บทที่1
2581 คำ
ติ๊ดๆ เสียงโทรศัพท์ดังอย่างต่อเนื่อง
ชายหนุ่มที่ตอนนี้นอนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับหญิงสาวร่างบางอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์
" ใครวะ รำคาญว่า เฮลโลว่าไง หา_อะไรนะ!! "
ชายหนุ่มที่ได้รับโทรศัพท์ถึงกับนิ่งอึ้ง หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์สายนั้น ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่อย่างลนลาม
"ปฐพีคะ คุณเป็นไรคะ เดี๋ยวสิ! จะไปไหน จะทิ้งแพรวไว้แบบนี้ไม่ได้นะ" ตอนนี้ปฐพีไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น สมองเบลอไปหมดแล้ว
โรงพยาบาล
"คุณหมอน้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง "
" หมอได้ช่วยคุณเบลล่าอย่างสุดความสามารถแล้วนะครับคุณปฐมพี แต่เธอ_ขอโทษด้วยครับ "
" หมอต้องช่วยน้องสาวผมให้ได้นะครับหมอ ผมมีเงิน ผมจะจ่ายคุณหมออย่างไม่อั้นถ้าคุณหมอต้องการอะไรผมจะหามาให้ ขอแค่ช่วยชีวิตน้องสาวผมได้ก็พอแล้ว "
" หมอขอโทษด้วยนะหมอคงช่วยอะไรคุณไม่ได้แล้ว หมอพยายามสุดความสามารถแล้ว " ปฐมพีได้ยินดังนั้นถึงกับเข่าอ่อน น้ำตาที่กลั้นไว้กับไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้
“ เป็นไงบ้างคนเก่งของพี่เจ็บไหม “ ร่างบางที่นอนแน่นิ่งบนเตียงทั้งตัวชุ่มไปด้วยเลือดมีแต่รอยบาดแผลไม่มีการตอบสองใดๆ ทั้งสิ้น
“ เรามีกันอยู่แค่สองคนจะมาทิ้งพี่ชายคนนี้ไปแบบนี้ไม่ได้นะ “
เขาเป็นถึงมาเฟียรายใหญ่ระดับต้นๆของปณะเทศมีอำนาจมีเงินมีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่างแต่ทว่าน้องสาวเพียงคนเดียวของเขา เขากลับไม่สามารถรักษาชีวิตเธอไว้ได้
“ ฮือๆ “ ปฐพีทรุดเข่าลงนั่งข้างๆถึงขนาดปล่อยโฮออกมาอย่างไม่ละอายใจ น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาที่เติบโตมาด้วยกันกลับจากเขาไปอย่าง ไม่มีวันหวนกลับมา น้องสาวที่ร่าเริงคอยกวนประสาทพี่ชายคนนี้อยู่อย่างสม่ำเสมอ น้องสาวที่เขาทะนุถนอมดูแลอย่างดี
“ ไม่มีอีกแล้วคนดีของพี่ “
อีกด้านหนึ่ง
" ธาวินคะ เราจะทำยังไงกันดีคะ นางเบลล่ามันตายแล้ว "
" ผมไม่ รู้ ผมไม่ได้ต้องการให้มันตายผมแค่อยากให้มันพิการหรือบาดเจ็บ แต่ถ้ามันยากตายก็ช่างแมร่ง!!มันเถอะ "
" วินคะแต่ถ้าคุณปฐพี รู้เรื่องนี้เข้า เค้าจะต้องไม่ปล่อยเราสองคนไว้แน่เลยค่ะ ฟ้ากลัว " นับฟ้าโพเข้ากอดธาวินแน่น
“ โธ่!!! ไม่ต้องกลัวนะคนดีของพี่ “ ธาวินหอมแก้มที่แดงระรื่นพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก
"เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการเอง คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"
