La Nera Bratva Chronicles (FIRST GENERATION)

Kabanata 8

Nakatingin lamang ako sa kanila habang nakahiga sa kama. Nakatingin si Phoenix sa doktor na may halong pag-aalala at pagkairita. Kita sa mukha niya ang hindi mapakali habang tinatanong niya ang doctor.

“How is she? What’s her condition? Is she alright? Do we need to run any more tests?”

Tumingin sa kanya ang doktor at bahagyang ngumiti, parang sanay na sa ganitong klaseng tanong mula sa mga pasyente. “She's stable for now, Phoenix. Exhausted lang siya, both physically and emotionally. May mga p-sa siya sa ilang parte ng katawan, at malamang ay napagod din siya sa hirap na dinanas niya. She’ll need time to rest and heal.”

Halatang hindi pa rin kuntento si Phoenix. “Do whatever it takes to make sure she recovers quickly, Montero. I can't stand seeing her like this. Or else I'll bvrn you alive."

Binigyan niya ang doktor ng isang mabigat na tingin, na tila hindi basta magtitiwala hangga’t hindi niya nakikita ang resulta.

Napakurap-kurap ako makitang tumango ang doktor at walang pakialam sa banta ni Nix sa kanya. Sinusuri niya ang kalagayan ko ngayon. Nang matapos ang doctor ay nilapitan ako ni Nix, nakatitig lamang ako sa kanya. Sinalubong ang masuyo nitong mga mata. Bahagya niyang hinaplos ang mukha ko, at sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng bahagyang kapayapaan. Pero kasabay ng kapayapaan na naramdaman ko ay opposite naman ang nakikta ko kay Nix. Mas matinding galit at determinasyon, galit sa mga taong nan-kit sa akin at determinadong protektahan ako sa anumang paraan.

“Rest, darling,” he whispered, his voice a quiet promise. “I’ll be back soon. But first, let me take care of those who did this to you. They’ll pay for every bit of pain they caused.” He leaned down, pressing a tender kiss to my forehead. “When I come back, you won’t have to fear anyone again. I’ll be right here. No one will ever get close enough to hurt you again.”

Napapikit ako nang muli niya akong hinalikan sa noo at tumalikod. Napatitig ako sa pinto habang hindi mawala sa isipan ko ang mga mata niya puno ng galit at determinasyon, handa nang ipakita sa mga gumawa ng kasamaan sa akin kung ano ang ibig sabihin ng kinakalaban si Phoenix.

Kinakabahan ako pero wala akong magagawa. Phoenix is Phoenix. Kahit hindi ko pa alam ang totoong siya, alam kong hindi siya ordinaryong tao lamang.

Nagising lamang ako nang may masuyong humaplos sa pisngi ko. Sumalubong sa akin ang mukha ni Nix na seryosong sinusuri ako. May nakita akong saya at lungkot sa mga mata niya na hindi ko alam kung para saan.

"Darling," Mababa nitong sabi.

Yumakap siya sa akin at sumiksik sa leeg ko. Kahit medyo masakit ang kamay ko ay pilit ko siyang niyakap pabalik. Nagulat akong maramdaman na bumasa ang leeg ko. Mahina siyang umiyak sa leeg ko at paulit-ulit na humihingi ng tawad sa akin.

"Nix.." Nag-alala kong tawag sa pangalan niya.

"I'm sorry, darling. I'm late. I'm a bad father." Bigkas nito.

Mas lalo akong naguguluhan sa sinabi niya at doon ko napansin ang doctor nasa tabi lamang habang nakaawang ang labing tinitigan ang lalaking umiiyak sa leegan ko. Para itong nakakita ng multo at gulat na gulat talaga ang mukha niya.

"What the fvck?.." rinig ko mula sa kanya.

"I'm sorry, darling."

Mabilis akong napatingin kay Nix at pilit siyang pinaharap sa akin. Sumalubong sa akin ang puno ng luha na mukha niya. Namumula ang ilong at mga mata sa kakaiyak. Masuyo ko siyang hinalikan sa labi at pununasan ang mga luha niya pero patuloy itong tumutulo.

"Nix, bakit ba kase? Wag ka ngang umiyak. Masakit sa dibdib. Tama na." Mahina at masuyo kong sabi sa kanya.

