Love Donor

Kabanata 7

Sperm Donor

“G-GUSTO ko lang naman kumustahin ang nanay,” I stammered as my fingers trembled because of this strange feeling I couldn’t explain. I hid both of my hands on my back while I was biting my tongue, because the courage I brought earlier started to vanish little by little.

Desidido na akong sabihin sa kaniya kanina ang aking plano. Memoryado ko na rin ang bawat linya pero ngayong kaharap ko na siya'y tila umurong ang aking dila at walang lumabas ni isang salita sa aking bibig.

Damn. Damn. Damn. Bakit hindi ko masabi?

“Come on, Castañanez. Alam kong hindi si nanay ang totoong dahilan nang pagkikita natin. Nasabi na naman siguro sa'yo ni Eilys ang kalagayan niya, hindi ba?” he mentioned as he was giving me cold stares. When I didn’t answer him, his forehead wrinkled, making me swallow a huge sum of air before I bit my lower lip in nervousness.

My cheeks reddened as I couldn't look straight in his eyes. Nagbuntong hininga muna ako at kinalma ang aking sarili. I breathed in and out before I focused my eyes on my most favorite view since I was young;  that is his handsome face.

“Let's have a deal,” I exclaimed while there was  roaring strong sound of affection inside my chest. Nanghihina man ang aking mga tuhod ay pinilit kong tumayo ng tuwid at itago ang paghahabol ko sa aking hininga.

I gulped then I closed my eyes. Hindi ako mapakali, parang gusto ko nang umatras dahil sa lakas ng pagyanig sa aking puso. Naramdaman ko rin na gustong bumaliktad ng aking sikmura, tila may kumikiliti sa akin at hindi ko mapigilang hindi kabahan.

I was hoping and praying that his answer would be positive. Sana naman ay maging maayos ang pag-uusap namin na ito.

“Anong klaseng kasunduan?" he asked before he caught my gaze. He was dead serious as he was staring on me, making my heart stopped beating. Naging malikot ang aking mga mata at sandali akong humigop muli ng hangin.

Hindi ako sanay sa mga titig niyang ganito na dinadala ako sa malambot na ulap. Para akong tinutunaw ng kaniyang mga mata, binabaliw ako sa bawat segundong lumilipas. Muntik ko na tuloy makalimutan ang sasabihin ko sa kaniya.

Hanggang ngayon ay ganito pa rin pala ang epekto niya sa akin. Nawiwindang pa rin ako sa tuwing makikita ko ang kulay abo niyang mga mata.

Aaminin kong kinikilig ako pero hindi na. . . Hindi na ako tulad ng dati. Alam ko na ang aking limitasyon. He couldn't love me back and that's fine with me now. Hindi na naman pagmamahal niya ang kailangan ko ngayon, kundi sperm cells niya na lang.

I sighed out loud, and then I intertwined my fingers. I gazed on his face down to his shoulders and his chest. He's really fit, so he passed my physical examination. Pasok na pasok talaga siyang maging sperm donor ko.

Ang kaso nga lang ay hindi ko pa alam kung tatanggapin niya ang alok ko.

“Castañanez, kailangan ko pang bumalik sa hospital,” pagrereklamo niya matapos niyang sumilip sa kaniyang relong pambisig. He was about to turn his back on me when I decided to get all the bravery I have on my pocket before I held his hand, making him stunned for seconds.

Pumunta ako sa kaniyang harapan at sinubukang hulihin ang kaniyang paningin. Hindi pa man siya nakakabawi sa pagkagulat kanina ay nagsalita na akong muli.

“Be my sperm donor, Zadkiel,” I announced using a desperate tone, causing his body to stiffen again. Astonishment filled his face as he parted his lips. Disbelieving on what I've muttered, he moved my hands away from him as he wrinkled his forehead.

Suminghap siya ng maraming hangin bago natatawang umiling. My hands were left in air, making me closed my lips. He's already rejecting me.

“Baliw ka ba?” he questioned, criticizing. His eyes darted me with insults and mockery, that's why I immediately looked away. Tumingala pa siya sa langit pagkatapos ay ginulo ang kaniyang buhok.

Sumikdo sa sakit ang pagtibok ng aking puso habang nakikita ko kung paano siya mainis. I found my world fell apart, but the second I realized what I was feeling, I quickly washed away it from my chest. Kahit gaano pa kalaki ang epekto niya sa akin ay hindi ako magpapatalo.

