“Ate Aira!” I saw six children running towards me.
I was in awe with their warm welcome. Dinamba nila ako ng yakap at laking pasasalamat ko na malakas ang pambalanse ko kung kaya’t hindi ako bumagsak sa sahig.
All of them are almost crying while murmuring how they missed me. Sa likod nila ay nakita ko ang isang may katandaang babae na humahangos palapit sa akin.
“Anak ko! Aira, mabuti at nakauwi ka na…” Tumutulo ang luha sa kanyang mukha. Halos manlambot ang puso ko dahil sa pag-welcome nila sa akin. Pakiramdam ko ay talagang kapamilya ko sila. Hindi ko rin napigilan ang maluha at madala sa pangyayari.
I hugged her tight. Sumali sa yakapan namin ang mga bata. I don’t know why I’m feeling so happy right now. Ganito pala ang pakiramdam ng may inuuwiang pamilya. Now I’m starting to wo