ธาวินหวนนึกถึงเรื่องของเบลล่า 10 ปีที่ผ่านมาเค้าต้องทนกับนิสัยลูกคุณหนูที่เอาแต่ใจตัวเอง คอยบงการจู้จี้ชีวิตของเค้าอยู่ตลอดเวลาเค้าไม่เคยรักเธอเลยแต่ที่แต่งงานด้วยเพราะเธอรวย ธาวินจึงหวังแค่กอบกวยเงินจากเบลล่าให้ได้มากที่สุดแค่นั้นเอง
“ ตายซะได้ก็ดี สันดานลูกคุณหนูอย่างเธอใครใจทนไหว “
1 สัปดาห์ผ่านไป
ปฐพีทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียน้องสาวไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว จึงนอนกักขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ดื่มเหล้า ไม่ยอมออกไปไหน
ก๊อกๆ" นายครับ ได้ข่าวเรื่องคุณเบลล่าแล้วครับ "
" ตำรวจว่าไงบ้างล่ะ “
"ตำรวจบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ว่า...จากที่ผมไปตรวจรถคุณเบลล่าพบว่า สายเบรคถูกตัดคับ "
"อะไรนะ สายเบรคถูกตัดงั้นหรอ 5555 "
เสียงหัวเราะของปฐพีปนกับเสียงร้องไห้ดูหมือนคนบ้าที่ไร้สติ แปะ แปะ เสียงตบมือของปฐพีดังอย่างต่อเนื่อง สายตาที่แดงกร่ำ
“ โธ่เว้ย??แมร่งงงใครช่างกล้าคิดจะลองดีกับกูแบบนี้ว่ะ ไปสืบเรื่องให้ละเอียดมาเดี๋ยวนี้ ใครที่กล้าทำน้องกู จะต้องเจ็บกว่า ร้อยเท่าพันเท่าทวีคูน กูจะทำให้มันได้รับรู้ถึงนรกที่แท้จริง “ เพล้ง!!เสียงแก้วที่ปฐพีขว้างไปยังหน้าประตูอย่างแรง เกือบโดนบอดี้การ์ดโชคดีที่หลบทัน “ ครับคุณปฐพี “
ณ คอนโดสุดหรูร่างบางกับร่างหนาที่เปลื่อยกายนอนกอดกันแน่นบนเตียง
" ธาวิน ฟ้าว่าเราหนีไปต่างประเทศกันไหมคะฟ้ากลัวว่า อีกเดี๋ยวคุณปฐพีจะรู้เรื่อง " นับฟ้าเอามือรูปใบหน้าของชายหนุ่มที่มีหน้าตาคมเข้มหล่อเหลาสันจมูกโด่งแบบตะวันตก
" ฟ้าจะกลัวอะไร ผมเอาเงินปิดปากพวกตำรวจไว้แล้วเรื่องนี้ฟ้าไม่ต้องห่วงหรอกนะ "
" แต่ว่าฟ้ากลัวนี่คะ คุณปฐพีไม่ใช่คนโง่นะคะที่จะให้เราสองคนหลอกง่ายๆเขามีอำนาจแถมยังมีบอดี้การ์ดอีกมากมายเลย “ ธาวินก้มลงจูบริมฝีปากที่อวบอิ่ม
" ตามใจฟ้าแล้วกันถ้าฟ้าไม่เชื่อใจ ไปก็ได้ “
" เย้ๆ ฟ้ารักธามากที่สุดเลยค่ะ ว่าแต่เราจะไปกันวันไหนดีคะ "
" พรุ่งนี้เลยไหม "
" อืมม! ฟ้าขอเวลาอีก2 วันได้หมคะ คือฟ้าต้องไปทำธุระนิดหน่อยค่ะ “
" ตามใจ "
ณ ห้องเช่าเล็กๆแห่งหนึ่ง ...ก๊อกๆๆ
“ พี่ดาวอยู่ไหมคะ พี่ดาวคะเปิดประตูให้ฟ้าหน่อยค่ะ “
ประตูบานเล็กเปิดออกนับฟ้ารีบโผเข้ากอดนับดาวแฝดผู้พี่ถึงแม้สองคนจะเป็นฝาแฝดกันหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ
แต่นิสัยของทั้งสองคนนั้นช่างแตกต่างกันอย่างเหลือเชื่อแฝดน้องนั้นเป็นคน
ร่าเริง มีความมั่นใจในตัวเองสูง ฉลาด กล้าแสดงออก แตกต่างกับแฝดพี่ที่มีนิสัยอ่อนโยน อ่อนหวาน ขี้อาย ใจดี ไม่ค่อยทันคนเท่าไหร่
แถมแฝดพี่ยังพูดไม่ได้เพราะตอนเด็กเธอได้ประสบอุบัตติเหตุจึงทำให้พูดไม่ได้
"คิดถึงพี่ดาวที่สุดในสามโลกเลยค่ะ เอ๊ะ! พี่ดาวร้องไห้ทำไมคะ"
นับฟ้าพูดด้วยเสียงหัวเราะที่สดใส ร่าเริง ขี้อ้อน
