จ้าวปราบเมือง

ตอนที่ 11 แกล้ง

พรึ่บ!!

"ไหวไหมเนี่ย?!" พอเคลียร์กับสองคนนั้นเสร็จแล้วเจ้าเมืองกับจันจ้าวก็เดินกลับมาที่รถอีกครั้งแต่ว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังไม่หมดแถมยังรู้สึกเจ็บที่ซี่โครงอีกเลยทำให้เจ้าเมืองเกือบล้มแต่ดีที่จันจับตัวของเขาเอาไว้ทันก่อนหน้าจะคะมำไปกับพื้นและถามออกไปอย่างตกใจ

"ไหว! เธอเองก็กลับไปได้แล้วไปดึกป่านนี้ยังไม่กลับบ้านอีกเดี๋ยวโดนลากไปข่มขืนหรอก!!" เจ้าเมืองขึ้นรถมอไซต์ของตัวเองและสตาร์ทันที

"ฉันไม่มีบ้านให้กลับแล้วเพราะว่านายเผาไง" ตอนนี้เธออาศัยนอนที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าไข้แม่ของเธอด้วยแต่ว่าถ้าฟื้นแล้วและแม่เธอต้องออกจากโรงพยาบาลเธอคงต้องหาหออยู่สักพัก

"สมน้ำหน้า" เขายิ้มเยาะเย้ยเธอ

"ไม่น่าช่วยเลยเนอะปากแบบนี้อะ" จันจ้าวเท้าเอวมองหน้าของเขา

"ต่อให้เธอไม่เสนอหน้ามาแซ่ฉันก็จัดการมันสองตัวได้อยู่แล้ว เพราะงั้นอย่าคิดมาทวงบุญคุณฉัน! ฉันไม่สำนึกหรอกนะ"

"ก็พอรู้แหละว่านายคงไม่สำนึกไม่ซึ้งใจอะไรหรอก แต่ช่างเถอะฉันแค่กลัวนายตายแล้วต้องไปให้ปากคำตำรวจเท่านั้นแหละเลยช่วยอะ งั้นก็ขับรถกลับดี ๆ ละระวังไปชนเสาไฟคอหักตาย" จันจ้าวพูดจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นเพื่อหารถกลับโรงพยาบาลแต่ว่าตอนนี้มันดึกแล้วไงเลยไม่มีรถโดยสารประจำทางเลยต้องเรียกแกร็ปแทน

เอี๊ยดด!

"ขึ้น" จันจ้าวกำลังกดเลือกรถที่จะมารับอยู่เจ้าเมืองก็จอดรถตรงหน้าเธอและพูดขึ้น

"ไม่อยากนั่งรถคนเมา"

"จะไปกับคนเมาหรือว่าจะไปกับแกร็ปหื่นละดึกป่านนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาไม่มีใครช่วยได้หรอกนะ ต่อให้เธอจะเป็นเทควันโดแต่ผู้หญิงก็คือผู้หญิงไม่สามารถสู้แรงผู้ชายได้หรอกถ้ามันเอาจริงน่ะ ขึ้น...ฉันจะพูดครั้งสุดท้ายไม่อย่างนั้นฉันจะทิ้งเธอเอาไว้ที่นี่"

"..." จันจ้าวเงียบและมองไปรอบ ๆ ตอนนี้แทบไม่มีรถวิ่งแล้วและถ้าเจอแกร็ปไม่ดีขึ้นมาจะว่ายังไงละ

"เร็วดิ! จะกลับไปนอน!" เขาเร่งเธอ

"เออ ๆ" หมับ!! จันจ้าวรีบขึ้นรถของเขาทันที

"หึ!" เจ้าเมืองยิ้มมุมปากก่อนจะบิดเพื่อเร่งเครื่องที่เขารับเธอไม่ได้พิศวาทอะไรหรอกนะแต่เขาอยากจะแกล้งเธอนั่นเอง เขาไม่ชอบที่เธอมาอวดดีอวดเก่งใส่เขา

บรื้น ๆ

"เบา ๆ นะ...กรี๊ดดดดดดดด!!!" บรื้นนนนนน!!!ยังไม่ทันขาดคำของจันจ้าวเจ้าเมืองก็เร่งรถจนเธอเกือบรถลงจากรถแล้ว

