ตอนที่ 2
1915 คำ
ตอนที่ 2
@คฤหาสน์
22:22น. ณ ประเทศอังกฤษ
ทันทีที่มาร์คัสก้าวเท้าลงจากเฮลิคอปเตอร์ที่ลงจอดในลานของคฤหาสน์ มาร์คัสก็พบความผิดปกติของคฤหาสน์ในค่ำคืนนี้ เขาเป็นคนช่างสังเกตจึงไม่แปลกหากมีอะไรแปลกไปแค่เล็กน้อย เขาจะรับรู้ได้ทันที
ลูกน้องสองคนคนสนิทของเอเดลและโรเอลเดินเข้ามากระซิบบอกมือด้วยสีหน้าซีดเผือดและตื่นกลัว
“บอสครับ มีมือดีบุกเข้ามาล้วงเอาข้อมูลของเราไปครับ” เอเดลมือซ้ายรีบเดินไปหามาร์คัสแล้วรายงานความผิดพลาดที่เกิดขึ้น
มาร์คัสมองมือขวาและมือซ้ายด้วยสายตาเรียบนิ่งเกินจะคาดเดา เป็นสายตาที่ว่างเปล่าทำให้ทั้งสองขนลุกเกลียว
“พวกผมขอโทษครับบอส” ถึงจะไม่ใช่ความผิดโดยตรง แต่ก็เป็นความผิดของพวกเขาอยู่ดี มันเป็นความหละหลวมที่ไม่น่าเกิดขึ้น
ทุกครั้งที่มาร์คัสต้องเดินทางไปต่างประเทศ มือซ้ายและมือขวาจะเป็นคนจัดการเรื่องความปลอดภัยต่าง ๆ รวมทั้งคฤหาสน์ด้วยถึงแม้จะต้องติดตามผู้เป็นนายไปด้วย
เอเดลและโรเอลยืนนิ่งรอรับโทษทัณฑ์จากผู้เป็นนาย
“ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? ผัวะ ! ผัวะ !” ใบหน้าของเอเดลซึ่งเป็นมือซ้ายสะบัดไปตามแรงของหมัด เลือดไหลจากมุมปากลงมาเป็นทาง มือขวาโรเอลก็ไม่ต่างกัน โดนกันคนละแค่นี้ถือว่าบอสปรานีพวกเขาไม่น้อย
“ผมขอโทษครับบอส ผมขอ.. / ปังๆ !!” ลูกน้องทั้งสองคนที่เป็นฝ่ายคุมบอดี้การ์ดในการเฝ้าคฤหาสน์ครั้งนี้เอ่ยขอโอกาสด้วยความตื่นกลัวแต่ทุกอย่างก็ช้าไป เมื่อมาร์คัสยกปืนขึ้นยิงเจาะทะลุไปที่แขนขวาคนล่ะสองนัด เลือดไหลเป็นทาง
“ครั้งต่อไปกระสุนลูกนี้จะเจาะหน้าผากมึง ไปทำแผล” มาร์คัสพูดเสียงเรียบนิ่งดุดันและทรงพลัง
“อึก ขอบคุณครับบอส” ลูกน้องทั้งสองทำความเคารพแล้วรีบตรงไปยังห้องพยาบาลทันทีเพราะกระสุนฝังในต้องผ่าออก
“เอเดล โรเอลไปเอาตัวมันมาให้ได้!!” มาร์คัสพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
“ครับบอส / ครับบอส!” มือซ้ายและมือขวารีบออกไปจัดการทุกอย่างตามที่บอสสั่งทันที
มาร์คัสเดินเข้าคฤหาสน์ แม่บ้านก็มารับเสื้อคลุมไปเก็บ ส่วนตัวเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานหยิบเหล้าบรั่นดีมารินใส่แก้วแล้วนั่งดื่มเงียบ ๆ ภายในหัวครุ่นคิดว่าใครกันที่กล้าบุกเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้
“โรเซ่ ฉันมีงานให้นายทำ” มาร์คัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดโทรออกไม่นานปลายสายก็รับ เขาจึงบอกความต้องการในทันที
“อย่างนายมีอะไรให้ฉันทำเหรอมาร์คัส?” ปลายสายถามอย่างอารมณ์ดี
“หาคนให้หน่อย ยังไม่แน่ใจว่าเป็นพวกไหน”
“เกิดเรื่องนานยัง?” โรเซ่รู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับมาร์คัสแน่นอน น้อยครั้งที่มาร์คัสจะใช้เขาทำงานให้
