ตอนที่ 2 ผิดตัว
1473 คำ
ตอนที่ 2 ผิดตัว
เช้าวันรุ่งขึ้น
พีรเดชตื่นขึ้นมาก่อน เขานอนมองคนตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะค่อยๆขยับตัวลงจากเตียงไปหยิบมือถือเพื่อดูเวลา
"อ้าวแบตหมดตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย" มือถือแบตหมด เขาจึงเดินไปหยิบที่ชาร์จมาเสียบปลั๊ก ทันทีที่มือถือถูกเปิดเครื่องก็มีสายโทรเข้ามาพอดี
"ฮาโหลครับ" เขากดรับสายพร้อมกับกรอกเสียงเข้าไปในสายด้วยน้ำเสียงสุภาพ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ใครโทรเข้ามาแต่เช้า
"คุณพีคะ เจ้พยายามโทรหาคุณตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่โทรไม่ติดเลย พอดีน้องที่จะส่งไปให้เกิดท้องเสียกะทันหัน ส่วนน้องคนอื่นๆถูกจองคิวไว้หมดแล้วไม่มีว่างเลยค่ะ เจ้ต้องขอโทษแทนเด็กของเจ้ด้วยนะคะ หวังว่าคุณพี่จะไม่โกรธ มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆค่ะ" คนปลายสายรัวพูดไม่มีเว้นช่องว่างให้พีรเดชได้พูดเลย แต่เขาพอจะจับใจความได้ว่าเจ้ไม่ได้ส่งเด็กมา...แล้วผู้หญิงคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นใคร!!
"ไม่เป็นไรครับ" กรอกเสียงสุภาพลงไปในสายอีกครั้ง ในใจพลางคิดว่า...ชิบหายแล้ว!!
หลังจากที่พูดคุยกันพอรู้เรื่องพีรเดชก็วางสายไป เสียงพูดคุยสนทนาทำให้หนูเล็กเริ่มรู้สึกตัว เธอขยับตัวเล็กน้อยแต่ยังไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ความรู้สึกของเธอตอนนี้มันบอกว่าง่วงเหลือเกิน หูได้ยินเสียงคนพูดอยากลืมตาตื่นขึ้นมาแต่มันลืมไม่ขึ้น เหมือนคนอดหลับอดนอนมาแรมปี
"คุณตื่น..." เสียงใคร! หนูเล็กพยายามตั้งสติตัวเองอีกครั้ง ดวงตากลมโตค่อยๆฝืนลืมขึ้นช้าๆ ทันใดนั้นก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของชายคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาที่ใบหน้าของเธอด้วยระยะไม่ถึงคืบ
"กรี๊ด!!!" เขาตรงหน้าทำให้เธอตกใจ เธอกรีดร้องเสียงดังพร้อมกับพรวดพราดลุกขึ้นมานั่ง
"จะเสียงดังทำไม" ฝ่ามือใหญ่รีบยกขึ้นปิดปากของเธอทันที เมื่อเห็นว่าเธอไม่โวยวายแล้ว เขาจึงปล่อยมือที่ปิดปากของเธอเอาไว้ออกให้
"คุณเป็นใคร"
"ลองนึกดูดีๆสิ" หนูเล็กมองหน้าเขานิ่งๆ แล้วนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวานนี้ ซึ่งเขาคนนี้น่าจะเป็นเจ้าของห้องที่เธอวิ่งหนีเข้ามา
อาการรู้สึกเจ็บแป๊บที่ช่วงล่างทำให้เธอก้มหน้ามองดูตัวเอง และแล้วสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอต้องกรีดร้องออกมาเป็นครั้งที่สอง
"กรี๊ด!! คุณทำอะไรฉัน" เนื้อตัวของเธอไร้สิ่งปกปิด ไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่บอกก็รู้ว่าเมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น
"ใจเย็นๆนะคุณ ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่สิ...ก็ตั้งใจนั่นแหละ แต่..." พีรเดชยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเธอรัวด่าไม่ยั้ง
"ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้โรคจิต..."
