The Sixth Wife of Mr. Billionaire

Chapter Thirty

HELLIOS***

I stayed quiet for the whole time, while staring the wall. Its already 9pm in the evening but there's no trace of her. I'm not worried of her I am just wondering where is she? Huling usap ko sa kanya yong around 10 AM na dapat yayain ko siyang mag lunch with me because of mom request but since she rejected me already wala na ako nagawa pa.

2 hours passed but still no Fimescar. I tried to called every 10 minutes pero hindi ko makontak kahit nga pag ring wala. I begun to worried, I can't deny the fact that scar has a small part in my life. Kaya nag aalala nako sa kanya.

I decided to find her outside, I quickly change my clothes and get my key car. Paglabas ko nakasalubong ko si daphne na mukang naka inom.

"Bakit ngayon kalang?" ma-awtoridad na tanung ko. Halata sa kanya na hindi niya ako inaasahan makita tapos ngumisi siya bigla.

"Hello there my dear brother, Why are you still awake?" tanung niya pa din habang nakakapit sa pader para hindi siya matumba.

"Saan kayo huli nag usap ni scar?" bigla kong tanung.

Lalo naman lumawak ang ngisi niya tapos iling-iling niya ako tinignan.

"Bakit nilayasan ka na ba at sumama sa lalaki niya?" pang aasar niya.

Na ikuyom ko ang aking kamao at tiim bagang tumingin sa kanya.

"Anong sinasabi mo?" pigil inis na tanung ko.

"Bakuran mo ang asawa mo brother, baka magulat ka na akyat na pala yon ng iba" tinap niya ang balikat ko bago niya ako iniwan..

I tightly clenched my hand. I don't what the f**k daphne mean by that. Damn! One thing I am sure, i should stuck scar with me starting today.

Para akong tanga nag da-drive kung saan, looking for her pero wala pa din kaya I asked geror na alamin ang location ng kaibigan niya.

FR: Geror

-Boss the address ******************-

Basa ko sa text ni Geror. I replied him thanks and started the engine of my car. Hindi rin naman nagtagal nakarating ako sa address na binigay sakin ni Geror.

I doorbell, 1 minute passed the door opened but I was damn suprise who was it. His ex, Yuri Gareen.

"Mr. Larckstone" gulat na anas niya pero matalim ko siya tinignan.

"Where's my wife?" mabilis na tanung ko sa kanya na salubong ang aking kilay pero nag tataka at nagaalala niya ako tinignan.

"Hindi pa siya nakakauwi? Fvck."napasuntok siya sa pader.

Lalo kumunot ang aking noo dahil sa inakto niya.

" Yuri, anong nanyari yong kamay mo nag dudugo"boses ng kanyang kaibigan na may bahid ng labis na pag aalala.

"Asan ang asawa ko" pigil galit na ulit kong tanung.

Same reaction with Yuri ang reaction ng kaibigan niya.

"Hindi pa siya nakakauwi? Yuri subukan mo tawagan yong guard sa unit niya dalian mo" bigla siya nabalot ng kaba at naluluha ang kanyang mata...

"What the goddamn is going on?" hind ko na napigilan pang magtanung dahil sa inasta nila ngunit parang hindi nila ako narinig pumasok sila kaya sumunod ako sa kanila sa loob.

"f**k, wala daw si Scar sa unit niya" inis na sigaw niya.

"Wala din daw siya kila auntie" problemadong sabi nila.

"Pwede ba sakin niyo sakin anong nanyari? Bakit kayo ganyan saka bakit hindi niyo alam asan siya sabi niya dito siya pupunta" I am mad right now.

"Hindi ngayon ang oras na magpaliwang for now kailangan natin siya hanapin." pilit kalmadong tugon ni Yuri sakin saka kinuha ang coat niya sa coat at susi ng kotse niya.

"Sasama ako"

"Hindi stay here. Baka bumalik siya dito tawagan mo kami agad" pigil agad sa kanya ni Yuri.

"Pero hindi na siya babalik dito ala.."

"Please hindi pwede sayo mastress ng sobra gawin mo nalang sinabe ko" medyo inis na pigil nya sa kaibigan nila.

Ts, over drama!

"Hindi mo ba siya nakausap mula kaninang tanghali?" tanung ni Yuri ng nasa elevator na kami.

