CHAPTER 6
Third Person POV
Habang patuloy na lumalakad si Kikay pauwi, hindi pa rin mawala-wala sa isip ni Emmanuel ang insidente sa palayan. Nakaupo siya ngayon sa maluwang na sala ng kanyang mansion, ang mga mata’y malalim ang iniisip. Parang hindi na niya alam kung anong gagawin sa nangyaring kabaliwan. Hindi maipinta ang mukha ni Emmanuel—ang ugali niya, ang kaniyang pagiging malamig, at ang pagpapakita ng respeto sa mga tao ay tila nawasak ng isang babaeng may hindi maipaliwanag na lakas ng loob.
Hindi na naman siya sanay sa ganitong mga kaganapan. Hindi siya sanay sa mga tulad ni Kikay, na walang takot, walang hiya, at hindi natatakot sa consequences ng mga aksyon niya. Isang tingin lang ni Emmanuel sa sarili niyang kamay na hindi na kayang iwaksi ang lahat ng mangyari—at hindi ni
