Prologue: Hindi na bago sa akin na pagtinginan ako ng mga estudyante habang binabaybay ko ang mahabang hallway sa aming eskwelahan. Napag utusan kasi ako ng aming guro na dalhin ko ang mga prutas sa conference room para sa mga darating na bisita. Syempre sinama ko na rin ang best friend kong si Sam para kahit papaano ay hindi ako maboring. "Hay nako! Ayaw ko na talaga sumama sayo! Biglang inis na sabi nito. "Bakit nanaman??! "Paano every time na magkasama tayo ikaw nalang palagi ang agaw atensyon. Sana magbigay ka naman." Bigla akong natawa sa sinabi nya. "Hay nako Sam! Hindi ko naman kasalanan na maging ganito ako! Hayaan mo sila! Hanggang tingin lang naman sa akin yan. "SUS! I KNOW NAMAN! Oh sya nandito na tayo sa Faculty room Ikaw nalang ang pumasok at hihintayin kita dito sa labas. "OKAY! Nasabi ko nalang sa kanya. Pagpasok ko sa faculty room wala namang katao tao. Eh kanino ko kaya ibibigay tong mga prutas. Hay nako naiinis pa naman ako maghintay. Nilibot ko ng tingin ang buong faculty at napansin kong may gumagalaw sa kurtina. Kaya agad akong lumapit at hinawi yun!! Nagulat ako at natakpan ko nalang ng dalawang kamay ko ang mga bibig ko. Kaya ang hawak kong mga prutas ay nagsipag gulungan sa sahig at napatakbo ako. Nagulat si Sam ng hinila ko ang mga kamay nya at hinatak ko sya palayo doon. Nang makarating na kami sa 3rd floor naglakas loob na syang magtanong sa akin. "Bakit prend??? Kunot noo nyang tanong. Hindi ako halos makapagsalita dahil puno ng galit ang nararamadam ko. "Huy prend!! Ano okay ka lang? Hindi ko na kinaya kaya napaiyak nalang ako ng sobra na ikinagulat din nya. "Huy prend ano?? Kailan pa nakakaiyak ang paghatid ng prutas?? Pero umiyak pa

Mahirap talagang maghangad ng taong mahirap abutin,Yung parang ang taas nya. Hindi mo kayang lapitan o mahawakan man lang, Kung Mahawakan man hindi naman ganoon katagal. Minsan talaga sa buhay hindi mo kailangang magmadali,kumbaga maghintay ka lang siguro? Pero Magiging handa pa kaya ako sa panahong iyon?