The Sixth Wife of Mr. Billionaire

Chapter Twenty-nine

FIMESCAR***

Maaga ako nagising, agad ako nagtungo sa walking closet ko. Hindi ko katabi si hellios matulog kagabi dahil sa secret room ako natulog dahil sa labis at sobrang yamot ko sa kanya dagdag pa yong panay pang aasar niya sakin na kagabi na talagang nagpapakulo ng dugo ko ng labis.

Pakiramdam ko tataas ang BP ko ng dahil sa lalaking yon ts.

"You are too early"puna niya ng makababa na ako naabutan ko siya nag kakape habang nagbabasa ng newspaper inirapan ko lang siya saka nag tungo sa kitchen. I want toasted bread for today.

" Manang pasabi kay Manong Lino na ihatid niya ako" pasuyo ko kay manang bago ako lumapit sa dining table kung na saan ang kupal kong asawa.

I heard his newspaper dropped off. He glance me and before to turned it to manang.

"Wag na manang, ako na mag hahatid sa kanya" pigil niya kay manang.

Sinamaan ko muna siya ng tingin bago bumaling kay manang.

"No manang, pakisabi na sabihin mo aalis na kami" pigil ko din kay manang.

"Sakin ka makinig manang ako ang alaga mo dito" parang tanga.

Hindi ako papatalo sayo kupal ka.

"Manang ako naman panigan mo? Wag mo naman paramdam sakin na outsider ako dito. Hindi na nga ako mahal ng asawa ko pati ka ba naman manang" pagda-drama ko at sinamahan ko pa na maluha-luha ko kuno ang aking mata.

"Tumigil kayong dalawa huh! Wag niyo ako damay sa away mag asawa niyo. Bahala nga kayo dyan" masungit kaming nilayasan ni manang.

"Kayong dalawa naman kay aga-aga LQ pa din kayo dinamay niyo pa si Manang" nangangaral na tinig ni Mom na hindi naman napansin na nakadating na pala katabi niya si dad na iling-iling samin dalawa.

I smile faked at them and tried to greeted them joyful but I won't succeed when Hellios interrupted.

"What is LQ?" he look innocent while asking.

hindi ko mapigilan matawa pero inosente pa din siya nakatingin.

Sa tanda niyang yan hindi niya alam ang LQ ang putik, si mom at dad parang nalugi nakatingin kay hellios.

I stood up.

" How old are you again hellios? "I suddenly asked him, salubong ang kilay niyang tumingin sakin.

" 26"seryosong seryoso pang sagot nya.

"Ay kawawa ka naman pala" pang uuyam ko.

"What did yo.."

"Mom i have to go" hindi ko pinansin ang sasabihin ni Hellios basta nalang ako nag paalam sa parents niya.

"SCAR!" malakas na habol sigaw ni hellios sakin pero hindi ko siya pinansin tuloy pa din ako sa paglabas ng mansion.

"Good morning my gorgeous sister in law, are you going to work?" salubong sakin ni Daphne pero ewan ko lang pero she sounds sarcastic to me at mukang seryoso din siya.

"Ye.."

"I told you to wait me, Ako mag hahatid syo" seryosong saad ni Hellios na salubong dalawang kilay sakin.

"I told you already that Ayoko" inis na sagot ko sa kanya at sinalubong ang tingin niya sakin kairita na eh.

"Kung pwede ako nalang maghatid sa kanya kuya, I have something to tell her then naman kase" singit ni daphne sa masamang tinginan namin ng kuya niya.

"Yeah siya nalang" muli kong sagot saka siya tinalikuran pero kita ko ang sama ng tingin niya pero inirapan ko siya muling sumakay sa Ferrari sportcar ni Daphne na latest model.

Naiwan pa si daphne seryoso sila nag usap magkapatid ko sa huli bumuntong hininga si Hellios at ngisi-ngisi sumakay sa kotse niya.

Nang aasar ako nag wave kay hellios ng pinaandar na ni daphne.

"Nagmamadali kana ba?" nandito na kami sa tapos ng firm.

I looked my watch, I have 20 minutes more.

"I have 20 minutes. May starbucks dyan sa katapat do you want to have coffee first?" direstyong sagot ko sa kanya habang nag text ako kay Pechie kung kamusta na siya.

"Yeah, sure" sagot niya.

Sabay kami lumabas sa car niya at pumasok kami sa Starbucks na katapat ng Firm.

"Ako na oorder, ano sayo?" daphne asked.

"Iced Latte" tipid na sagot ko. She just nodded, and left me kaya naghanap na ako ng uupuan namin. Pag kaupo ko sakto naman nag vibrate phone ko.

FR: PECHIE

-I'm fine, don't worry about me scat, i just need to rest-

Pechie messages.