แต่แฝดพี่นั้นกลับมีแววตาที่เศร้าสร้อยพร้อมกับมีน้ำใสออกจากดวงตาคู่งามไม่หยุด แล้วมองนับดาวด้วยสายตาที่ห่วงใย และพูดด้วยภาษามือว่า
"ฟ้าหายไปไหนตั้งนาน ปล่อยให้พี่รอตั้งหลายเดือน ติดต่อก็ไม่ได้ ฟ้ารู้ไหมพี่เป็นห่วงฟ้ามากแค่ไหน "
" ฟ้ารู้แล้วคะ ว่าพี่ห่วงฟ้ามากแค่ไหน แต่ฟ้าโตแล้วนะคะฟ้าดูแลตัวเองได้พี่ไม่ต้องห่วงหรอก ห่วงตัวเองก่อนเถอะ โดนหลอกง่ายซะด้วยสิพี่เนี่ย!!55" นับดาวแอบกอมแก้มแฝดผู้พี่อย่างอ่อนโยน
" พี่ยังแต่งตัวเฉยเหมือนเดิมเลยนะ5555 เลิกแต่งตัวเฉยได้แล้วค่ะ แถมยังทำตัวเหมือนแม่คนที่สองของดาวอีก"
เมื่อแฝดน้องพูดหยอกล้อ แฝดพี่ก็เลยเผลอยิ้ม
ออกมา ด้วยความเอ็นดูแฝดน้องที่ดูสดใส ร่าเริง เป็นพิเศษ
แม่ของนับดาวและนับฟ้าเสียตั้งแต่ตอนที่ทั้ง2คน
อายุพียง15ปี ส่วนพ่อของทั้งสองคนนั้นตั้งแต่ลืมตาดูโลกมาก็ไม่เคยเห็นพ่อเลย ก่อนที่แม่จะเสียแม่บอกว่าให้นับดาวดูแลนับห้าให้ดีและรักน้องให้มากๆ
ทำให้นับดาวนั้นดูแลนับฟ้าเหมือนเป็นแม่อีกคนเลยทั้งที่ทั้งสองเกิดต่างกันเพียงแค่30นาที แต่นับดาวก็ทำเหมือนนับฟ้ายังเด็กอยู่เสมอ และยอมเสียสละไปทำงานเพื่อส่งนับฟ้าเรียนเพราะ คิดว่าตนเองนั้นพูดไม่ได้ แถมเรียน ไม่เก่ง คงจะไม่เป็นไรถ้าไม่ได้เรียนแต่นับฟ้าต้องได้เรียนหนังสือ
“ โฮ!! พี่ดาวยังทำกับข้าวอร่อยเหมือนเดิมเลยนะ ”
สองพี่น้องนั่งรัปประทานอาหารพูดคุยด้วยกันอย่างสนุกสนานเนื่องจากที่ไม่ไดเจอกันนาน
" พี่ดาว คือว่า______"
" พี่ช่วยฟ้าหน่อยได้ไหม " นับฟ้าเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจัง
" ได้สิ มีอะไรให้พี่ช่วยล่ะ "
" พรุ่งนี้ฟ้าอยากให้ พี่ดาวย้ายไปอยู่กับฟ้าที่คอนโดใหม่ของฟ้า อืมมม_คือฟ้าคิดถึงพี่มาก อยากอยู่กับพี่ดาวด้วยและอีกอย่างพี่ก็พูดไม่ได้ด้วยฟ้าเป็นห่วงไม่อยากให้พี่ดาวอยู่คนเดียว "
" ได้สิเรื่องแค่นี้เองทำไมต้องทำตัวเหมือนเรื่องใหญ่ด้วย " นับดาวใช้ภาษามือพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วเอามือลูบผมนับฟ้าอย่างแผ่วเบา
" นี่ค่ะบัตรห้องของฟ้า งั้นฟ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ “ นับฟ้าก้มลงหอมแก้มที่แดงระรื่นของนับดาวอย่างอ่อนโยน
“ ฟ้าขอโทษนะฟ้ารักพี่ดาวค่ะ " นับดาวไม่ค่อยเข้าใจกับคำขอโทษของนับฟ้านัก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
นับฟ้าเดินพ้นออกจากประตู “ ฟ้ารักพี่ดาวนะ แต่ฟ้ารักตัวเองมากกว่า
พี่มันก็เป็นเพียงแค่ตัวถ่วงของชีวิตฟ้า “
ใบหน้าที่สดใส ร่าเริงเมื่อกี้ ได้เปลี่ยนเป็นสายตาที่แข็งกร้าว กระด้าง เหมือนกับเป็นคนละคน
ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่ง
อื้ม อร๊ายยย " เบาๆๆ หน่อยสิคะ เจนเจ็บค่ะ " คุณปัฐพีโกรธใครมาหรอคะทำไมวันนี้ รุนแรงกับเจนจัง ไม่อ่อนโยนเลยนะ "