I shrugged then I smiled. Gusto ko mang lamunin ng lupa sa aking kinatatayuan ay pilit ko pa ring ipinaglaban ang sinabi ko sa kaniya.

“No, I am not. Gusto ko lang na magkaanak at ikaw ang napili kong maging ama ng anak ko. I'll pay you a huge sum of money, just help me make a baby.” I didn't show fear as I delivered my lines, but deep inside I was struggling to death.

My heart was thumping like crazy as I was watching him get surprised for the nth time. Hindi ko maintindihan ang pagtibok ng aking puso kaya naman umiwas akong muli ng tingin at pasimpleng pinunasan ang aking pawis sa noo.

Pinalakas kong muli ang aking loob. Kung ano-anong motivational quotes ang sinabi ko sa aking sarili bago ko muling sinalubong ang kaniyang tingin, ngunit laking gulat ko nang makita ko kung paano nagbago ang kaniyang ekspresyon. From being surprised, his expression showed a total rage and I could say that he was one second away from exploding.

Natakot ako at napaatras ng kaunti. I gulped many times as I shivered in fear when I saw his dark expression. Hindi nagbago ang paraan ng kaniyang pagtingin hanggang sa humakbang siya papalapit sa akin.

“Hindi ako interesado at magpapanggap akong walang narinig,” he snapped as he turned his back on me. He told his words calmly, far from the expression he had on his face.

Napasimagot naman ako at inirapan siya ng matalim. He started to walk away, but I won't let him go. Not now! Not until he heard all my plans.

I quickly followed his footsteps. Malalaki ang ginawa niyang mga hakbang kaya naman tinakbo ko na ang pagitan naming dalawa upang maabutan ko lamang siya.

“Kiel, sandali lang,” I asked, causing him to stop. Sa bigla niyang pagtigil at pagharap sa akin ay tumama ang aking noo sa matipuno niyang dibdib.

Sinapo ko ang aking noo bago ako tumingala upang harapin siya. My sanity was blown by the strong wind when I realized that we were just inches away from each other. Mauubusan na yata talaga ako ng hininga.

“Sabihin mo nga sa akin kung anong dahilan. Bakit gusto mong ako ang maging ama ng anak mo?”  he inquired which made me froze like ice caps on the northpole. Napangiti ako nang mapagtanto na nakuha ko ang kaniyang interes.

Ngunit biglang naging blangko ang aking isip dahil sa kaniyang tanong. Alam ko ang sagot kung bakit gustong-gusto kong magkaanak pero hindi ko alam kung bakit siya ang unang pumasok sa isip ko bilang ama ng aking magiging anak. Basta ko na lamang napagdesiyunan iyon nang muli ko siyang makita sa Mall ng Laquiero.

“G-gusto ko ng magandang lahi?” I replied in question. I was stuttering as his eyes were furiously glued at me. He released a loud sigh then his jaw tightened.

Mukha siyang problemado dahil sobra na yata siyang nakukulitan sa akin. Ang hindi ko inaasahan ay ang bigla niyang pagbawas ng distansiya sa pagitan naming dalawa. Sinalubong niya ang aking paningin pagkatapos ay inilapit ang kaniyang mukha sa akin.

“Prank ba ito o bagong plot para sa libro mo?” he whispered before he enveloped his right arm on my waist. Inalalay ko naman ang aking mga kamay sa kanyang dibdib para hindi tuluyang sumayad ang katawan namin sa isa't-isa.

Lumakas ang pagkabog ng aking dibdib, tila hindi makapaniwala na ilang pulgada na lamang ang layo naming sa isa’t-isa. Ayaw tumigil sa pagdidiliryo ng aking sistema lalo na kapag tumatama sa aking leeg ang kaniyang hininga. Napansin ko rin na ang kaniyang kulay berdeng mata kanina ay bumalik na muli sa pagiging kulay abo.

“K-Kiel, a-ano ba? Hindi ako makahinga,” sinaway ko siya at itinulak. Mabilis naman siyang natauhan at lumayo ng ilang hakbang sa akin. He put his right hand on his nape while looking on the other way.

