ANG LIHIM NG AKLAT NG MAHIKA

Ngunit nang dumating ang madilim na hukbo, nabasag ang katahimikan. Isa-isang bumagsak ang mga tagapangalaga habang pinoprotektahan ang mahiwagang aklat. Alam ng Reyna Nerissa na hindi na nila kayang pigilan ang paparating na kadiliman. Sa gitna ng kaguluhan, isinilid niya ang kanyang sanggol na anak—si Serena—sa isang mahiwagang kabibe na magdadala rito sa mundo ng mga tao. Bago tuluyang magsara ang kabibe, bumulong ang reyna. “Balang araw, babalik ka. Ikaw ang huling pag-asa ng ating kaharian.” Kasabay ng kanyang mga salita, naglaho ang Aklat ng Mahika at ang buong kaharian ay nabalot ng isang sinaunang sumpa. Dalawampu't isang taon ang lumipas. Sa isang payapang baybaying bayan, may isang dalagang nagngangalang Serena na walang kaalam-alam na ang kanyang kapalaran ay nakaukit na sa bawat pahina ng mahiwagang aklat. --------------------------- Sumikat ang araw sa maliit na baybaying bayan ng San Isidro. Tulad ng nakagawian, maagang naglakad si Serena sa tabing-dagat. Hindi niya maipaliwanag kung bakit tila palaging may kung anong tumatawag sa kanya mula sa kailaliman ng dagat. Sa bawat alon, tila may tinig na bumubulong ng kanyang pangalan. Ito ang simula ng paglalakbay na magbabago sa kanyang buhay magpakailanman... Hindi mapakali si Serena matapos ang kakaibang panaginip. Nakita niya ang isang kahariang kumikislap sa ilalim ng dagat, mga sirenang nakasuot ng pilak na korona, at isang mahiwagang aklat na tila tumatawag sa kanyang pangalan. Habang naglalakad siya sa dalampasigan, may isang matandang mangingisda ang lumapit at nagsabing may mga lihim na hindi dapat ginigising. Bago pa man makapagtanong si Serena, mabilis na itong umalis na tila may kinatatakutan. Kinagabihan, isang bughaw na liwanag ang sumilay mula sa gitna ng dagat. Hindi niya napigilan ang sariling sundan ito. Paglapit niya sa isang kuweba sa tabing-dagat, bumukas ang isang lihim na lagusan. Sa loob ng kuweba ay naroon ang isang lumang pedestal. Nang idikit ni Serena ang kanyang kamay rito, lumitaw ang isang sinaunang simbolo sa kanyang palad. Kasabay nito ay narinig niya ang tinig ng isang babae: 'Hanapin mo ang Aklat ng Mahika bago ito mahanap ng kadiliman.' Sa kabilang panig ng dagat, isang lalaking nakasuot ng itim na baluti ang nakatanaw sa alon. Siya si Kael Draven, ang mandirigmang inatasang kunin ang Aklat ng Mahika. Nang maramdaman niya ang paggising ng sinaunang selyo, alam niyang may isa nang nakatakdang makasalubong—ang huling prinsesa ng mga sirena. Ngunit hindi pa alam nina Serena at Kael na ang bawat hakbang nila ay sinusundan ng mga mata ng Hari ng Madilim na Karagatan, na naghihintay lamang ng tamang sandali upang agawin ang kapangyarihan ng aklat. Magdamag na hindi nakatulog si Serena. Ang mahiwagang simbolo sa kanyang palad ay kumikislap tuwing sasapit ang hatinggabi. Sa bawat pagliwanag nito, mas malinaw niyang naririnig ang bulong ng dagat na wari'y humihingi ng kanyang tulong. Kinabukasan ay bumalik siya sa lihim na yungib. Pagpasok niya, napansin niyang iba na ang anyo nito. Ang mga pader ay kumikinang sa bughaw na kristal at ang tubig ay tila nagbibigay-daan sa kanyang paglalakad. Sa pinakaloob ng yungib ay lumitaw ang isang dambuhalang nilalang na kalahating tao at kalahating pagong sa dagat. Siya si Orun, ang sinaunang tagapagbantay ng unang selyo ng Aklat ng Mahika. Sinubok ni Orun ang tapang ni Serena. Hindi sa pamamagitan ng labanan, kundi ng katapatan ng kanyang puso. Sa halip