" หุบปากผม รำคาญ " เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นห้อง กับบทรักอันเร่าร้อนของชายหนุ่มร่างกำยำกับนางแบบสาวร่างบาง
ก๊อกๆ " นายครับมีเรื่องด่วนครับ " บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู
" กูรู้แล้วรอแปปนึง " ชายหนุ่มร่างสูงกำยำเดินลุกออกจากเตียงก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอว
"ปฐพีจะไปไหนคะเจนยังไม่เสร็จเลยนะคะ "
" ออกไป !เงินอยู่บนโต๊ะ "
เขาเอ่ยด้วยสายตาอันเย็นชาดูไร้เยื่อใย
“ ก็ได้ค่ะ “ หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเผาก่อนจะรีบลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่กองกับพื้นมาใส่อย่างรวดเร็ว
" เรื่องถึงไหนแล้ว "
" นายครับถ้านายฟังแล้วอย่าตกใจนะครับ"
" เออ มึงก็รีบๆพูดมาสิว่ะ " ปฐพีเอ่ยอย่างร้อนรน
" การตายของคุณเบลล่าไม่ใช่อุบัติเหตุครับแต่ว่ามีคนจงใจให้เรื่องเป็นแบบนี้ มีคนตัดสายเบรครถคุณเบลล่า "
ทันทีที่สิ้นสุดคำพูดแจกันดอกไม้ราคาแพงที่อยู่ข้างตัวปฐพีถูกปาไปกระทบผนังจนแตกละเอียด
“ คงดาวไม่ยากหรอกว่าเป็นใคร ไอ้เหี้ยธาวินไง ใช่ไหมล่ะ “ เขาพูดด้วยสีหน้าเยือกเย็นสายตาแข็งกร้าวแดงกร่ำ เขากำลังร้องไห้
" นายครับใจเย็นๆก่อนนะครับ " ชายหนุ่มที่นั่งข้างเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอเพราะกลัวอาการของคนที่โมโหร้ายอย่างปฐพี
" ใช่คับ " เขาตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ ในแผนการนี้ไม่ได้มีแค่ธาวินคนเดียวครับ ยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอีกหนี่งคน “
" นี่คับ เธอชื่อนับดาว "
บอดี้การ์ดส่งรูปใบหนึ่งให้ปฐพี หญิงสาวในรูปใบหน้ามีเสน่ห์อันเย้ายวน ดวงตากลมโต ริมฝีแดงอวบอิ่ม แต่งตัวจัดจ้าน สายตาดูมั่นใจในตัวเอง
" นี่นะหรอ นางผู้หญิงแพศยา ไร้ยางอายหน้าด้าน กูไม่มีวันปล่อยให้หญิงร้ายชายเลวอย่างมึงทั้งสองคนอยู่อย่างมีความสุขหรอกนะ เทพบุตรอย่างกูเนี่แหละจะกระชากปีศาจอย่างพวกมึงทั้งสองคนลงเหวนรกเอง " ปฐพีกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน
“ จะเอายังไงต่อดีครับ “
“ ไปลากคอมันมา “ เขาตอบเสียงเรียบ
“ อย่าให้ตาย เจ็บเป็นเท่านั้น “
“ กูอดใจรอไม่ไหวที่จะฆ่า พวกมันทั้งสองคนแล้วสิ " แววตาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร
นับดาวนั่งแท็กซี่มาจอดหน้าคอนโดนับฟ้าแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
" ในที่สุดเราสองพี่น้องก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้วนะ"
นับดาวคิดในใจพร้อมทั้งถือกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นไปยังคอนโดเธอเข้าห้องได้แล้วตากลมโตกวาดสายตาสำรวจไปทั่วๆห้องแต่กลับไม่เห็นนับฟ้า จึงวิดีโอคอลไปหานับฟ้าแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ร่างบางเดินสำรวจรอบๆห้องและเอาของในกระเป๋ามาจัด โดยที่ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร
