลยมิ้งค์ ไม่ต้องรับสายจบกันไปแล้วก็คือจบ
โอเคมิ้งค์ไม่ต้องรับแค่นั้นพอตัดสายไปเลย ไม่ต้องอยากคุย แกไม่ได้อยากคุยกับเขาบอกตัวเองเอาไว้ว่าแกไม่ได้อยากคุยกับคนที่ทำร้ายแก แกไม่ได้คิดถึงเขา!
ติ๊ด!
“...” ฉัน...กดผิดปุ่ม
เฮ้อ! โอเคยัยมิ้งค์กดผิดไปแล้วก็บอกเขาไปว่าไม่ต้องติดต่อมาอีก เพราะต่อให้ไม่รับสายในครั้งนี้เดี๋ยวก็ต้องโทรมาใหม่อยู่ดี
(...) แล้วทำไมไม่พูด โทรมาแล้วไม่พูดจะโทรมาทำไม หรือว่า...ยัยพริ้งพลอยเป็นคนโทรมา?
“ฮัลโหล” ฉันตัดสินใจพูดออกไปก่อนเผื่อว่าเป็นยังพริ้งพลอยไงคะ ถ้าใช่จะด่าให้ที่กล้ามาวอแวไ