"เงียบก่อน!!" เขาตวาดใส่เธอเสียงดังท่าทางขึงขังจริงจัง
"คือผมคิดว่าคุณเป็น"
"เป็นอะไร"
"เป็นผู้หญิงที่ผมนัดมา ใครจะไปรู้ว่าคุณไม่ใช่ มาถึงไม่พูดไม่จาคุณก็หลับไปเลย" เธอเป็นคนผิดสินะ
"ตกลงฉันเสียความบริสุทธิ์ให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เหรอเนี่ย หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ" ใช่...เธอเสียความบริสุทธิ์ให้เขา คราบเลือดกับคราบน้ำรักที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนมันสามารถยืนยันเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้เป็นอย่างดี
"คุณหนีใครมา" เขาถาม ในขณะที่สายตาของเธอนั้นกวาดมองไปที่พื้นห้องเห็นเครื่องป้องกันที่เขาน่าจะใช้กับเธอเมื่อคืนนี้หล่นเกลื่อนกลาดอยู่หลายอัน และเสื้อผ้าของเธอที่ร่วงหล่นอยู่ที่ข้างเตียง
"ช่างมันเถอะ หันไปฉันจะใส่เสื้อผ้า" เล่าไปก็ไม่ได้เกิดประโยชน์ เธอจึงเลือกที่จะไม่เล่า
"ทำไมต้องหัน ผมเห็นของคุณทุกซอกทุกมุมหมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอกน่า"
".........." คำพูดหน้าไม่อายของเขาทำให้หนูเล็กหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้
"จะเอาเท่าไหร่"
"อะไร"
"ก็ค่าตัวคุณไงจะเอาเท่าไหร่ ผมจะจ่ายให้"
"สองแสน" เธอแกล้งบอกราคาที่คิดว่าเขาคงไม่จ่าย เพราะเธอไม่ได้คิดที่จะเอาจริงๆอย่างที่ปากพูด แต่เขากลับให้ตามราคาที่เธอขอ
"ได้ คุณจะอาบน้ำมั้ย"
"ไม่"
"ถ้าอย่างนั้นคุณรอผมอาบน้ำก่อน เสร็จแล้วผมจะออกมาโอนเงินให้" เขาเห็นว่าเธอยังเด็ก ใบหน้าอ่อนเยาว์ไม่แน่ใจว่าอายุของเธอถึงยี่สิบหรือยัง จึงยอมจ่ายเพื่อให้เรื่องมันจบๆไป ถึงแม้ว่าราคาที่เธอเรียกมาจะแพงเกินไปสำหรับเขาก็ตาม คิดซะว่าเป็นค่าความบริสุทธิ์ของเธอ
ในขณะที่พีรเดชหันหลังเข้าห้องน้ำไป คนที่นั่งอยู่บนเตียงก็ค่อยๆหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่หล่นอยู่ข้างเตียงเอาขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นเธอก็หนีออกจากห้องไป แน่นอนว่าเธอกลับบ้านไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจไปหาเจ้เจ้าของร้านเสริมสวยที่เธอทำงานอยู่
ทางด้านพีรเดช หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาเดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่พบเธอแล้ว เขารีบแต่งตัวสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งลงไปหาเธอที่ชั้นล่างจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ เขาใช้เวลาหาอยู่สักครู่จนแน่ใจว่าเธอน่าจะหนีไปแล้ว เขาจึงกลับขึ้นมาบนห้องตามเดิม เพราะอีกไม่ถึงชั่วโมงเขาจะต้องเดินทางไปที่สนามบินเพื่อนั่งเครื่องกลับเชียงรายแล้ว