"Ano sa tingin mo?" walang ganang sagot sa kanya pero mukang hindi niya naman ito na pansin dahil seryoso niyang pinag laruan ang labi niya at nakatingin sa sahig.

I saw scar car parked.

"Hindi niya dala ang kotse niya" problemadong sabi ni Yuri ng makita niya din ang kotse ni Scar.

"Follow my car."he hurriedly said and get in his car kaya sumukay na ako humarurut na din ang kotse niya kaya sinundan ko siya.

The first location ng pinuntahan namin. Sa isang Condominium nakasunod lang ako kay Yuri gang elevator. He press the 26 floor.

*Ting

Lumabas na kami,368 room number. Yuri doorbell 3x pero wala pa din bumukas. Hindi nako nagtaka ng alam niya ang code ng unit.

Nang makapasok kami isang malinis at tahimik ang loob ng unit. Tumakbo si Yuri at pinuntahan ang isang kwarto samantalang ako tahimik lang na nakasunod pero tulad ng unang pasok namin ganun din ang kwarto niya. Walang kahit anong bakas na nang galing siya dito.

Where the f**k she is?

"Isa nalang ang alam ko pero pag hindi pa natin siya nakita doon maghiwalay tayo para mas madali natin siya makita" bilin niya bago kami mag si sakay, tumango ako sa kanya bago sumakay din.

Nag tagal ng kalahating oras ang byahe namin. Hindi ako familiar sa lugar na ito pero isa lang ang sigurado ako sementeryo ito. Huminto si Yuri kaya huminto din ako.

The rain has stopped kaya maputik ang dinadaanan namin. I heard sobbing from a far.

"Scar" bulaslas ni Yuri.

Sinundan ko ng tingin ang tinitignan ko at nakita ko si Scar, nakaupo sa tabi ng isang puntod habang umiiyak hindi niya narinig si Yuri dahil medyo may kalayuan pa kami sa kanya. She's crying out loud and hurting me seeing her like this. Nasanay akong nakita siyang laging matapang sa harapan ko.

"Scaaar!" malakas na sigaw ni Yuri ng bigla itong nawalan ng malay kaya napatakbo din ako naunahan ko si Yuri kaya mabilis ko itong binuhat.

"Pakibukas bilis" nag aalalang sigaw ko kay yuri wala sa sariling binuksan niya ang kotse ko. Inayos ko si Scar saka sumakay sa kotse ko hindi nako pinansin pa si Yuri dahil masyadong nakatuon ang isip ko kay Scar na biglaan nawalan ng malay.

Hindi ko alam kung gaano kabilis at paano ako nakarating ng hospital na hindi kami na aksidente.

"How is she doc?" kalmadong tanung ko.

"Come with me" he damn serious at pinangunahan na niya ako. Kaya tahimik akong sumunod kahit sa loob loob ko nag aalala ako.

Kung hinahanap niyo si Yuri ay hindi ko alam kung nasaan dahil may tumawag sa kanya after that nag paalam siya agad which is better dahil ayoko din naman kasama siya that bastard.

"how is she?" muling tanung ko sa pangalawang pag kakataon ng makarating kami sa office niya.

Dr. Axl ahencia let go a heavy sighed.

"she has a high fever and emotional breakdown causes of her unconscious. One more thing I figured it out that she is low birth weight because of her smoking, I suggest you should stop her from smoking if she really want to give birth." mahabang paliwanag niya.

"If mapahinto ko siya, possible ba na maging normal a.." hindi na niya ako pinatapos.

"Of course, for now let her rest."nakangiting tugon niya sakin.

After din nun binigay niya sakin reseta ng dapat inumin ni Scar. I was walking to her exclusive room when I saw a girl from a far watching me intently, but when she found out I looking her back bigla itong tumakbo at sumiksik sa mga nurse. I didn't waste time to chase her dahil nakaramdam ako ng kaba kaya I runned so fast to reach Scar room.

I sighed of relief when I saw her lying on the hospital bed peacefully sleeping. Umupo ako sa gilid ng hospital bed niya at hinawakan ang kamay niya at ang pisngi nya.

"What happen to you scar? Who bullied you?" I ask her with so much concern on her kahit alam kong tulog siya at walang pag asang masagot niya ang tanung ko.

