รักร้ายสายลับกับมาเฟีย [ The bad love spy and mafia ]

ตอนที่ 1 21:09น. @โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง ภารกิจนี้ตั้งแต่ที่เขาได้รับมาคือภารกิจที่ห่วยบรมที่สุดแล้ว ทำไมมือหนึ่งอย่างเขาต้องมารับงานแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ เห้ออออ! ยอมรับตามตรงว่าภารกิจบ้าบอนี่ทำเขาหัวเสียไม่น้อย “อ่าาาาา เสียวจังเลยคะที่รัก แรงอีกคะ ที่รัก อ๊าาาาา” “ได้สิครับที่รัก ตับๆๆๆๆๆ” เขานั่งมองฉากรักอันร้อนระอุบนเตียงกว้างของหญิงสาวกับชายวัยกลางคนอย่างเบื่อหน่าย คือมันไม่อินจริงๆ 1 ชั่วโมงก่อนที่เป้าหมายจะเดินเข้ามาในห้องนี้ที่พวกเขากำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอยู่นั้นเขาได้เข้าไปติดตั้งกล้องและเครื่องดักฟังเอาไว้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในห้องนั้นก็ถูกส่งตรงมายังห้องที่เขานั่งอยู่ในตอนนี้ เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลยภารกิจก็เสร็จเรียบร้อยเพราะผู้ว่าจ้างต้องการภาพและหลักฐานการมีชู้ของสามีเพื่อฟ้องหย่า น่าเบื่อไปหน่อย แต่งานนี้ก็ถือว่าคุ้มเพราะเม็ดเงินของภารกิจนี้ไม่ใช่น้อยๆ หลังจากได้ทุกอย่างที่ต้องการเรียบร้อยเข้าก็จัดการส่งงานทันที เวลาผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีก็มีแจ้งเตือนยอดเงินจำนวนไม่น้อยจากบัญชีขององค์กรโอนเข้ามา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูจากนั้นก็เดินออกจากห้องพักขึ้นไปยังสกายบาร์ด้านบนของโรงแรมเพื่อหาอะไรดื่มกระแทกตับเสียหน่อย เมื่อมาถึงเขาเลือกที่จะนั่งตรงหน้าบาร์ “คุณลูกค้ารับอะไรดีครับ?” บาร์เทนเดอร์ “On The Rock” “รอสักครู่ครับ” บาร์เทนเดอร์คนเดิมยื่นแก้ว On The Rock วางลงตรงหน้า เขาก็ยกมันขึ้นมาดื่มรสชาติเหล้าชั้นดีไหลลงคอจนหมดแก้ว “รับเพิ่มไหมครับ?” “อืม” เหล้าแก้วที่สองของคืนนี้ก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ดื่มรวดเดียวจนหมด เขาค่อย ๆ จิบมันทีล่ะนิดเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติของเหล้ารวมทั้งแสงสีและเสียงดนตรีที่เปิดคลอทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย “อยากนอนกับฉัน?” เขาเห็นบาร์เทนเดอร์หนุ่มแอบมองเขาอยู่นานแล้ว ถือว่ารูปร่างหน้าตาจัดว่าดูดีในระดับหนึ่ง เนื้อตัวสะอาดสะอาดสะอ้าน ผมที่เซตเปิดขึ้นรับกับรูปหน้า เสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมแหวกลงถึงสามเม็ดทั้งที่ตอนที่เขาเดินเข้ามายังชั้นนี้สังเกตเห็นบาร์เทนเดอร์หนุ่มปลดกระดุมแค่สองเม็ดเท่านั้นจังหวะการชงเครื่องดื่มก็ตั้งใจให้เขาเห็นยอดอกสีชมพูแบบวับ ๆ แวม ๆ มองผ่านตาก็รู้ว่าต้องการนอนกับเขาซึ่งเรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาทั่ว ๆ “ครับ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มตอบกลับอย่างไม่อิดออดไม่มีการเขินอายใด ๆ แค่ถูกใจก็จบ และเขาก็ยั่วขนาดนี้แล้วได้แต่หวังว่าลูกค้าสุดหล่อตรงหน้าจะถูกใจเขาเช่นกัน “2039” เมื่อบาร์เทนเดอร์ได้ยินตัวเลขดังกล่าวก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมเล่นหูเล่นตา เขานั่งดื่มไปเรื่อย ๆ พร้อมอัดบุหรี่เข้าปอดโดยที่ไม่ได้สนใจบาร์เทนเดอร์หนุ่มคนนั้นสักเท่าไหร่ ทั้งหญิงและชายที่ส่งสายตาอย่างเชิญชวนเขาก็นิ่งเฉยไม่ได้สนใจจะสานสัมพันธ์กับใครเพราะคืนนี้เขามีคู่นอนแล้ว เขาดื่มจนพอใจก็เช็คบิลแล้วกลับมายังห้องของตัวเอง แต่ก่อนลงมานั้นบาร์เทนเดอร์หนุ่มก็เข้ามากระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน หึ ! เขายกยิ้มร้ายแล้วเดินออกมา พอถึงห้องพักเขาก็ถอดเสื้อผ้าตรงไปอาบน้ำทันที เสร็จเรียบร้อยก็สวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกไปนอกระเบียงเพื่อดูบุหรี่ฆ่าเวลา “ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !” เสียงเคาะประตูดังขึ้นแน่นอนว่าคนที่มาเคาะคงเป็นบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่นัดเอาไว้ เขามองนาฬิกาก็พบว่าเที่ยงคืนนิด ๆ มันเร็วกว่าที่เขาคิดเอาไว้ เขาทิ้งบุหรี่ลงที่เขี่ยแล้วเดินไปเปิดตาแมวดูก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ใช่ศัตรูเมื่อเห็นว่าเป็นบาร์เทนเดอร์หนุ่มเขาก็เปิดประตูให้อีกฝ่ายเข้ามา บาร์เทนเดอร์หนุ่มเห็นชุดที่อีกฝ่ายตอนเปิดประตูก็ยกยิ้มกริ่ม น้ำลายแทบหก ตอนใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็คว่าดูดีแล้ว ตอนนี้ดูดีกว่าเยอะ ไรขนที่โผล่พ้นชุดคลุมอาบน้ำทำให้ใจของบาร์เทนเดอร์หนุ่มสั่นไหวไม่น้อย คนตรงหน้าดูมีเสน่ห์น่าค้นหาแต่ก็มีความร้ายกาจอยู่ในที “ผมขออาบน้ำก่อนนะครับ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มเข้ามาในห้องแล้วขอตัวไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ บาร์เทนเดอร์หนุ่มเดินออกจากห้องน้ำเดินมาหาเขาที่ข้างเตียง ริมฝีปากบางจูบลงบริมฝีปากหนาเบา ๆ อย่างยั่วยวนแล้วผละออก ……….. “ทำไมคุณอึดจัง?” เสียงใสของบาร์เทนเดอร์หนุ่มถามขึ้นยิ้ม ๆ บุคลิกของอีกฝ่ายทำเขาหลงไหลไปทุกส่วน “ไม่รู้สิ แล้วชอบไหม?” “ผมชอบ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มยิ้มหวานให้กับคำตอบที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจแต่กลับทำให้ดูน่าสนใจ “อีกรอบ ไหวไหม?” ถ้าอีกฝ่ายปฏิเสธเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร สำหรับเซ็กส์เขาไม่ชอบบังคับใคร จะเอากันได้ก็ต่อเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างพึงพอใจ ถ้าอีกฝ่ายมันส์อีกฝ่ายจะตายก็ไม่ไหว “ดีใจจัง คุณเป็นห่วงด้วย ผมไหว” บาร์เทนเดอร์หนุ่มพูดแล้วยิ้มหน้าระรื่น “งั้นต่อเลย” เขากระซิบเสียงพร่า มองเหยื่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกาม เลื่อนตัวไปคล่อมเอาไว้แล้วเริ่มซุกไซร้ร่างขาวอีกครั้ง ทุกจุดที่เขาสัมผัสมักมีรอยจ้ำแดง ๆ ปรากฎ บาร์เทนเดอร์หนุ่มถือว่าเก่งไม่น้อยที่ตอนนี้ใกล้เช้าแล้วยังไม่สลบหรือหลับไปก่อนแต่ร่างกายอิดโรยและเหนื่อยล้าเต็มทีเพราะกิจกรรมหนักหน่วง ดวงตาใกล้จะปิดลงทีล่ะน้อยแต่ก็ยังมองเขาที่เดินออกจากห้องน้ำ “ผมขอช่องทางไว้ติดต่อคุณได้ไหม?” บาร์เทนเดอร์หนุ่มถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เพราะหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้คอเขาแทบไม่ได้หยุดพัก “อืม” บาร์เทนเดอร์หนุ่มหลับไปแล้ว เขาจัดการแต่งตัวเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ออกจากห้องโดยทิ้งนามบัตรเอาไว้ให้หนึ่งใบพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง ถึงจะเป็นเซ็กส์ที่วิน ๆ ทั้งคู่เขาก็ยินดีจ่ายเพราะเขาไม่ชอบติดค้างใคร แม้แต่ชื่อก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันเพราะมันก็แค่เซ็กส์ชั่วข้ามคืนเท่านั้น และที่สำคัญเขาไม่คิดที่จะมีใคร แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะติดใจเขาเสียแล้ว เขากลับมานอนพักผ่อนที่คอนโดของตัวเองที่นาน ๆ ครั้งจะได้กลับมานอนที่นี่ ส่วนใหญ่เขาจะหาที่นอนค้างไปเรื่อยใกล้ ๆ ที่ ๆ ต้องทำงาน ช่วงบ่ายของวันเขาได้รับเมสเซนเจอร์จากบอส ให้ทำงานชิ้นหนึ่งแทนคนอื่นเนื่องจากบุคคลนั้นไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ต่อได้หรือจะพูดให้ถูกคือตายไปแล้ว เขาตอบตกลงไปทำให้ตอนนี้ก็เลยต้องมาอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางกรุง เป้าหมายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงคนนึงที่คืนนี้มีนัดเจรจาซื้อขายอาวุธ และการเจรจาครั้งนี้ดันไปขัดขากับพวกระดับสูงและรัฐบาล