TO: PECHIE

- I'll visit you later. -

Tipid na reply ko at dumating na si daphne na dala ang order namin dalawa ang order ni Daphne para sa kanya flat white. Ngumiti ako sa kanya pero tipid niya lang ako nginitian.

She looks more serious I don't know why she become like this to me, parang kaharap ko ang girl version na hellios no doubt, magkapatid nga.

"Like I was saying, I need something to tell you" panimula niya, malalim na buntong hininga ang  pinakawalan niya bago siyang seryosong seryoso tumingin sakin, para bang nanghuhusga ang kanyang tingin.

"Are you cheating on him scar?" halos masamid ako sa sarili kong laway, buti nalang hindi pa ako nakakainum dahil paniguradong na ibuga ko ito. Kahit kase hindi niya pangalanan, alam ko kung sino ang tinutukoy niya.

"Anong klaseng tanung ba yan?" normal na tanung ko sa kanya.

"Just answer me. Yes or No"

"Of course not." inis na sagot ko sa kanya.

Matalim ang tingin niya sakin saka niya ako nginisihan na kakaiba, yong nakakatakot. Bigla ako kinabahan.

She so too serious, bigla naglaho ang jolly na daphne na kilala ko.

"How can you explain this to me" pabagsak niyang nilapag sa table ang kumpol na pictures. Ewan ko pero but hands starting to shaking with  unknowingly feeling.

Nanlamig ang buong systema ko kung makita ko kung sino ang nakalagay sa larawan na yon. It was me and Yuri even the what happen yesterday meron din pictures.

"Nakita ko yan sa mailbox ng gate, pagkauwi ko galing jogging. Buti nalang ako, ako ang nakakita. Ayoko kita husgahan agad kaya ginusto kita kausapin muna. Gusto ko ipaliwanag mo sakin kung ano yan? Dahil kung totoong niloloko mo ang kapatid ko scar, sinasabi ko sayo ngayon palang lumayas kana. " she demanding but still calm.

Nakatungo lang ako, hindi ko magawa tumingin sa kanya. Kase nahihiya ako, nahihiya ako because of this picture. Yong iba dito was taken yong kami pa, yong hindi pa ako kasal ang bago lang dito yong kahapon.

" Yuri Gareen was my ex-boyfriend. All of this photos was taken noong kami pa" bumuntong hininga ako saka pinakita kay daphne ang picture kahapon. "This one was taken yesterday nasa hospital kami yan dahil sinugod namin ang bestfriend ko sa hospital kaya magkasama kami" tumingin sa kanyan na seryoso lang siya nakatingin sakin tila bang inaalam niya kung nag sasabi ako ng totoo or hindi.

"He also my boss at Aware ang kapatid mo kung ano ugnayan ang meron kami ni Yuri. I admit na mahal ko pa din siya gang ngayon pero hindi ko niloloko ang kapatid mo. Wala na kami ni Yuri kung anong meron kami is mutual feelings but not a lover." I explained myself to her without looking away.

Nagulat ako ng ngumiti siya ng matamis sakin at hinawakan niya ang kamay ko.

" Don't break his heart again, don't lose his trust again. I'm begging scar. Unti-unti na siyang bumabalik sa dati nakikita ko sa kanya lately kaya sobrang nagalit ako ng makita ko photo na yan at alam ko naghihimutok siya sa galit kung sakali kung siya ang unang nakakita yan."malungkot ang kanyang boses ganun ang mapupungay niyang mata at matabang na ngumiti sakin.

"Wag ka mag alala, wala ako plano lokohin siya" I assure her.

"Good to know. Anyway thanks to your time I have to go, kanina pa ako kinukulit ng manager ko" paalam niya sakin tapos hinalikan ako sa pisnge nag wave ako sa kanua ng makita ko siyang nakasakay na sa kotse niya.

Nanlalambot ang aking tuhod ng tumayo ako sa akin kinauupuan, sobrang kinabahan ako sa usapan namin pero kung ano ang bumuong katanungan sa isip ko is, sino? Sino ang nagpadala ng pic na ito.

Impossibleng si Veronica dahil wala siyang alam sa karelasyon ko pero pwede din naman. Argh! Sakit sa ulo. Hindi naba talaga ako. Mawawalan ng problema kaasar.

I texted my secretary na hindi ako papasok buti naman wala ako masyadong schedule. Pumunta ako sa parking lot kung saan ko iniwan ang kotse ko kagabi bibisita nalang ako kay Pechie, isa pa yon may malaking utang na kwento at paliwanag sakin yon.