Mas lalo siyang umiyak sa bisig ko at sa gitna ng iyak niya sinabi sa akin ang rason kung bakit siya umiiyak dahilan para matulala akong nakatitig sa kanya habang nagsasalita siya.

"I'm a bad father. I failed both of you. I will not forgive myself if something happens both of you. What if I am too late that night? I will lose both of you and that f*****g nightmare. Those fvckers! I should tvrture them more. Darling, I'm sorry."

Natulala lang ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko at dahan-dahan gumalaw ang kamay ko papunta sa tiyan na may laman na pala. Kung pinili kong mamatay that time, ano ang mangyari sa anak ko? I am selfish mother. Survivor ang anak ko dahil sa malupit na dinanas ko sa mga kamay na yun ay kumakapit pa rin siya.

"Darling, Athenarose, stop crying please. It's pain me. Hmm."

Napatingin ako kay Nix habang lumuluha. "Ang selfish ko, Nix. Nawawalan ako ng pag-asa that night pero ang baby natin ay kumakapit sa buong oras na iyon. Handang-handa na akong sumuko, pero ang anak natin... ang anak natin, lumaban siya para sa ating dalawa."

Lumambot ang mga mata ni Phoenix, bagaman puno pa rin ng halo ng guilt at matinding pagprotekta. Hinawakan niya ang nanginginig kong mga kamay, masuyong pinisil ito na para bang pinapalakas ang loob ko. "You’re not selfish, darling. You went through hell. Don't blame yourself for even a second."

Umiling ako, naramdaman ang bigat ng mga emosyong matagal ko nang kinikimkim—ang takot, ang sakit, at ngayon, ang pagmamahal para sa munting buhay na nasa loob ko. "Hindi ko alam," bulong ko, at halos mabasag ang boses ko. "Kung alam ko lang... hindi ko dapat iniisip ang mga yun."

Lumapit si Phoenix, idinantay ang kanyang noo sa akin, ang kanyang boses ay isang mababang bulong. "You did fight. And now, I'll make sure you never have to go through anything like that again. I'll protect you both with everything I have."

Napatango-tango ako at niyakap siya. "Wag mo na rin iisipin na kasalanan mo ang lahat ng ito, Nix. Sorry kung sinabi ko sayo na halat ng nangyari sa akin ay kasalanan mo lahat. Sorry, Nix. I'm sorry. You're not bad father. Nailigtas mo kami pareho."

Malalim na buntong hininga ang pinakawalan niya na tila kinimkim niya yun ng matagal. "Hmm. I'm sorry also. Let's not blame ourselves, okay?"

Tumango ako. But then, doubt crept back into my mind. "Nix, we’re not out of danger yet. Those people... they could come back. They know about me now. They won’t stop."

His expression hardened, his jaw tightening as he spoke. "Let them try. This time, I'll be ready. They won’t get within a mile of you or our child. I’ll tear down anyone who dares to thr-aten what’s mine."

There was a darkness in his eyes I hadn’t seen before, a quiet fury that both frightened and comforted me. I knew Phoenix had his own shadows, his own violent ways of dealing with things, and while I feared that darkness, I also knew it was what kept us safe.

He wrapped his arms around me, pulling me close, and I melted into his embrace. For a moment, everything felt right, as though the world outside had paused, giving us a rare moment of peace.

"I'll stay right here until you're ready to leave," he murmured. "Then, we’ll go somewhere safe. Somewhere they can’t touch us."

I looked up at him, feeling the warmth of his arms around me and the strength of his promise. I knew there were risks and fears we’d have to face, but with Phoenix by my side, I also felt the courage to face whatever came our way.

Together.

Ilang araw ang dumaan matapos akong makalabas ng hospital. Sa ngayon, nasa isang condo na naman ako ni Nix. Kumakain ako ng apple sa sala habang katext si Cassandra. Kinamusta ko siya at nagsorry din dahil isang dalawang akong hindi nakabalik sa lugar namin. Buti na lang at nandyan si Aling Linda pati na rin si Aling Fe. Sila ang nagiging kaagapay ni Cassandra habang wala ako sa tabi niya.

Hindi ko sinabi sa kanya ang totoong dahilan kung bakit hindi ako nakabalik. Pero inaassure ko sa kanya na nasa mabuting kalagayan ako at safe. Hindi naman kase pwedeng uuwi ako run tapos malaki tiyan ko. Baka pagkalaman pa ako na ako si mama Mary. Ang alam nila wala akong lalaki. Single forever kako.