เบื้องหน้าเป็นนักธุรกิจใจบุญชอบช่วยเหลือเด็กกำพร้าและคนพิการ บริจาคให้ทานครั้งล่ะหลายล้านเหรียญแต่เบื้องหลังคือพ่อค้ายาเสพติดและอาวุธเถื่อนรายใหญ่ของประเทศ ใกล้ถึงเวลาเข้ามาเต็มที แต่เขากลับค่อย ๆ ประกอบปืนอย่างใจเย็น งำเพลงพร้อมดูดบุหรี่ไปด้วย จะชิวไปไหนก่อนนนนน ก็งานไม่ได้ยาก…………….. ปัง ! ปิดงาน !! ทันทีที่ลั่นไกยิงกระสุนออกไปไม่กี่วินาทีต่อมากระสุนเจาะเข้าหัวของเป้าหมายเป็นที่เรียบร้อย ร่างไร้วิญญาณร่วงลงกับพื้น นอกจากผู้ติดตามนักธุรกิจหนุ่มและคู่ค้าที่ยกปืนขึ้นมาเตรียมสู้แล้ว ผู้คนที่ไม่ได้มีความเกี่ยวของกับเรื่องนี้ที่อยู่ภายในห้องโถงวุ่นวายกันจ้าละหวั่นต่างคนต่างหนีตาย เขาก็ทำการถอดปืนเก็บเข้ากระเป๋าตามเดิม ลงจากตึกระฟ้าด้วยท่าทีปกติกลมกลืนไปกับฝูงชน จากนั้นก็ทำการยืนยันการทำภารกิจนี้ผ่านเครือข่ายขององค์กร ช่วงนี้มีแต่งานน่าเบื่อสำหรับเขา มีแต่ภารกิจง่าย ๆ ความจริงภารกิจแบบนี้ไม่น่าจะต้องถึงมือเขาด้วยซ้ำ หรืออาจเป็นเพราะบอสเห็นเขาว่างหรือเปล่าก็ไม่รู้ ว่างถึงขนาดมีเวลาเดินหาร้านกาแฟดื่ม @ร้านกาแฟ วันนี้ขี้เกียจทำกาแฟดื่มเอง ( แค่กดปุ่มก็ได้ดื่มแล้วป่ะ ? ) เขาเลยเลือกที่จะเดินเข้าร้านกาแฟหัวมุมตึกที่อยู่ห่างจากคอนโดไม่มากแทน เมื่อหลายวันก่อนเพิ่งจะสังเกตว่ามีร้านกาแฟเปิดอยู่ ก็อย่างที่บอกไปว่าเขาไม่ค่อยได้กลับมานอนคอนโดบ่อยนัก ปกติงานเขายุ่งมากบินไปมาหลายประเทศ เปิดประตูร้านเข้าไปก็เดินไปสั่งกาแฟที่เคาน์เตอร์ไม่ได้สนใจอะไรสักเท่าไหร่ “ลูกค้ารับอะไรดีค่ะ?” บาริสต้าสุดสวยถามด้วยรอยยิ้มหวาน ไม่บ่อยนักที่จะมีลูกค้าที่ตรงสเป็คเทอเข้ามาที่ร้าน “แบล็คคอฟฟี่คลู โนชูก้า” เสียงนุ่มทุ้มสั่งเมนูเครื่องดื่มอย่างชำนาญ “ค่ะ รอสักครู่น่ะค่ะ” บาริสต้าสาวรับเงินและทอนเรียบร้อยก็ทำกาแฟให้คุณลูกค้าสุดหล่อทันที เขาเลือกนั่งมุมด้านในของร้านซึ่งเต็มไปด้วยชั้นหนังสือมากมาย ร้านนี้เหมือนกับหอสมุดขนาดเล็กมาไว้ซึ่งก็ดูสงบดี เขาหยิบหนังสือเล่มนึงมาอ่านระหว่างรอกาแฟซึ่งมันก็เป็นหนังสือพวกเกี่ยวกับจิตวิทยา พอกาแฟเสร็จเรียบร้อยบาริสต้าสาวก็เอาไปเสิร์ฟถึงที่โต๊ะโดยที่ไม่ต้องให้พนักงานคนอื่นช่วยเสิร์ฟ “ขอบคุณ” เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วรับแก้วกาแฟมาถือแล้วยกขึ้นดื่ม ขณะที่รับแก้วกาแฟทำให้มือของทั้งคู่สัมผัสกัน บาริสต้าสาวยิ้มเขินเล็กน้อย “ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?” บาริสต้าสาวเอ่ยขออย่างมีมารยาท “เชิญครับ” ก็ไม่รู้จะปฏิเสธไปทำไมในเมื่อคนสวยอยากทำความรู้จักเขา “มาเรียค่ะ คุณ?” เมื่ออีกฝ่ายเชิญเธอก็นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามและได้เห็นใบหน้าหล่อชัด ๆ บาริสต้าแนะนำตัวแล้วพูดเว้นไว้เพื่อต้องการให้อีกฝ่ายทำความรู้จักกับเธอบ้าง “ไวท์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” เขาทักทายกลับอย่างเป็นมิตรยกยิ้มมุมปากนิด ๆ “ยินดีเช่นกันค่ะ คุณมาที่นี่ครั้งแรกใช่ไหม? ฉันไม่เคยเห็นคุณเลย” “ครับ ปกติผมชงดื่มเองที่ห้อง” เขาเก็บหนังสือเข้าที่ “อ้อค่ะ ดีจังเลยน่ะค่ะ” “ครับ แล้วคุณเปิดที่นี่นานหรือยังครับ?” “หลายปีแล้วคะ วันไหนว่าง ๆ ก็มาที่นี่บ่อย ๆ น่ะค่ะ มาเรียยินดีต้อนรับคุณเสมอค่ะ ไวท์” “ได้สิครับ หรือว่าคุณจะไปชงให้ผมดื่มที่ห้องดี?” เขาพูดอย่างหยอกล้อ “ได้เหรอค่ะ ฮ่าๆๆๆ ” บาริสต้าสาวพูดอย่างขำขัน นัยน์ตาเป็นประกาย แต่ถ้าไวท์ให้เธอทำอย่างที่เขาพูดเธอก็ยินดี “ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะครับ” “ฉันก็ว่าอย่างนั้นค่ะ” ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน สักพักเขาก็ถึงเวลาที่ต้องขอตัวกลับ เขาแค่ต้องการมาดื่มกาแฟเงียบ ๆ เท่านั้นแต่ดันมีสาวมาติดพันเฉย เสน่ห์แรงไม่ไหว เหนื่อยใจกับตัวเอง -_- เขาขับรถเข้ามาจอดยังชั้นใต้ดินของบริษัทยักษ์ใหญ่ด้วยความคุ้นเคย เขาเข้าออกที่นี่พอ ๆ กับการเข้าออกโรงแรมล่ะมั้ง หึ ! เขาเดินเข้าลิฟต์แล้วกดขึ้นชั้นสูงสุดของตัวอาคารซึ่งอยู่ที่ชั้น 30 พอลิฟต์เลื่อนตัวถึงชั้นสูงสุด พอออกจากลิฟต์เขาก็เดินตรงเข้าไปในห้องทำงานผู้บริหารห้องหนึ่งโดยมีเลขาหน้าห้องคอยเปิดประตูให้ บอสหรือ Steve (สตีฟ) กำลังจิบกาแฟยามบ่ายพร้อมเปิดเอกสารดูทีล่ะแผ่นอย่างพิจารณา “ได้รับหรือยัง” เขาถามอย่างไร้อารมณ์ แล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ข้อมูลก่อนหน้านี้ที่เขาส่งให้แต่บอสไม่ตอบอะไรกลับมา “เรียบร้อยดี” “บอสเรียกมามีอะไรเหรอ?” สิ้นคำถามบอสก็ยื่นเอกสารสองสามฉบับมาให้ เขารับไว้แล้วเปิดอ่านเล็กน้อยก็รู้ว่าบอสต้องการอะไร และทำไมถึงต้องเรียกตัวเขามา “ลูเซียโน่?” “ใช่” “ทำไมถึงต้องเป็นผม?” พอเข้าใจอยู่หรอกเพราะเอกสารที่บอสยื่นมามันน่าสนใจจริง ๆ เขายกยิ้มมุมปากนิด ๆ แต่ก็อยากถามกวนประสาทเฉย ๆ “คำถามนี้ไม่น่าออกจากปากนายนะซานโน่” บอสเงยหน้าขึ้นมองซานโน่ด้วยสายตาเรียบเฉย “หึ” “หวังว่าฉันคงไม่ผิดหวัง” บอสพูดเสียงเรียบ “ครับ ๆ แค่นี้ใช่ไหม ผมไปล่ะ” เขาพูดจบแล้วก็เดินออกมาเลยโดยไม่แม้แต่หันไปมองบอสสักนิด ………………………………………………….