Kataka-taka kase na buntis siya eh no boyfriend since break-up yon. Impossible naman na ex niya eh sa pag kakaalam ko nasa Japan pa din sa aiko eh, kaya pala isipan talaga sakin kung sino tatay ng pinagbubuntis niya.

Bago ako pumanta sa condo ni Pechie, dumaan muna ako sa grocery to buy fruits for her, saka ilan snack food plano ko mag overnight sa kanya ngayon I'm sure papayagan naman ako ni Hellios pag sinabe ko kalagayan ni pechie pero pag hindi pumayag edi bahala siya HAHAHA.

"Ma'am 3,675 po lahat cash or credit?" the cashier asked.

Kinuha ko yong credit ko sa wallet ko ng makita ko kulang ang cash ko. Inaantay ko ang cashier habang nag tingin-tingin sa paligid pero ewan ko ah para akong namamalikmata parang may nakita ako sa pinaka dulo na nakahood ito na itim na mask din na itim. Hindi ko alam kung babae or lalaki ito kase ung magtama yong mata namin bigla ako nagtago. Ts nevermind na nga.

After 10 minutes nandito nako sa parking area ng condominium na tinitiran ni Pechie, I parked my car and Went to her condo unit which is 16th floor.

Pangiti-ngiti ako lumabas ng elevator habang dala-dala ang pinamili ko. Tatlong unit nalang nasa tapat na dapat ako ng bigla nang ring ang phone ko kaya nilapag ko ang dala ko at sinagot ang call na hindi tinignan kung sino ang caller.

"Hello" sagot ko.

(Let's have lunch)

i rolled my eyes ng malaman ko kung sino ang caller.

"Busy ako" tanggi ko.

(On the way ako sa firm niyo)

"Wala ako sa firm. Nandito ako sa bestfriend ko mamaya kana tumawag bye" bugnot na patay ko sa called niya and I silent my phone.

Dahil alam ko galit na galit na naman ang lolo mo, kase pinatay ko siya ng tawag ts. Yaya na naman ng lunch tapos mamanyakin na naman niya ako ano tingin niya sakin tanga, ts.

Muli ko tinuloy ang lakad ko nasa tapat na ako ng unit ni Pechie. Mag doorbell sana ako kaso my siwang ang pintuan nya. Hindi nakasara i was about to open widely the door when I heard someone talking....

"YURI YOUR THE FATHER OF MY CHILD" hagulgol na sigaw ni pechie. 

When I heard their words...

That I wish I didn't heard.....

I wish I disappeared.

I wish I becomed deaf. 

Nabagsak ko ang dala-dala kong pasalubong para sa kanya, para ako matutumba sa kinatatayuan ako kaya sa labis na aking sakit na akin nararamdaman at panghihina napakapit ako sa pintuan pero mali, mali ang aking kinapitan dahilan ito tuluyan bumukas dahilan ng pag kawala ko ng balance. Parang sila dalawa, sila ang taong kinakapitan ko pero sila din pala magbabagsak sakin, sa labis na sakit.

"SCAR" sabay na bigkas nila sa pangalan ko.

Hindi ko inaangat ang tingin ko, bagkus inayos ko ang aking sarili pilit pinapatatag ang aking tuhod. Bakit sila? Bakit silang dalawa pa.

"Scar, let me explai.." i heard pechie voice but I looked her, ingat ko ang aking kamay sighed her to stop.

Akmang lalapit si Yuri at hahawakan ako kahit sobrang lambot ako umatras ako papalayo sa kanya, sa kanilang dalawa.

Ang dami ko kung gusto sabihin sa kanila pero hindi ako makakuhang lakas makapag salita. Oo nga naman paano ko magagawa yon kung ang taong pinagkukuhaan ko ng lakas ang dahilan ng sakit at panghihina ko ngayon.

Hagulgol at lumuhod si pechie sa harapan ko.

"Sorry, hindi ko sinasadya lasin.." 

"Stop" pilit na bigkas ko kahit nanginginig ang aking labi.

My tears is now flowing like a broken faucet.

"Scar, please makinig ka sakin. Pareho kami nakainum nu..." namumula na ang mata ni Yuri kitang kita ko sa kanyang mata at pagsisi.

Pero hindi yon tatapatan ang sakit ng nararamdaman ko ngayon, 

"Hin..di mo..niyo kai...langan mag pali..wanag da..hil wala na ta...yong relas..yon ka..ya okey lang wa..la ako..ng karapa..tan maga..lit or mag..paliwan.ag man ka..yo sa..kin" hirap na hirap na sabi ko, kahit talagang masakit pinilit ko sabihin kase yon ang totoo. Wala ako sa position para magalit at magpaliwanag sila sakin dahil wala ng kami. 