ส่วนหญิงสาวที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของเธอ ถ้าโลกนี้มันกลมจริงมีโอกาสได้เจอกับเธออีกครั้ง เขาคงได้ตอบแทนเธอบ้าง ตอบแทนที่เมื่อคืนเธอได้มอบความสุขและของมีค่าที่สุดของผู้หญิงให้กับเขา
ทางด้านหนูเล็ก เธอเดินทางมาหาเจ้ป๋อมแป๋ม เจ้าของร้านเสริมสวยที่เธอทำงานอยู่ พร้อมกับเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เจ้ฟัง
เจ้ป๋อมแป๋มเป็นสาวประเภทสองหรือจะเรียกว่ากะเทยก็ได้ แกเป็นคนใจดีรับหนูเล็กเข้าทำงานตั้งแต่ออกจากโรงเรียนใหม่ๆอายุตอนนั้นของหนูเล็กยังไม่ได้สิบแปดเลยด้วยซ้ำ ซึ่งตอนนี้หนูเล็กมีอายุยี่สิบสองปีแล้ว ประสบการณ์ด้านงานเสริมสวยมีมากกว่าห้าปี ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มีใบประกาศเหมือนช่างเสริมสวยคนอื่นๆ แต่ฝีมือของเธอจัดว่าโดดเด่นมาก
"ผู้ชายที่ได้กินหล่อนหล่อมั้ย" เจ้ป๋อมแป๋มจีบปากจีบคอถาม ราวกับอยากจะเป็นหนูเล็กเองซะอย่างนั้น
"เจ้..." หนูเล็กลากเสียงยาว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
"ทำไมฉันไม่บังเอิญแบบหล่อนบ้างนะ แล้วหนีเขามาทำไม"
"หนูตกใจ คิดอะไรไม่ออกก็เลยรีบออกมา"
"คิดอะไรไม่ออกแล้วทำไมไม่นั่งอยู่ก่อนยะ"
"ก็หนูกลัว...ถ้าเขาเกิดทำอะไรหนูอีก หนูจะทำยังไง" น้องมันไม่เคย เจ้ป๋อมแป๋มเข้าใจได้
"เอาล่ะๆ เจ้แค่เสียดายแทนหล่อนเฉยๆ ได้กันแล้วชื่อแซ่ก็ไม่รู้จัก เล็กหรือใหญ่ก็ไม่ได้เห็น โอ้ยเสียดายโว้ย ถ้าเป็นเจ้หน่อยล่ะไม่ได้"
"เจ้...อย่าแซวสิ ไม่เห็นก็ดีแล้วนี่"
"ตกลงหล่อมั้ย เมื่อกี้เจ้ถามหล่อนยังไม่ได้ตอบเจ้เลยนะ"
"ก็หล่ออยู่..."
"กรี๊ด! แล้วไงต่อหุ่นล่ะดีป่ะ อายุประมาณเท่าไหร่"
"ไม่รู้ หนูไม่ทันได้สังเกต อายุน่าจะสามสิบกว่าๆได้มั้ง"
"แล้วถ้าได้เจอกันอีกครั้ง หล่อนจะจำเขาได้มั้ย"
"ไม่แน่ใจค่ะ"
"ไม่ได้เรื่องเลยจริงจริ๊ง บ้านก็กลับไม่ได้แล้วใช่มั้ย ถ้างั้นก็มาอยู่กับเจ้แล้วกัน ใครมันกล้ามารังแกเธอ เจ้จะยกขาสับคอพวกมันทีละคน
"เจ้คะ...หนูเล็กขอบคุณในความหวังดีของเจ้มากๆนะคะ แต่หนูไม่อยากทำให้เจ้เดือดร้อน อีกเดี๋ยวลุงกับป้าจะต้องมาตามหาหนูที่ร้านเจ้แน่ๆ เจ้พอจะมีที่อยู่หรืองานที่ไกลๆให้หนูทำมั้ยคะ" เจ้ป๋อมแป๋มเป็นคนกว้างขวาง หนูเล็กเชื่อว่าเจ้ต้องช่วยเธอได้
- ผู้เขียน