na gumamit ng dahas, pinili ni Serena na iligtas ang isang sugatang maliit na isdang naipit sa mga bato. Dahil dito, kinilala siya ni Orun bilang karapat-dapat na tagapagmana. Biglang yumanig ang buong kuweba. Mula sa kadiliman ay sumalakay ang mga nilalang na tinatawag na mga Aninong Alon. Nabiyak ang mga bato at nagliyab ang mahiwagang simbolo sa palad ni Serena. Sa unang pagkakataon, nakontrol niya ang tubig. Isang higanteng alon ang bumangon at itinaboy ang mga halimaw. Hindi kalayuan, naramdaman ni Kael Draven ang pagsabog ng sinaunang mahika. Agad siyang nagtungo sa yungib. Pagdating niya, nasilayan niya ang dalagang matagal na niyang hinahanap. Nagtagpo ang kanilang mga mata, ngunit bago pa sila makapag-usap ay muling umatake ang mga halimaw. Magkatabing lumaban sina Serena at Kael kahit hindi pa sila magkakilala. Habang pinoprotektahan ni Kael ang dalaga gamit ang kanyang espadang nababalot ng anino, ginamit naman ni Serena ang kapangyarihan ng tubig upang pigilan ang mga halimaw. Doon nagsimula ang kanilang hindi inaasahang pagtatagpo—isang pagtatagpong nakatakdang baguhin ang kapalaran ng dalawang mundo. Sa pinakadulo ng yungib, isang lumang pahina ang kusang lumutang mula sa tubig. Nakaukit dito ang unang lihim ng Aklat ng Mahika: 'Kapag nagsanib ang dugo ng Prinsesa ng Karagatan at ang Mandirigma ng Anino, magsisimula ang huling yugto ng propesiya.' Humupa ang labanan ngunit nanatiling mabigat ang katahimikan sa loob ng yungib. Nakatingin si Kael kay Serena, habang mahigpit namang hawak ni Serena ang mahiwagang pahinang lumutang mula sa tubig. Hindi niya alam kung bakit tila pamilyar sa kanya ang estrangherong nasa kanyang harapan. Biglang nagliwanag ang pahina. Isa-isang lumitaw ang mga sinaunang titik na tanging si Serena lamang ang nakakabasa. Ikinuwento ng pahina ang tungkol sa pitong selyo ng Aklat ng Mahika. Kapag nabuksan ang lahat ng selyo, magigising ang tunay na kapangyarihan ng huling prinsesa ng mga sirena. Nagpakilala si Kael bilang isang naglalakbay na mandirigma, ngunit itinago niya ang tunay niyang misyon. Hindi niya masabi kay Serena na inatasan siyang hanapin ang Aklat ng Mahika bago pa ito mapasakamay ng Hari ng Madilim na Karagatan. Habang palabas sila ng yungib, sinalubong sila ng malalaking alon. Mula sa kailaliman ay umangat ang tatlong nilalang na may katawan ng tao at ulo ng dambuhalang pating. Mga kawal sila ng Madilim na Kaharian. Nagsanib ang lakas nina Serena at Kael. Gumawa si Serena ng umiikot na pader ng tubig habang mabilis na hinarap ni Kael ang mga kalaban gamit ang kanyang espadang nababalot ng anino. Sa unang pagkakataon, naramdaman nilang mas lumalakas ang kanilang mga kapangyarihan kapag magkasama silang lumalaban. Nang magwakas ang labanan, may isang mahiwagang kuwintas na gawa sa bughaw na perlas ang lumitaw mula sa dagat. Isinuot ito ni Serena at agad niyang nakita ang isang pangitain: isang maringal na kaharian sa ilalim ng dagat, isang reyna na umiiyak, at isang trono na naghihintay sa kanyang pagbabalik. Sa kabilang panig ng karagatan, ngumiti ang Hari ng Madilim na Karagatan. Alam niyang nagsimula nang gumalaw ang propesiya, at ang susunod niyang hakbang ay ang hulihin nang buhay ang prinsesang matagal niyang hinahanap. Madilim pa ang kalangitan nang lisanin nina Serena at Kael ang lihim na yungib. Hawak ni Serena ang mahiwagang kuwintas at ang unang pahina ng Aklat ng Mahika. Habang papalayo sila sa dalampasigan, pakiramdam niya ay may mga matang