“แล้วรู้อะไรล่ะมิ้งค์ ฉันไม่อยากให้แกกับพี่ชายฉันจบกันแบบนี้ ถ้าอีกฝ่ายสำนึกแล้วแกลองให้โอกาสเขาดูดีกว่าไหม ฉันดูออกนะว่าแกกับพี่แทนต่างฝ่ายต่างก็รักกันมาก”
“ไม่ใช่เลยแก เขาไม่ได้รักฉันหรือถ้ารักก็ต้องบอกเลยว่าเขารักฉันไม่มากพอ ไม่มากพอที่จะกล้าบอกคนอื่นว่าเราสองคนกำลังคบกัน เพราะอะไรรู้ไหมเอย...เพราะเขาห่วงความรู้สึกของแกไง เพราะใจเขาไม่สามารถรักใครได้เท่าแกอีกแล้วไงเอย”
“แก แกพูดอะไรของแกมิ้งค์”
“...ฉันรู้นะแก นี่แหละแผลในใจฉัน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่พอใจอะไรแกนะเอย ฉันแค่...ฉันแค่ไม่คิดว่าเขาจะรักฉันหรือใครได้เท่ารักแกอีกแล้ว แล้วฉันก็ไม่อยากอยู่ใต้เงาของใคร”
“แก...” ยัยเอยเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาแต่ก็คงพูดไม่ออก ไม่เป็นไรฉันเข้าใจความรู้สึกตอนนี้คงกำลังตกใจมาก ฉันก็ทำได้แค่ฝืนยิ้มว่าตัวเองเข้มแข็งนั่นล่ะ
ไม่รู้ว่าพูดออกไปแล้วจะมีเรื่องร้ายหรือดีตามมาแต่ฉันโล่งนะ โล่งมากเลยที่