"เบา ๆ ก็ไม่ใช่ฉันน่ะสิ!! ถ้าไอ้เจ้าเมืองมันต้องเร็วและแรงเว้ย!!!" บรื้นนนนน!!!บรู๊นนนนน!! เจ้าเมืองขับรถเร็วมากจนจันจ้าวต้องกอดเอวของเขาเอาไว้แน่นเธอหลับตาปี้เพราะว่ากลัวจะตกลงไป เธอคิดผิดจริง ๆ ด้วยที่ยอมมากลับเขา เจ้าเมืองขับไปเรื่อย ๆ ความท่าทางสนุกสนานที่ได้แกล้งเธอ

"ฉันไม่อยากไปด้วยแล้วววววว!!" จันจ้าวตะโกนบอกเขา

"มาแล้วจะทำยังไงได้ถ้าอยากลงก็กระโดดลงไปดิ!!" จันจ้าวมองความเร็วของรถแล้วเธอไม่กล้ากระโดดลงไปหรอกเพราะรู้ว่าตายแน่นอน

"จะบ้าหรือไง!!ขับช้า ๆ หน่อยฉันกลัว!!" จันจ้าวบอกกับเขาเธอกลัวจริง ๆ

"ดีสิ...ถ้าเธอยิ่งกลัวฉันก็จะขับเร็วขึ้น!!" บรื้นนนน!!

"นะนายไฟแดง!!กรี๊ดดดดดดดดด!!" จันจ้าวร้องบอกเจ้าเมืองที่เขากำลังขับรถผ่าไฟแดงไป

"ฮ่า ๆ ๆ วู้วววว!!มันส์โว้ยยยยย!!" เจ้าเมืองตะโกนเสียงดัง

"เจ้าเมือง!!ฉันไม่ไปกับนายแล้วจอดรถเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!!!"

"ไม่เว้ยยยยยยย!!ฮ่า ๆ ๆ ๆ " เอี๊ยดดดดด!! เอี๊ยดดดดด!! เสียงล้อรถที่เสียดสีกับถนนเวลาเขาเข้าโค้ง

"กะกรี๊ดดดดด!! พอแล้วววว >_<"

"ให้ไปส่งที่ไหนดี?"

"มะไม่ต้องแล้ว!!!!"

"โรงพยาบาลแล้วกันเนอะเผื่อว่าเธอช็อกจะได้หามเข้าโรงพยาบาลทัน ฮ่า ๆ ๆ ๆ" เขาหัวเราะสะใจมากที่ได้แกล้งเธอ

"ปล่อยฉันลงงงงงงงงงงง!!!อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!"

โรงพยาบาล

เอี๊ยดดดดด!!!

ปึก!! เจ้าเมืองจอดรถหน้าโรงพยาบาลอย่างแรงทำให้หน้าของจันจ้าวกระแทกแผ่นหลังของเขา

"โอ๊ย! เจ็บ!"

"ถึงแล้วลงไป" เขาบอกเธอที่เอาแต่กอดเขาแน่นเนื่องจากเธอเกร็งตลอดทางที่มาเลย

"ระรู้แล้วขอเวลาแปบสิ" จันจ้าวพยายามตั้งสติและลงจากรถของเขาแต่เมื่อเท้าแตะพื้นขาเธอก็อ่อนและล้มไปกองที่พื้นทันที

ตุบ!!

"เหอะ!! แค่นี้ก็ขาอ่อนเลยเหรอวะกระจอกฉิบหาย" เจ้าเมืองยิ้มเยาะ

"ก็เพราะนายไม่ใช่หรือไงที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้อะ?!" ปึก!! จันจ้าวใช้เท้าถีบรถของเจ้าเมือง

"เฮ้ ๆ เธอกล้าถีบรถฉันเหรอวะรู้ไหมว่ารถของฉันเนี่ยมันมีค่าราคาแพงกว่าชีวิตของเธอ?!!" หมับ!! เจ้าเมืองจากรถมาบีบแก้มของเธอด้วยความโกรธ

"รถนายไม่ใช่รถฉันนิ!" ปึก!

