They all took their own lives.
Drowning themselves as a year passes by.
I don't know why.
The people are blaming me, and I know it was all a lie.
I was loved, but I didn't feel the warmth.
I was provided with what I needed, but I actually didn't want anything.
I lived my life being treated like a precious diamond.
Too valuable to scuff.
Too precious to be shown.
I am now starting with my reflection.
I am silently asking the silent water touching my toes, what did I do wrong?
Why did this water continuously take what I treasured the most?
Am I destined to be alone?
Or am I supposed to drown myself just like what they did?.
Gusto ko lang naman na maranasan ang trabahong lagi kong inaasam, pero hindi ko inakalang ika'y aking matatagpuan. Inasam ang pag-ibig na sa una'y nakakakilig kaso nauwi lang sa pag-ibig na nakapagpahirap hindi lang sa akin kundi sa ating dalawa.
Sana katulad lang ng litrato ang pag-ibig na nararamdaman na kayang burahin kapag ayaw ko na, ayaw na nating dalawa.
Ngunit sa paglipas ng ilang taon, tayong dalawa ay muling pinagtagpo ng pagkakataon. Sa ikalawang pagkakataon.