“ก่อนฉันถึงอังกฤษ 2 ชั่วโมง”
“แผลสดเลยอะดิ ได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้” โรเซ่พูดด้วยน้ำเสียงขำขัน แต่ก็มีความจริงจังปนอยู่บ้าง
“ขอบคุณล่วงหน้า”
“ด้วยความยินดีครับ” แค่มาร์คัสบอก โรเซ่คนนี้ยินดีเสมอเพราะสำหรับเขามาร์คัสเป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งผู้มีพระคุณ ถ้าไม่ได้มาร์คัสช่วยเอาไว้เขาเองก็คงไม่มีลมหายใจอยู่ตรงนี้
มาร์คัสวางโทรศัพท์ลงแล้วนั่งดื่มเหล้าเหมือนเดิม นิ้วหนาเคาะโต๊ะเบาๆ
“ขออนุญาตครับบอส” เสียงขออนุญาตดังขึ้นจากหน้าประตู
“เข้ามา” ทันทีที่มาร์คัสอนุญาต ลูกน้องคนดังกล่าวก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขายืนตัวตรงใบหน้ามีความสำนึกผิดอยู่ไม่น้อย
“คือกล้องวงจรปิดในส่วนที่มันเดินผ่าน กล้องก็เกิดเสียขึ้นชั่วขณะ แล้วอีกครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นใช้ได้ปกติเหมือนเดิมครับบอส ส่วนไฟล์ก็กู้ไม่ได้ครับ อีกฝ่ายน่าจะวางแผนมาเป็นอย่างดี” ลูกน้องรีบอธิบาย
“แล้วตอนเกิดเหตุมึงอยู่ไหน?” มาร์คัสมองลูกน้องนิ่ง ๆ ถามเสียงเรียบและเต็มไปด้วยแรงกดดัน
“ผมเข้าห้องน้ำครับบอส พอดีท้องเสีย พอออกมาก็รู้สึกเหมือนโดนของแข็งตบลงที่ท้ายทอยน่าจะเป็นด้ามปืน จากนั้นสติดับวูบผมก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย”
“อืม ฉันสั่งโรเซ่จัดการแล้ว” ลูกน้องเงยหน้าขึ้นมองมาร์คัสแบบตกใจนิด ๆ เมื่อได้ยินชื่อคนที่บอสเรียกใช้งาน
“รับทราบครับบอส”
“ออกไป”
“ครับบอส” เขารีบออกมาทันทีที่บอสสั่ง ดีที่บอสเป็นคนมีเหตุผลไม่อย่างนั้นเขาตายแน่ ถึงเขาจะเก่งเรื่องไอทีแต่การต่อสู้เขาอยู่แค่ระดับปานกลางเท่านั้นเมื่อเทียบกับบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ก็ใครจะไปคิดว่ามีมือดีที่ไหนบุกเข้ามาตอนเขาปวดขี้พอดี เขาจับท้ายทอยตัวเองเบา ๆ แผลยังรู้สึกเจ็บไม่หายโดนตีหนักไม่ใช่น้อย ส่วนคู่หูของเขาฟุบหลับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พอจับตัวดูถึงได้รู้ว่าเป็นศพไปแล้ว
หลังจากลูกน้องฝ่ายไอทีออกไปแล้ว มาร์คัสนั่งดื่มฆ่าเวลาอีกเล็กน้อย มาร์คัสรู้ว่าข้อมูลที่หนูตัวนั้นได้ไปหากตกไปอยู่กับพวกสาขา เขาคงรำคาญใจไม่น้อย ในขณะที่กำลังจะขึ้นห้องนอนมือซ้ายและมือขวาก็กลับมา
“บอสครับเราล่ามันไปจนสุดเขตทางป่าตอนเหนือ อยู่ ๆ มันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย” เอเดลรายงานด้วยใบหน้าตึงเครียด แม้แต่รอยเท้าก็ไม่มี
“อืม” มาร์คัสไม่แปลกใจนักในเมื่อเข้ามาได้โดยที่ลูกน้องเขาไม่รู้ ตอนออกไปก็คงไม่ใช่เรื่องยากนัก