"แต่ถ้ารถฉันเป็นอะไรขึ้นมาเธอเตรียมตัวชดใช้ได้เลย! เพราะดูก็รู้ว่าเจตนา!!" เจ้าเมืองพูดแล้วมองไปที่กล้องวงจรปิด

"..."

"ฉันจะไปแจ้งความเรียกค่าเสียหายดูสิจะมีปัญญาจ่ายไหม?" พรึ่บ! เขาปล่อยมือออกจากแก้มแต่ก็ไม่ลืมที่จะผลักด้วยความหมั่นไส้

"..." จันจ้าวเงียบไม่ได้ตอบอะไรเพราะเธอกำลังคับแค้นใจในตัวเองที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรเขาได้เลย

"ไปละส่วนเธอก็นอนเฝ้าแม่เธอซะนะเดี๋ยวเช้ามาจะไม่หายใจ"

"...!!" ขวับ! จันจ้าวมองด้วยหางตาอย่างไม่พอใจ

"มองทำไมโกรธหรือไงถ้าโกรธก็มาเอาคืนได้นะแต่ฉันเองก็จะเอาคืนเธอให้สาสมเหมือนกัน หึ!!" เจ้าเมืองพูดจบก็ขับรถออกไป

บรื้นนนนนน!!

"เฮ้อ!"

ห้องพักฟื้นสายชล

แกร็ด!

จันจ้าวกำลังจะเปิดประตูห้องของแม่เธอแต่ก็พบว่าเสกสรรค์เปิดประตูออกมาพอดี เธอมองเวลาที่ข้อมือก่อนจะพบว่าตอนนี้มันเป็นเวลาเกือบตีสามแล้วแต่เขากลับมาเยี่ยมแม่เธอเนี่ยนะ?

"อ้าว! จันจ้าวมาทำอะไรเหรอ?" เสกสรรค์เห็นเธอก็ถามขึ้นทันทีและมีท่าทางแปลก ๆ นิดหน่อยแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

"พึ่งกลับมาจากทำงานแล้วคุณละคะมาทำอะไรป่านนี้มันตีสามนะคะ?" จันจ้าวถาม

"เอ่อ ลุงมาเยี่ยมแม่ของหนูน่ะ"

"ตอนนี้เนี่ยนะคะ?" จันจ้าวสงสัย

"อืม พอดีว่าช่วงนี้ที่บริษัทของลุงกำลังยุ่ง ๆ น่ะเลยไม่ได้แวะมาแต่หลังจากนี้ใกล้ว่างแล้วจะพยายามมาบ่อย ๆ นะ"

"ถ้าว่างก็ไม่เยี่ยมภรรยาของคุณเถอะค่ะ ห้องอยู่แค่นี้เอง" จันจ้าวมองไปที่ประตูห้องของนภา

"ก็มาหาทั้งสองนั่นแหละ"

"..." พอได้แบบนั้นจันจ้าวก็รู้สึกเหมือนจะอ้วกทันที

"เป็นอะไรหรือเปล่า?" พรึ่บ! เสกสรรค์เข้ามาดูจันจ้าวใกล้ ๆ แต่เธอถอยหนี

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่รู้สึกขยะแขยงคำพูดของคุณ"

"จ้าว..."

"เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเรียกจันจ้าวดีกว่านะคะและอีกอย่างเลิกมาหาแม่ของฉันได้แล้ว ถ้าแม่ฟื้นเมื่อไหร่ฉันจะให้แม่เลิกคุณทันทีเพราะงั้นรีบไปทำใจเอาไว้เถอะค่ะ"

"จันจ้าว...ลุงไม่เลิกหรอกนะ"

"นี่คุณ!"

"ถ้าจะเลิกก็คงเป็นกับนภา...เพราะว่าลุงไม่ได้รักเขาแต่รักแม่ของหนูนะ"

"หยุด!" จันจ้าวยกมือขึ้นมาห้าม

"..."

"คุณไม่ได้รักใครทั้งนั้นแหละคุณแค่รักตัวเอง...เลิกยุ่งกับแม่และฉันได้แล้วนะคะ"