FIMESCAR***

Muling sa pagbuhos ng malakas ng ulan ay pag sabay din ng aking luha. Hindi ko alintana ang malakas na ulan habang naglalakad ko habang pinagtitinginan ako ng mga taong nakakakita sakin mas lalong wala akong paki kung may makakita sakin na kakilala ko kase hindi naman nila ako naiintidihan.

Walang nakakaalam kung gaano ako nasasaktan ngayon, kung gaano kawasak ang puso ko, at pagkatao ko. No one knows how hurt I am cause they don't care,ops! NO ONE CARE.

What have they done?

Mapait na tanung ko sa kanila.

'Bakit ako nasasaktan na ganito? ' natatawang tanong ko pa muli sakin sarili. Nakakatawa kase I keep asking myself so much questioned when the truth is I can't answer it.

No one could explained why do I need to be born in this world with this so much sorrowful, miserable and Alone. I f*****g enduring the pain all mylife.

Ang dalawang taong nagpaparamdam sakin na may halaga ako pero masakit man aminin sila din ang dahilan ng labis na sakit ng nararamdaman ko. Masakit kase hindi ko naman inaasahan na mangyayari pala ito. Na magagawa nila ako saksakin sakin likuran.

Pechie is like sister to me, a special someone kase kami yong magkasama sa hirap at ginhawa. Siya yong nasa tabi ko whatever was my decision is but looked now? She betrayed me.

Sadyang mapanakit ang pagibig dahil she choose to hurt me because of loving Yuri.

"NAKO FIMESCAR! ANONG GINAGAWA MO SA SARILI MO BAKIT NAGPAPAULAN KA" sigaw ni manang na natataranta pa ng makita niya ako. Mabilis nagdalayun muli ang aking luha ng makita ko si manang. Imbes sagutin ang tanung ni manang niyakap ko siya. I need shoulder to cry on. I need comfort.

"I'm hurt manang, I am so much enduring the pain manang to the point i want to breakdown to give up and die. " parang batang sumbong ko sa kanya habang umiiyak.

Narinig ko ang malutong buntong hininga niya habang niyakap din ako ng pabalik at sinusuklay ang aking buhok gamit ang kanyang kamay. Sa ganitong paraan ni manang kumakalma ako kahit papaano.

Tumagal ng ilan minuto bago ako nagdesisyon bumitaw sa kanya. Tipid akong nginitian ni Manang with so much concern and question.

"Umakyat ka muna sa taas maligo ka at ipagtitimpla kita ng hot choco ng mainitan ka" ginayak niya ako. Tumango lang ako sa kanya pakiramdam ko kase wala akong lakas magsalita.

Ngunit hindi pa ako nakakalahati sa hagdan upang marating ang aking kwarto dito sa pamamahay na ito ng makasalubong ko si Veronica. Sandali siya natigilan ng makita niya ako ngunit napalitan ito ng pag uuyam na tingin ng makita niya ang kabuan ko.

I praying that not now. Baka hindi ko makontrol ang aking sarili.

"What happen to you? Oh, don't tell me your husband throw you out of his mansion. My poor stepsister" pang uuyam niya sakin pero nanatiling bingi ako sakin narinig itinuloy ko ang akin pag akyat.

"Ano pag tapos mo magmatapang uuwi ka dito? Asan ang yabang mo scar?" dagdag niya na nanlilisik ang mata. Muli akong humakbang paakyat ngunit hindi ata nakakaintindi siya dahil hinawakan niya ang kamay ko malumanay ko lang siya tinignan.

"What are you doing here b***h? Your not welcome here anymore since you framed me." galaiting sighal niya ramdam ko sa diin ng hawak niya.

Natawa ako bigla sa sinabe niya. Sino naman tanga nagbabawal pumasok ang sariling owner? Ts walang iba kundi si Veronica the bobo great.

"Bahay ko ito kaya ako lang may karapatan magbawal kung pwede o hindi. For now stay away from me before I lost my sanity and throw all of your dirty things in my MANSION" Mahinahon at madiin na sambit ko winaksi ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

"Do you think that I will believe your word?" pag apila niya pa. Napabuntong hininga ako, wala ba talaga siya pinipili?

"If you want to complain go call my attorney and ask who the owner this Mansion so my I excuse myself" galit na sigaw ko sa kanya.

