"Riu," I kept on calling him but seemed like he was ignoring me. Hindi man lang ito lumingon kahit na ilang beses ko na siyang tawagin. Wala naman siyang suot na earphones o anuman sa tainga niya kaya imposibleng 'di talaga niya akong naririnig, dahil ang halos pasigaw ko na rin siya tawagin kung minsan. "Riu." After ng ilang minuto ay nagkalakas ako ng loob na kalabitin siya. "Are you mad?" Mahinang tanong ko at nanatiling nakatayo sa harap niya. He was sitting on the sofa, his legs were crossed like a lady and he was reading a book– a manga. Hindi naman siya 'yong type ng tao na makikita mong magbabasa ng mga educational books. "Oh, are you talking to me?" For the first time, he approached me. He was just cold, though. "Uh, yeah..." Ide-deny niya ba na naririnig niya ako? With

