“...”
“พูดไปมิ้งค์ก็คงไม่เชื่อว่าพี่รักมิ้งค์มากเพราะขนาดตัวพี่ พี่ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่จะรักผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าพี่ได้มากขนาดนี้ พี่รักเมียพี่มากกว่าชีวิตของตัวเองด้วยซ้ำ”
“...กลับไปก่อนดีกว่าไหมคะ” ฉันตัดสินใจเงยหน้ามองเขาอีกครั้งแล้วบอกด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป
“...มิ้งค์ฟังที่พี่พูดใช่ไหม” สีหน้าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความหวังฉันก็เลยพยักหน้าเบา ๆ
“ฟังค่ะ มิ้งค์ได้ยินทุกอย่าง”
“แต่มิ้งค์ก็คง... / มิ้งค์ฟังแล้วก็รับรู้ค่ะ แต่เรื่องของเรามันมีหลายแผล ถ้าอยากปรับความเข้าใจกันมิ้งค์ขอเวลา” ฉันรู้ดีว่าถ้าเอาแต่เถียงกันแบบนี้ก็ไม่จบไม่สิ้น ยังไงก็คงต้องคุยกันอีกครั้งแต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้
พอฉันบอกว่าขอเวลาเขาก็เริ่มยิ้มออกมา
“แสดงว่ามิ้งค์จะให้อภัยพี่ใช่ไหม”
“เราอาจจะปรับความเข้าใจกันแล้วกลับไปคบกันเหมือนเดิมได้หรืออาจจะกลายเป็นแค่คนรู้จักมิ้งค์ยังให้คำตอบไม่ได้ แต่ขอได้ไ
