“มิ้งค์เป็นเมียพี่แล้วจำเอาไว้ แล้วก็รู้ไว้ว่าพี่รัก.... / แต่มิ้งค์ไม่ใช่เอยนะคุณแทน”
“เราพูดว่าอะไร?”
“มิ้งค์...ไม่ใช่เอย”
“...”
“ได้ยินไหมว่ามิ้งค์ไม่ใช่เอย” เพราะเขาเอาแต่จ้องทำให้ฉันต้องย้ำคำพูดของตัวเองที่เขาถามให้ได้ยินอีกครั้ง
“...แม่งเอ้ย!”
“...” เขาสบถคำหยาบออกมาทั้งที่กำลังมองหน้าฉันอยู่ทำฉันสะดุ้งก่อนที่เขาจะจ้องด้วยสายตาโกรธ
“ไปรู้อะไรมา”
“...”
“พี่ถามว่าไปรู้อะไรมา!” เขาตะคอกใส่ฉันก็ยิ่งกลัวเลยรีบเอามือดันอกเขา ถ้าโกรธก็ช่วยเอาตัวเขาออกไปจากฉันก่อนได้ไหม
“อะ ออกไปก่อนได้ไหมคะ”
“ไม่! พี่ถามว่าไปรู้อะไรมา!”
พั่บ!
“อ๊ะ! มิ้งค์เจ็บ~” ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องโกรธมากขนาดนี้ ไม่รู้เลยจริง ๆ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงปล่อยให้ความโกรธทำร้ายฉันด้วยการกดท่อนเอ็นเข้ามาเต็มแรงจนฉันน้ำตาไหล
มันเจ็บ ทั้งเจ็บแล้วก็จุกจนแทบจะกรี๊ดออกมา แต่ทั้งที่ฉันร้องบอกว่าเจ็บเขากลับไม่สนใจยัง