Bumaba ang tingin ko sa aking tiyan. Unti-unting naging visible ang pagbubuntis ko. Hindi ko akalaing buntis na pala ako sa gabing naambush ang condo unit ni Nix sa Bulacan kaya halos mahimatay sa takot at pag-alala nang malaman ni Nix ito. Isama mo paa na marahas ang huling may nangyari sa aming dalawa. Kaya kahit malakas ang craving ko sa s-x ay hanggang daliri at bibig lang talaga niya.

Control na control ang kanyang sarili dahil ayaw niyang may mangyaring masama sa baby namin at baka mapaano pa ako.

"Darling? "

"Hmmm."

Umangat ang tingin ko marinig ang yabag ni Nix palabas ng kusina. Papalapit ito sa akin habang may dalang tray na may lamang mga lutong gulay.

Inilatag niya ito sa mini table nasa harapan ko at mabilis hinalikan ang noo ko. Napapikit ako dahil dun.

Ngumiti ako sa kanya pagkatapos. " Salamat, pangga."

Tumabi ito sa akin at masuyong hinaplos ang bilogan kong tiyan sabay sandal ng kanyang ulo sa balikat ko.

"For both of you."

Matapos niyang sabihin ang katagang yun ay bumalot sa amin ang komportableng katahimikan. Katext ko pa rin si Cassandra habang sinusubuan niya ako.

"May tanong ako, bakit di mo sinabi kay Dark ang tungkol kay Cassandra? Ayaw niya ba maging tatay?"

Sumulyap ako sa kanya at kita ko ang seryoso niyang mukha habang nakaside view.

"I have no right to tell him and he doesn't ask me. And if I were Cassandra, I will not let him to be a father. Cassandra and her babies can survive without him." Walang halong biro ang sinabi niya.

Napakurap-kurap ako at iniitindi ang sinabi niya. Tama naman siya. No right at hindi naman nagtanong si Dark tungkol kay Cassandra. Wala ngang pakialam yun eh at may girlfriend pa nga.

"Sabagay. Matapang si Cassandra tapos takot din yun na baka kunin ni Dark ang mga anak niya. Payo ko lang sayo, Phoenix, kahit kaibigan mo yang kumag na yan matuto kang pumanig sa tama. Kahit ang kaibigan mo pa ang ama at may karapatan siya, wala siyang karapatan para kunin ang mga anak niya kay Cassandra. Bakit? Siya ba ang naghirap habang pinagbubuntis ang apat? Siya ba ang naglilihi? Siya ba ang nagluluwal? Siya ba ang nagigising sa madaling araw kapag sumasakit ang tiyan? Siya ba ang nagbayad sa hospital? Kung alam niya lang kung gaano kahirap at kasakit manganak, pwes kahit saluhin pa niya ang ilang bala mula sa mga kalaban niya ay hindi yun mapapantayan." Masungit kong sabi na kinatango-tango ni Nix.

"Oh, ba't ka namutla dyan?" Taka kong tanong nang nilingon ko siya.

"I'm worried. It's painful to give birth, darling."

Napakurap-kurap ako.

"Ah, wag mo na yun iisipin. Di mo naman ako pababayaan di ba? At present ka kapag manganganak ako. Di ba, Nix?" Banta ko sa kanya.

Mabilis siyang tumayo at lumunok. "Of course, darling. I'm brave. But I hope I won't faint." Humina ang boses nito.

Malakas akong napahalakhak marinig yun ngunit napahinto lang nang may nagdoor bell. Nagkatinginan kami ni Nix at mabilis dumilim ang mukha nito habang ako naman ay kinabahan.

"Go to our bedroom. Stay there." Bulong nito at hinalikan ako sa noo.

Nag-alala akong napatingin sa kanya habang naglakad papunta sa isang cabinet at inilabas ang isang bar-l. Sininyasan niya akong pumasok sa kwarto namin kaya dahan-dahan akong tumayo at naglakad papalapit sa kwarto. Ngunit, bago pa lamang ako makapasok ay narinig ko ang isang boses na hindi ko inaasahang marinig ko ulit at nasa harap pa talaga ng condo ni Nix.