" ธาวินคะเราขึ้นเครื่องกันเถอะค่ะ "
" จร้า "
“ พี่ดาวฟ้าขอโทษนะ ฟ้ารู้ว่าคุณปฐพีไม่ใช่คนโง่ สักวันเค้าต้องรู้ความจริง แต่พอถึงตอนนั้น___ฟ้าขอโทษนะฟ้ารักพี่นะแต่ฟ้ารักตัวเองมากกว่า “
นับฟ้าคิดในใจ ขณะที่ตนเองกำลังนั่งเครื่องบินหนีไปต่างประเทศด้วยกันกับธาวิน
" นายครับ ได้ที่อยู่มาแล้วครับ "
" รีบจัดการซะ กูอยากจะฆ่าคนเต็มทนแล้วแล้วไอ้เหี้ยธาวินล่ะ "
" ยังหาตัวไมเจอเลยครับ"
" รีบหน่อยแล้วกัน กูรอนานกว่านี้ไม่ไหวแล้ว "
18.00 น.
นับดาวทำอาหารของโปรดของนับฟ้ามากมายเพราะคิดว่าเธอจะกลับมากินข้าว
ดิ๊ง ด๊อง " กลับมาแล้วซินะ " เธอพลางคิดในใจ
พร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส รีบวิ่งไปเปิดประตูแต่แล้วรอยยิ้มที่สดใสนั้นกลับหุบทันที เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นไม่ใช่นับดาวแต่เป็นชายชุดดำสองคนจองมองเธอด้วยสายตาดุดันคมกริบ
ทันใดนั้นชายชุดดำคนหนึ่งต่อยไปที่หน้าท้องของนับดาวอย่างแรงจนร่างบางล้มลงกองกับพื้นน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เธอจะหมดสติลงทันที
นับดาวเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเย็นปกคลุมไปทั่วร่างกายก่อนที่จะค่อยๆเรียกสติตัวเองฟื้นขึ้นมาเธอจึงลืมตาขึ้นพบแต่ความมืดมนเธอมองไม่เห็นอะไรเลยมันมืดไปหมด เธอเห็นประตูสี่เหลี่ยมที่มีแสงเล็ดลอดเข้ามาเล็กน้อยบ้างนับดาวจึง แน่ใจว่านั่นคือประตู พอนับดาวยืนขึ้นจะเดินไปที่ประตูแต่เธอพบว่าข้อเท้าข้างซ้ายของเธอนั้นถูก โซ่เส้นใหญ่ล่ามอยู่ เธอจึงค่อยๆเดินไปที่ประตูพยายามเปิดออกแต่มัน เปิดไม่ได้เหมือนประตูจะถูกล็อคด้านนอก
บวกกับข้อเท้าของเธอที่ถูกโซล่ามอยู่เสียดสีกันไปมาจนข้อเท้ามีเลือดไหลซิปๆนับดาวเอามือเคาะประตู เธออยากตะโกนให้คนช่วย แต่เธอพูดไม่ได้ จึงได้แต่เคาะประตู พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยรู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัว
ก็อกๆ ก็อกๆ เสียงเคาะประตูดังอย่างต่อเนื่อง
" ใครก็ได้ช่วยฉันที "
เธอได้แต่คิดในใจ เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
3 ชั่วโมงผ่านไป นับดาวยังเคาะประตูไม่หยุดจนตอนนี้มือของเธอนั้น ได้มีเลือดออก และเธอเริ่มที่จะหมดแรงแล้ว เธอจึงล้มลงนอนด้วยความสิ้นหวังและหลับไปอีกครั้ง
บอดี้การ์ด2คนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
" ผู้หญืงคนนี้ นี่แปลกแฮะ ปากก็มีพูดแต่กับไม่พูดตะโกนให้คนช่วย เอาแต่เคาะอยู่นั่นแหละน่ารำคาญ "
" ใช่เธอโง่หรือเธอบ้ากันแน่ "
- ผู้เขียน