nakatingin sa bawat kilos nila. Sa daan ay nagpakilala nang lubusan si Kael bilang isang mandirigmang naglalakbay sa iba't ibang kaharian. Hindi pa rin niya ibinunyag ang lahat ng katotohanan, ngunit nangako siyang poprotektahan si Serena hangga't kaya niya. Sa unang pagkakataon ay nakaramdam ng kakaibang tiwala si Serena. Bagaman misteryoso ang binata, nakita niya ang kabutihan nito sa gitna ng panganib. Unti-unti ring nabubuo ang kanilang pagkakaibigan. Pagsapit nila sa Lumubog na Bahura, sinalubong sila ng mga mahiwagang nilalang sa dagat. Isang matandang pagong na nagngangalang Tarek ang nagsabing ang tanging daan patungo sa Kaharian ng Azurea ay ang pagbubukas ng Tarangkahan ng Asul na Liwanag, isang pintuang nabubuksan lamang ng tunay na tagapagmana ng trono. Humarap si Serena sa tarangkahan. Nang idikit niya ang kanyang palad rito, muling nagliwanag ang simbolo sa kanyang kamay. Dahan-dahang bumukas ang pintuan at lumitaw ang isang napakagandang lungsod sa ilalim ng dagat na kumikislap sa bughaw na liwanag ng mga perlas. Ngunit kasabay ng pagbukas ng tarangkahan ay naramdaman din ng Hari ng Madilim na Karagatan ang pagbabalik ng tagapagmana. Agad niyang ipinadala ang kanyang pinakamatapang na heneral upang pigilan si Serena bago pa siya makarating sa trono ng Azurea. Habang papasok sina Serena at Kael sa mahiwagang kaharian, isang malakas na alon ang biglang umikot sa kanilang paligid. Mula rito ay lumitaw ang isang babaeng sirena na may gintong korona. Tahimik nitong tiningnan si Serena bago nagsalita, 'Maligayang pagdating sa iyong tahanan, Prinsesa... ngunit hindi lahat ng naghihintay sa iyo rito ay kakampi.' Huminto sina Serena at Kael nang lumitaw ang mahiwagang sirena na may gintong korona. Ang kanyang buntot ay kumikislap na tila hinabi mula sa mga perlas at liwanag ng buwan. Sa kanyang presensya ay tila tumigil ang pag-agos ng tubig. "Ako si Reyna Elyndra," mahinahon niyang wika. "Ako ang pansamantalang tagapangalaga ng Azurea habang hinihintay ang pagbabalik ng tunay na tagapagmana." Yumuko ang mga kawal, ngunit may ilan sa mga maharlika ang lihim na tumingin kay Serena nang may pagdududa. Sa paglalakad patungo sa palasyo, nasilayan ni Serena ang maringal na lungsod ng Azurea—mga gusaling yari sa korales, hardin ng kumikislap na halamang-dagat, at mga nilalang na mapayapang namumuhay sa ilalim ng karagatan. Gayunman, dama niya ang takot sa mga mata ng mga mamamayan. Sa bulwagan ng palasyo ay inilatag ni Reyna Elyndra ang isang sinaunang mapa. Ipinakita nito ang pitong piraso ng Aklat ng Mahika. Ang unang pahina ay nasa kamay na ni Serena, ngunit ang natitirang anim ay nakatago sa iba't ibang bahagi ng dagat at sa mundo ng mga tao. Biglang dumating ang isang sugatang kawal. Ayon sa kanya, papalapit na ang hukbo ni Heneral Varkos, ang pinakamatapang na pinuno ng Madilim na Karagatan. Layunin nitong dakpin nang buhay ang prinsesa. Nagkaroon ng mainit na pagtatalo sa konseho. May ilang maharlika ang gustong isuko si Serena upang mailigtas ang kaharian, ngunit tumindig si Kael sa kanyang tabi at nangakong ipaglalaban siya hanggang sa huling hininga. Sa sandaling iyon ay mas tumatag ang loob ni Serena. Habang hinahawakan niya ang mahiwagang kuwintas, muli itong nagliwanag. Isang tinig ang bumulong: 'Ang ikalawang pahina ay naghihintay sa Templo ng mga Alon.' Kasabay ng pag-ugong ng buong karagatan, lumitaw sa malayo ang maitim na hukbo ni Varkos. Nagsimula na ang unang digmaan para sa Aklat ng Mahika.