"Please scar, pakinggan mo ako mahal na mahal kita diba mahal mo ako, please scar lasing ako lasing siya hindi namin sinasadya" napangiti ako ng mapait sa pakiusap ni Yuri.

I looked at pechie at malalim na buntong hininga para sa sumisikip kong dibdib at walang tigil na pag patak ng aking luha.

"Satin tatlo, ikaw chie ang hindi basta basta natutumba ng alak dahil alak pa nga ang tumutumba diba." nakangiti pa din sabi ko sa kanya dahilan ng pag putla niya lalo at lakas ng pag iyak niya. 

"I'm your bestfriend chie but maybe you forgot since the day you climbed his bed, to the man i loved" sarkastikong sabi ko sa kanya hindi niya ako makuhang tumingin sakin. 

"I treated you as my sister, my family and bestfriend but You betrayed me? Do you have idea how painful it is? To betrayed someone that you trusted the most? "mapaklang sabi ko habang hawak-hawak aking dibdib kase ang sakit,

" Sakit, sakit chie. Okey lang sakin kung ibang babae yon, kahit ilan babae pa buntisin ni Yuri okey lang sakin hindi gaano ka ganito ang sakit pero Ikaw? Ikaw na halos kapatid ko na nagawa mo sakin ito. Masakit chie, sobrang sakit para itong lason na unti-unti kumakalat sa puso ko" binigyan ko siya ng isang ngiti.

"Tell me bakit?" tanung ko sa kanya, napayoko siya.

"Nauna ko nakilala si Yuri. He was my first love that I always tell to you when we was high school. The day na kinausap niya ako sobrang saya ko nun, sabi ko nga pwede na ako mamatay kase pinansin na ako ng first love ko pero para ako na wasak ng paulit-ulit ng nakiusap siya sakin na gusto niyang tulungan ko siya mapalapit sayo. Hiniling niya maging tulay niya ako palapit  sayo. Alam mo ba gaano ka sakit yon? Ako ang nagmamahal pero ang bestfriend ko ang mahal niya kaya dahil mahal ko siya at hanggad ko ang kaligayan niya kaya nag paraya ako kahit ang kapalit ng pag kamatay ko pero...pero ng pinili mong saktan siya hindi ko kinaya ka..ya kaya nagawa ko yon sorry.. I'm so sorry"hindi ako makapaniwala sa akin naririnig.

"PERO KAHIT NA" nagulat ako ssa biglang sigaw ni Yuri pero hindi ko maalis ang tingin ko kay Pechie,, hindi ko alam na may ganito pala siyang nararamdaman.

"Nagmahal lang ako" nakayokong sagot niya kasunod na muling iyak niya.

Narinig ko na yan eh, maraming beses.

"I'm out. Sana maging masaya kayo" nang hihinang paalam ko sa kanya. Tinalikuran ko sila papasok nako ng elevator ng may humatak sakin ng makita ko kung sino ito si Yuri.

"Scar, I. Love you so much ple.."

"Mahal na mahal din kita Yuri pero mas mahal ko si pechie, kaya please be a man. Take the responsibility kase kahit sabihin mong lasing kayo pareho hindi maitatangging ginusto niyo pa din gawin yon." hindi niya makuhang makatingin sakin pero nagbaba taas ang kanyang balikat senyales na umiiyak siya. Hinatak ko siya at niyakap ng mahigpit.

" Wag mo hilingin na patawarin ko kayo dahil hindi ko pa kaya pero kayo mag alala mapapatawad ko din kayo kaya please wag mo pabayaan ang bestfriend ko at pasabi mahal ko siya." saka ako lumayo sa kanya.

Tulala siyang nakatingin sakin at sunod-sunod nag si patak ang kanyang luha. Ako na nag iwas ng tingin dahil parang pinipiga ang aking puso habang nakatingin sa kanya. Ayoko siya masaktan pero kung ito ang paraan para pareho kaming matahimik handa ako tiisin ang sakit.

Para akong nakalutang sa ere habang naglalakad, hindi ko gusto mag drive dahil sa nanlalabo kong mata baka ikamatay ko pa ng maaga. Lugmok ako sa sakit, pero hindi ko gusto mamatay. 

I am nowhere, makulimlim ang langit mukang uulan pa ata. Tama yan saluhan ako ng kalangitan para naman hindi ako mukang baliw na naglalakas habang umiiyak.

Napangiti ako ng biglag bagsak ng ulan. Hindi pa din pala masama ang langit sakin dahil sa ulan nakahanap ako ng karamay, nakakaiyak ako ng hindi napapansin ng mga taong madadaanan ko. 

Sana gaya ng ulan ang nararamdaman kong sakit, pag katapos bumuhos ay mawawala din. 

-

TO BE CONTINUE.....