บทที่ 1.3 - ความสัมพันธ์ที่แตกต่าง (ผมไม่มีวันปล่อยคุณไป) (จบตอน)
1114 คำ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเพื่อเป็นสัญญาณเตือนให้คนด้านในรับรู้ว่าแขกที่ต้องการพบมาเยือนถิ่นแล้ว มาร์ตินส่งเสียงอนุญาตให้หญิงสาวร่างบางเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งภายในห้องทำงานอันกว้างใหญ่ น้ำเพชรมองคนตัวโตที่หายหน้าหายตาไปสองอาทิตย์ด้วยความคิดถึง แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เธอเลือกที่จะเย็นชากับเขา
“มานั่งใกล้ๆ สิ” มาร์ตินตบโซฟาข้างๆ ตน คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย
เขาเรียกพบเธอควรต้องดีใจสิ ไม่ใช่ทำหน้านิ่งแบบนี้
“ท่านประธานมีเรื่องอะไรต้องการให้ดิฉันรับใช้หรือคะ”
น้ำเพชรไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขา อารมณ์ที่ว่าดีเริ่มคุกกรุ่นอีกครั้ง
“บอกให้มานั่งใกล้ๆ ไง” น้ำเสียงของชายหนุ่มแข็งกระด้างเมื่อเจ้าหล่อนขัดขืนคำสั่ง
“ถ้าไม่มีอะไรดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบสาวเจ้าก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องทันที แต่ก็ช้าไปกว่ามือหนาที่รีบปรี่ตรงเข้ากระชากเรียวแขนเล็กเอาไว้
“นี่คุณเป็นบ้าอะไร!” มาร์ตินตะคอกใส่ใบหน้านวล “ผมบอกให้ไปนั่งใกล้ๆ แล้วทำไมต้องทำให้เรื่องวุ่นวายด้วย” สายตาของเขาไม่พอใจขั้นรุนแรง
“ฉันต้องยอมคุณทุกอย่างใช่ไหมคะ”
น้ำเพชรถามเสียงเครือ หล่อนพยายามสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์ แต่ดูเหมือนมันจะเป็นงานยากเกินไปเสียแล้ว
“ไม่ว่าคุณจะหายหน้าไปนานแค่ไหน แต่ถ้าคุณต้องการฉันก็ต้องยอมใช่ไหมคะ” เสียงหวานตัดพ้อ แววตาจองมาร์ตินเริ่มวูบไหว เพราะรู้ดีว่าเธอกำลังเสียใจ
“น้ำเพชร…”
“คุณปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวตลอดสองอาทิตย์เต็มๆ ฉันคอยอย่างมีความหวังแต่คุณก็ไม่มา ไม่แม้แต่จะส่งข้อความมาหาด้วยซ้ำ คุณทำเหมือนฉันไม่มีค่า ไม่มีราคาในสายตา สำหรับคุณฉันคงเป็นได้แค่นางบำเรอสินะ สำหรับคนรวยๆ อย่างคุณ การให้ที่อยู่แสนหรูหรามันเป็นเพียงเศษเงินที่เจียดให้กับคู่นอนแบบฉันใช่ไหม คุณไม่เคยรักฉันเลยสักนิด ไม่เคย… ไม่เคยเลยจริงๆ”
ความเจ็บปวดถูกกลั่นกรองผ่านคำพูดแสนเจ็บช้ำ หญิงสาวเบือนหน้าหนีไม่อยากมองคนที่ทำให้ตนต้องร้องไห้ ไหล่บางสั่นไหวยามถูกมือใหญ่ดึงร่างเข้าไปสวมกอดแนบแน่น ไออุ่นจากเขาทำให้เธอหวั่นไหวทุกครั้งเมื่อได้สัมผัส
“ผมขอโทษ” เสียงเข้มเอ่ยกระซิบ ใบหูขาวสะอาดมีกลิ่นน้ำหอมแสนคุ้นเคยที่เขาชินเสมอมา
“ตบหัวแล้วลูบหลัง คุณทำแบบนี้กับฉันตลอด”
น้ำเพชรตัดพ้อ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากอดเธอหลังจากที่มีปากเสียงกัน เขาทำมันทุกครั้งจนเธอจับทางได้
“ผมติดงานสำคัญหลายอย่าง คุณเองก็รู้ว่าตอนนี้บริษัทฯ ของเรามีอะไรเปลี่ยนแปลงเยอะพอสมควร ผมต้องรีบเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่จะไปหาคุณ” เสียงเข้มอธิบาย ทว่าคนฟังกลับส่ายหน้าทั้งน้ำตา
