บทที่ 33
ไร่ส้มเอมอร
สาธรมองพี่ชายที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นปี แปลกใจระคนสงสัยว่าทำไมเขาถึงมาหาตนแทนที่จะโทรศัพท์คุยกัน และทำไมเขาถึงดูซูบผอมลงมากขนาดนี้
“แปลกใจที่ฉันมาหาเหรอสาธร” สาธิตถามน้องชาย
“อือ พี่ดูไม่ค่อยแข็งแรงเลยนะ ป่วยอยู่เหรอ”
“อือ โรคยอดฮิตของนักการเมืองน่ะ”
“..มะเร็งเหรอ” สาธรอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกไป “รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วรักษาไปถึงไหนแล้ว”
“รู้มาเป็นปีแล้ว ก็รักษามาตลอดนะ.. แต่คงยาก”
คำตอบของพี่ชายทำให้น้องชายใจหายวาบ แม้พวกเขาจะเป็นพี่น้องที่ไม่ค่อยกินเกลียวกันสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เคยตัดกันขาด
“แน่ใจแล้วเหรอ”
“แน่สิ แกก็รู้ว่าโรคนี้มันรักษาไม่หาย”
“แต่มันก็รักษาไม่ให้ลุกลามได้นี่”
“ก็ใช่ ถ้ารู้ตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ของฉันนี่ไม่ทันแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่กินยาประทังไปเท่านั้น แต่ฉันก็ยังมีกำลังใจที่จะอยู่ต่อนะ เพราะยังมีสิ่งที่ฉันรอคอยอยู่”
“อะไรเหรอ”
“