“ลูกน้องเราตายไป 5 คน ครับบอส ที่สาหัสมี 2 คนครับตอนนี้หมอกำลังผ่าตัดช่วยชีวิตอยู่ ส่วนที่เหลือก็บาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ จำนวนหนึ่ง แต่มันก็สะบักสะบอมใกล้ตายเพราะผมยิงโดนไปหลายจุดก่อนที่มันจะหายไป ผมว่าถ้าเรากระจายกำลังตามน่าจะยังทัน มันไม่น่าจะหนีไปไหนได้ไกล” โรเอลยังคงไม่เข้าใจว่ามือดีคนนั้นหายตัวไปได้ยังไงกัน ทั้ง ๆ ที่เขากับเอเดลประกบไม่ห่าง ยิงก็โดนแต่พอรีบไปดูกลับพบเพียงความว่างเปล่า
“ไม่ต้อง ปล่อยมันไป !!” มาร์คัสพูดขึ้นหลังจากที่ฟังทั้งคู่พูดจบ
“จะดีเหรอครับ ผมว่าเราควรตามฆ่ามันก่อนที่ข้อมูลจะรั่วไหล?” โรเอลพูดอย่างเป็นกังวล พวกที่เข้ามาเอาข้อมูลคงไม่เอาไปนั่งดูเล่น ๆ หรอกเขาว่า
“ฆ่าแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้” มาร์คัสพูดนิ่ง ๆ นัยน์ตาว่างเปล่า
“บอสครับ ผมพบนี่ในป่าครับ” โรเอลหยิบมีดบินออกจากกระเป๋ากางเกงส่งให้มาร์คัส
“อืม องค์กรลับงั้นเหรอ?” มาร์คัสจับมีดบินพลิกไปมาอย่างสังเกต ถ้าไม่มองให้ดีจะไม่รู้เลยว่าด้ามมีดบินมีตัวอักษรสลักอยู่ นิ้วแกร่งลูบไปตามตัวอักษรนั้นเบาๆ
เขาเองก็เคยใช้บริการองค์กรลับพวกนี้มาบ้างเหมือนกัน แพงหน่อยแต่งานไม่เคยทำให้ผิดหวัง
“ครับ ผมว่าอาจจะเป็นคู่แข่งที่มีปัญหากับบอสหรือไม่ก็พวกระดับสูงของสาขาที่กล้าจ้างองกร์ลับพวกนี้มาเอาข้อมูลลับของเรา” โรเอลพูดตามที่เขาเดาและคาดการ์เอาไว้ ทั้งสองอย่างที่เขาเอ่ยมามีเปอร์เซ็นต์เป็นไปได้สูง
เรื่องโค่นล้างอำนาจมีมาสักพักเรื่องนี้มาร์คัสรู้ดี แต่ก็ยังไม่มีใครทำได้สักคน และต่อไปก็ต้องไม่มี
“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น พวกมึงไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีงานให้ทำ” มาร์คไล่ลูกน้อง เขาเองก็ต้องการพักผ่อนแล้วเช่นกัน
“ครับบอส !!” เอเดลและโรเอลก้มหัวรับคำสั่งแล้วเดินออกจากห้องทำงาน
มาร์คัสพูดจบก็เดินขึ้นห้องนอน ถอดเสื้อผ้าลงไปแช่น้ำอุ่นเพื่อผ่อนคลายจากการเดินทาง และเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้น เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมดแก้วแล้วลงขึ้นจากอ่างน้ำเพื่อเข้านอน
พื้นที่รอบคฤหาสน์ 20 ไร่ ไกลสุดลูกหูลูกตามีกำแพงสูงล้อมรอบ บริเวณพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่า มีบอดี้การ์ดอยู่ทั่วทุกมุมของคฤหาสน์ของเขา ซึ่งแต่ล่ะจุดเฝ้ายามห่างกันไม่ถึง 5 เมตร ประตูรั้วมีการรักษาความปลอดภัยแบบสูงสุด หนูแค่ตัวเดียว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมลูกน้องของเขาถึงทำงานพลาดปล่อยให้หนูที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาล้วงเอาความลับถึงที่ กล้องวงจรปิดก็เสียทุกตัว แสดงว่าเป็นหนูที่เก่งพอตัวถึงได้เจาะเข้าระบบความปลอดภัยของคฤหาสน์ได้และเก่งที่ฝูงบอดี้การ์ดฝีมือดีของเขาไปได้
หรือเขาต้องอบรมบอดี้การ์ดใหม่เสียแล้ว
06:06 น.