“อย่าเสียเวลาโกหกกันเลยค่ะมาร์ติน งานของคุณมีคนพร้อมทำแทนตลอดเวลา บอกความจริงมาเถอะค่ะว่าที่คุณไม่ไปหาฉันที่คอนโดฯ มันเป็นเพราะอะไรกันแน่” น้ำเพชรคาดคั้นชายหนุ่ม
“ผมติดงานจริงๆ” มาร์ตินย้ำเสียงแข็ง ดวงตาคมคายจ้องมองใบหน้าหวานแสนคิดถึง
“คุณกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงคนอื่น เหตุผลแค่นี้พอไหมคะที่ทำให้คุณไม่ไปหาฉัน”
หญิงสาวยิ้มหยัน ข่าวลือระหว่างเขากับบุตรสาวต่างตระกูลผู้ยิ่งใหญ่หนาหูออกปานนั้นยังจะกล้าโกหกกันอีก
“และวันนี้คุณก็ตั้งใจเรียกให้ฉันมาบำเรอคุณในห้องทำงานแทนบนเตียงที่คอนโดฯ ใช่ไหมคะ” น้ำเพชรเริ่มคิดไปไกล ร่างสูงส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไปกันใหญ่แล้วน้ำเพชร ผมไม่เคยคิดอะไรต่ำช้าแบบนั้น” น้ำเสียงของเขามีความไม่พอใจ โกรธที่เจ้าหล่อนคิดเองเออเอง
“แล้วเรื่องหมั้นล่ะคะ กล้าพูดไหมว่ามันไม่เป็นความจริง” ร่างบางจ้องตาเขม็ง
มาร์ตินเงียบ… น้ำเพชรปวดร้าวยามมองใบหน้าหล่อเหลา ปฏิกิริยาของเขามันชัดเจนจนเธอเข้าใจทุกอย่าง
“คือเรื่องจริงสินะ” เสียงหวานสั่นเครือ ก้อนแข็งๆ จุกอยู่ในลำคอระหงส์
“คุณก็รู้ว่าผมต้องหมั้นเพื่อความมั่นคงทางธุรกิจ” ในที่สุดเขาก็ยอมรับ มือหนาจับไหล่บางให้เธอหันมาสบตากับตนอีกครั้ง
“ฟังผมนะน้ำเพชร ไม่ว่าต่อให้ผมจะแต่งงานกับใครก็ตาม แต่คุณก็ยังเป็นผู้หญิงของผมตลอดไป”
“แต่คุณไม่ใช่ผู้ชายของฉัน คุณกำลังจะเป็นของคนอื่น คุณกำลังจะยัดเหยียดตำแหน่งเมียน้อยให้กับฉัน ไม่มีวัน… ฉันไม่มีวันยอมรับสถานะภาพแบบนั้นเด็ดขาด!” หญิงสาวตวาดลั่น
“คุณหมายความว่ายังไง”
หัวใจแกร่งเริ่มปวดหนึบ ท่าทางของคนตัวเล็กแข็งข้อจนเขาหวาดหวั่น
“ในเมื่อคุณกำลังจะมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในชีวิต ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่เคียงข้างคุณอีกต่อไป” น้ำเพชรเอ่ยเสียงเย็น แม้จะเจ็บแต่รักอันแสนเศร้าควรถึงจุดจบเสียที
“นี่คุณกำลังจะบอกเลิกผมหรือ?” มาร์ตินขมวดคิ้ว
“ไม่กล้าอาจเอื้อมหรอกค่ะ” น้ำเพชรแสยะยิ้ม “ฉันเพียงแต่ต้องการให้คุณปล่อยฉันไปก็เท่านั้น”
ร่างบางแสดงเจตจำนงค์ มาร์ตินหัวเราะในลำคอ ปล่อยงั้นหรือ ผู้หญิงคนนี้กล้าขอร้องให้คนอย่างเขาปล่อยเธอไปจากชีวิต
“ผมไม่ยอม” แววตาแดงก่ำยากเกินจะคาดเดา
“ทำไม” น้ำเพชรไม่เข้าใจ
“คุณเป็นของผม ผมไม่ยอมปล่อยคุณไปเด็ดขาด!” มาร์ตินประกาศกร้าว มือหนาปัดเอาแฟ้มเอกสารลงจากโต๊ะอย่างหงุดหงิด
“แต่คุณกำลังจะหมั้น”
“หมั้นก็ส่วนหมั้น!” เขาสวนทันควัน ลมหายใจอุ่นร้อน “ไม่ว่าผมจะหมั้นกับใครก็ตาม คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปจากผมน้ำเพชร”
“คนเห็นแก่ตัว!” หญิงสาวร้องไห้หนักหน่วง ไม่คิดว่าคนที่มอบหัวใจให้จะร้ายกาจถึงเพียงนี้
“ผมเห็นแก่ตัวมานานแล้วที่รัก คุณเองก็รู้จักผมดี” มาร์ตินยิ้มรับอย่างภาคภูมิ
“ในเมื่อคุณเลือกที่จะเดินเข้ามาในชีวิตของผม เพราะฉะนั้นอย่าเรียกร้องหาอิสระภาพงี่เง่าพวกนั้นอีก จำเอาไว้!!!”
ชายหนุ่มชี้หน้าหญิงสาวที่มองตนด้วยสายตาชิงชัง
- ผู้เขียน