Hindi ko alam kung ano naging reaction niya dahil pumasok na ako sa kwarto ko, doon ako sumubsob sakin dating kama.

Masyado ako nasasaktan ngayon pero wala ako magawa kundi namnamin ang sakit tapos sasabay pa siya mga walang awang nilalang.

"Hindi na ako kumatok" napaangat ako ng ulo nakita ko si manang may dalang tray. Tipid ko lang sya nginitian.

"Ang sabi ko sayong bata ka maligo ka ano't basang basa kapa din at hindi nagbibihis gusto mo ba magkasakit huh?" nangangaral ang kanyang tinig.

'May sakit na po ako manang at wala pong gamot dito at hindi ko din po alam kung maghihilom pa po ang sugat na ito sakin puso'

gustong gusto ko isagot kay manang pero tikom ang bibig ko at muling dumukdok sa higaan. Naramdaman ko ang paglubog ng gilid ng kama ko signed na umupo si manang sa tabi ko. I know manang ayaw niya ako nakikitang ganito kase anak na ang turing niya sakin.

"Manang i want to be alone" Pakiusap ko sa kanya.

Malutong na buntong hininga ang kanyang pinakawalan.

"Sige pero maligo kana scar magkakasakit ka yan sa ginagawa mo at saka kung anoman problemang dinadala mo lagi mo tatandaan nandito ah." parang may humaplos sakin puso ng marinig ko ang sinabe ni manang. Hindi ko sya sinagot ilan minuto nakarinig ako ng pagbukas sara ng pintuan.

Hindi pa nalalayo ang minuto ng...

*BLAG!

Napaupo ako ng maayos ng malakas na kalabog ng pintuan ko and I saw daw how mad he is. Namumula ang lanyang muka sa sobrang galit.

"Dad" emosyonal na bigkas ko.

Nagulat ako ng hinagis sakin ni Dad ang brown envelope kahit hindi ko tignan alam ko kung ano ang laman neto. Alam ko na agad kung ano ang dahilan ng pagka galit niya ngayon.

"HOW DARE YOU SCAR! THIS MANSION IS BELONG TO ME, EVEN NA CS COMPANY IS MINE! " nagwawalang sigaw ni dad sakin habang hinahagis nya ang lahat lahat ng gamit ko sa kwarto wala siyang pake kung tamaan ako. He gone mad so much mad. I slowly stood up and stared dad habang nagwawala siya.

So much drama, I feel so tired and exhausted.

"Do you see me as your daughter dad?" I emotionally asked him which stop from his tantrum. Pagkabigla ang nababasa ko sa kanyang mata mukang hindi niya inaasahan itatanung ko ito sa kanya, sa ganitong situation.

"Do you love me? Do you have care of me dad?" muling tanung ko pilit nilalakasan ang aking loob. Pinikit ko ang aking mata at sa muling pagdilat ko ang kasabay ng pag landas ng luha ko.

"I'm begging dad answer me" napaluhod ako,

Napaluhod ako because of the so much pain and it's more painful when he answer me.

"I don't f*****g love you, your not my daughter. I don't have any care to you only just your money." malamig na anas niya iniwan ako.

All i need is your hug dad, just for this once.

"HAHAHAHA HAHAHAHA" Tawa ko ng malakas sakin kwarto, tinanaw ko ang pintuan ng nilabasan ni dad.

"Sayang dad. Sayang" dismayadong sabi ko kahit alam kong hindi naman niya ako naririnig.

I slowly stood up kumapit ako sa pader para maging supporta ko. Naka salubong ko si manang sinubukan niya ako lapitan pero inilingan ko lang siya.

Tuluyan ko nilisan ang Mansion na saksi ng pagiging miserable kong buhay. Paglabas ko madilim na.

"Mom," mangiyak ngiyak na sambit ko at hinihimas ang puntod ni mom.

"Mom, pagod na ako sobrang pagod na ako mom." parang batang sumbong ko.

"Mom, miss na miss na po kita. Miss ko na po yong mga cupcakes na lagi mong binabake para sakin. Mom balik kana oh. Ako nalang kase mag isa. Wala na akong bestfriend. Wala na din yong pangarap kong lalaki. Zero na ako ma" napahagulgol ako ng malakas.

But too much cold, my sanity eat me but before I loss my conscious I heard voice scream my name.

"SCAR" 

TO BE CONTINUE.....