Pareho kaming nagkahiyaan at hindi makabawi sa nangyari. Dumadagundong ang musika sa aking puso at lalo pang nangatog ang aking mga tuhod habang hinihintay siyang magsalita.

“Aalis na ako, kailangan na ako sa hospital,” he stated out of nowhere. Bigla siyang umiwas sa akin at hindi rin siya makatingin ng diretso sa aking mga mata.

“Kiel, wait! Paano ang pinag-uusapan natin?!" He was striding in hurry, making me ran again to follow him.

“Stay away from me, Castañanez!” he shouted while he was walking away. Hindi ko napigilan ang sarili kong umirap nang marinig ko na naman ang paborito niyang linya.

Bigla na lang tuloy uminit ang aking ulo kaya hindi ko na na-censor ang aking bibig.

“Kung ayaw mong singilin kita sa mga ginastos para sa operasyon ng nanay, papayag ka sa gusto ko.” Mabilis siyang napaharap sa akin at binigyan ako ng isang dismayadong tingin bago siya tumingin sa malayo at tumawa ng mapakla.

My tongue was cut out. I wanted to get back my words again, however I knew that it's too late because he already heard it. Hindi ako makatingin ng maayos sa kaniya dahil bigla akong binagabag ng aking konsensya.

“Kaya mo ba kami tinulungan dahil may gusto kang makuha sa akin?” He was really pissed off and the way he gazed was telling me that he wanted to smack me, right away.

“Pakinggan mo muna kasi ako,” I suggested, however he just shook his head before he gave me a disapproving look.

“Gagawa ako ng paraan para mabayaran ka sa lalong madaling panahon. Hinding-hindi ako magpapagamit sa'yo, Castañanez,” he proclaimed, making my jaw dropped.

Napaawang ang aking mga labi, iniisip kung paano nasabi ni Zadkiel ang bagay na iyon. Kumunot ang aking noo at napahawak sa aking sentido. “What are you saying? Who'll use who?”

Did he mis-interpret my offer? Wala namang gamitan na mangyayari dahil pupunta kaming dalawa sa doctor. Nangangamba ako na baka iba ang nasa isip niya ngayon.

Oh my god! Even though he has this salivating body, I didn't have a plan to be in the same bed with him. Damn it!

“Give up. Wala kang mapapala sa akin. At isa pa, kung may gusto man akong anakan, iyon ay ang girlfriend ko, hindi ikaw,” he mentioned before he left me, hanging.

What the hell?! Did he just insult me?!

“Pity you, Kiel! She's cheating!” I shouted from distance, so that he could hear me but he just continued walking like he didn’t hear me.

Tinatawag ko siya pero hindi niya naman ako pinansin. Lalo niya pang binilisan ang kaniyang paglalakad kaya napasigaw at napapadyak na lang ako sa inis.

I went back to the milk-tea shop again to find my best friends. Nang makita ko sila sa table kung saan ko sila iniwan kanina ay mabilis ko silang nilapitan pagkatapos ay pasalampak na umupo sa bakanteng upuan sa harap nilang dalawa.

I got Cyllene's milk-tea out of her hands then I instantly sipped her drink, making them threw a confused gaze on me.

Punong-puno ako nang pagkairita kay Zadkiel at kailangan kong magpalamig. Umusok ang dalawa kong tainga habang iniisip kung paano ko siya maililibing ng buhay. Ni hindi niya man lang napansin ang ayos ko, kahit kaunting papuri at ngiti ay wala akong natanggap mula sa kaniya.

I cussed in a low voice, however it didn't escape the ears of my best friends. They both raised their eyebrow, questioning my attitude.

“Let's proceed to our original plan,” I voiced out without looking at them.

“What?! What do you mean?” they both scolded in chorus as they questioned my unexpected decision. Ang kanilang mga mukha ay hindi maipinta lalo na si Masien na nginiwian pa ako.

Tinanguan ko naman sila at nginitian. Pareho nilang nahampas ang mesa sa aming harapan pagkatapos ay kinuha ni Cyllene sa akin ang kaniyang milktea at sabay silang humigop sa kani-kanilang milk tea cup.

“Don't you tell us earlier that you already threw away that idea?!” Masien inquired as she scratched her head, making me raised both of my eyebrows.

“Well, I changed my mind again. Find me the best sperm donor,” I declared while hiding my annoyance.