“มิ้งค์~”
“พี่ชายแก...รักฉันจริง ๆ เหรอเอย”
“ฟังนะมิ้งค์ ฉันไม่รู้ว่าแกผ่านอะไรมาบ้าง แต่กับฉันเขาไม่เป็นแบบนี้ ความรู้สึกที่ผ่านมามันผ่านไปแล้วฉันไม่อยากพูดถึงแต่ฉันพูดได้เต็มปากว่าพี่แทนรักแกมากกว่าฉัน”
“...”
“ค่อย ๆ ตัดสินใจ อย่าตัดโอกาสตัวเองนะมิ้งค์”
“...ฉันกลัว” ฉันเดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา อายยัยเอยเหมือนกันนะแต่ก็กลั้นน้ำตาไม่ไหวเหมือนกัน
“ฉันรู้ พี่แทนก็รู้ว่าเขาสร้างแผลไว้ให้แก เขารู้จนไม่กล้าทำเหมือนที่ผ่านมาแล้วมิ้งค์”
“จริงเหรอแก” อยากมั่นใจว่าจะเป็นแบบนั้นแต่ความกลัวก็ทำให้ไม่กล้ามั่นใจอย่างที่ใจต้องการ
“ลองดูใจกันใหม่ไหม อย่างน้อยก็ไม่ได้ตัดโอกาสทั้งหมดของตัวเองนะมิ้งค์”
“แล้วถ้ามันเจ็บอีกครั้งล่ะ ครั้งที่สองมันต้องเจ็บหนักกว่าครั้งแรกอีกนะเอย ไม่มีใครชินกับความเจ็บปวดจนเจ็บน้อยลงหรอก”
“แล้วถ้าไม่เจ็บล่ะแก ยังไม่ได้ลองเลยนะ”
“...” นั่นสิ แล้วถ้าไม่เจ็บล่ะ แต่ถ้าเ