ร่างสูงของมาร์คัสที่กำลังออกกำลังกายยามเช้าตามโปรแกรมที่ตัวเองเป็นคนจัดขึ้น เหงื่อเริ่มไหลจนเปียกชุ่ม เวทและคาดิโอเรียบร้อยต่อไปก็ยิงปืนและฟันดาบ นี่เป็นกิจกรรมยามเช้าของทุกวัน
“นี่ครับบอส” หลังจากฟันดาบเสร็จ โรเอลก็ยื่นผ้าเย็นมาให้พร้อมน้ำดื่ม มาร์คัสรับมาใช้แล้วเดินขึ้นห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำ
มาร์คัสในคราบนักธุรกิจแสนล้านนั่งดื่มกาแฟร้อนพร้อมผลไม้สดและกำลังทำงานผ่านไอเพ็ดไปด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นการนัดเจรจาซื้อขายอาวุธ
“บอสครับ หุ้นของเราตกฮวบเลยครับ น่าจะเป็นผลมาจากเรื่องเมื่อวาน” เอเดลบอกอย่างเป็นกังวล
“นอกจากหุ้นตก มีอะไรอีกบ้าง ?” มาร์คอ่านข้อมูลในไอเพ็ดอีกครั้ง
“ตอนนี้ยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรครับ” เอเดล
“อืม อาวุธล๊อตนี้เป็นไงบ้าง ?” มาร์คัสไม่ได้สนใจเรื่องตัวเลขหุ้นที่ลดลงมากนัก สำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
และดูเหมือนว่ามือดีที่ล้วงเอาข้อมูลไปจะไม่ได้ส่งต่อข้อมูลของเขาให้กับคนว่าจ้าง ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่หุ้นตก
“เรียบร้อยแล้วครับ พร้อมส่งในคืนนี้ตามเวลากำหนด” โรเอล
“ดี งานนี้ฝากให้นายสองคนจัดการ ส่วนเรื่องหนูตัวนั้นรอโรเซ่ติดต่อมาค่อยลงมือ”
“ครับบอส !!” เอเดอลและโรเอลรับคำแล้วเดินไปเตรียมรถให้ผู้เป็นนาย
@บริษัทLCN
ทั้งสามคนเดินทางตรงไปยังบริษัทซึ่งมีมาร์คัสเป็นผู้บริหารสูงสุด โรเอลทำหน้าที่ขับรถ เอเดลนั่งฝั่งข้างคนขับ ส่วนมาร์คัสนั่งด้านหลังโดยมีรถขับตามประกบหน้าหลังเพื่อดูแลความปลอดภัยของบอส
มาร์คัสขึ้นมายังห้องของตัวเองจัดการเอกสารของบริษัทและเรื่องปัญหาของตลาดหุ้นที่เกิดขึ้น ภายในไม่ถึง 1 ชั่วโมง ตลาดหุ้นที่มาร์คัสดูแลอยู่ก็กลับมาสเถียรตามเดิม
“ว่าไง?” มาร์คัสกดรับสายแล้วกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์
“เรื่องที่นายให้จัดการได้แล้วนะ” โรเซ่พูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี
- ผู้เขียน
