CELESTINA SORIANO (RATED SPG)

"Connection"

CHAPTER 3

Third Person POV

Sa kabila ng pagiging matatag at hindi matitinag sa negosyo, si Celestina Soriano ay may isang lihim na kahinaan—isang pusong madaling maantig. Sa mga panahong mahirap at puno ng intriga, may mga pagkakataon na ang tibay ng kanyang paninindigan ay nasusubok sa harap ng isang emosyon na hindi niya kayang iwasan: pag-ibig.

Ngunit sa kalagitnaan ng alon ng mga pagsubok at hidwaan, natagpuan ni Celestina ang kanyang sarili sa isang sitwasyon na hindi niya inaasahan. Ang pagpasok ng isang lalaki sa kanyang buhay na hindi lamang isang kaibigan o isang katrabaho, kundi isang lalaki na may sariling kahinaan at misteryo—si Leandro de Silva.

Si Leandro ay isang 31-anyos na negosyante, hindi lamang sa kanyang mga negosyo kundi pati na rin sa mundo ng mga socialite at elite. Matalino, mapang-akit, at may likas na charm, pero may mga bagay na hindi kayang ipakita sa harap ng publiko. Sa kabila ng kanyang tagumpay, may mga personal na bagay siyang pilit tinatago. Siya ang klase ng lalaki na magaan sa mata ng mga tao, pero may kalaliman sa likod ng mga ngiti at pagtanggap sa kanya.

Isang hapon, nagkita sila ni Leandro sa isang charity event na itinaguyod ng parehong negosyo at ang mga pangunahing pook ng lipunan. Si Celestina ay may ilang business partners na kasama, habang si Leandro naman ay naroroon upang itaguyod ang isang proyekto para sa mga kabataan. Bagamat magkaiba ang kanilang layunin sa event, hindi maiwasang magtagpo ang kanilang mga landas.

Si Leandro, na may kabighan sa kanyang hitsura, ay hindi agad nakaligtas sa mata ni Celestina. Nang magtama ang kanilang mga mata sa unang pagkakataon, may kakaibang pagkakakilanlan sa pagitan nila. Ang titig na iyon, walang salitang palitan, ngunit puno ng damdamin, tila nagsalaysay ng hindi mabigkas na mga bagay.

"Celestina Soriano," sabi ni Leandro, nagsimula ng paglapit sa kanya. Ang tinig niya ay kaakit-akit, may kalaliman at pagnanais. "Wala akong ideya na makikita kita dito."

"Ano bang dahilan ng iyong pagdalo, Leandro?" tanong ni Celestina, sinusubukang gawing magaan ang usapan. Ngunit sa likod ng kanyang maskara ng propesyonalismo, may kalabit sa kanyang puso.

"Nais ko lang magbigay ng suporta para sa isang dahilan na malapit sa aking puso," sagot niya, tinitigan siya ng diretso. "At ikaw, bakit nandito ka? Wala namang negosyo sa charity na ito."

Sumulyap siya kay Leandro, hindi makapaniwala na ang lalaking ito ay kaya niyang magustuhan. "Business matters. Alam mo naman, kahit charity, may kita rin."

Sumama siya sa pagtawa, ngunit ang mga mata ni Leandro ay patuloy na nakatitig sa kanya, para bang ini-scan siya ng mabuti. Hindi na siya nakaramdam ng discomfort; sa halip, may kumikislap na matamis na saya sa puso niya.

"Bakit hindi tayo mag-dinner pagkatapos ng event?" tanong ni Leandro habang inaabot ang kanyang kamay.

Nakita ni Celestina ang alingawngaw ng alok sa mata ng lalaki. "Anong ibig mong sabihin?" tanong niya, hindi makapaniwala sa sinasabi ni Leandro.

"Simple lang," sagot niya, ngumiti nang may kaakit-akit na lambing. "Tara, makipag-usap tayo ng mas personal, Celestina. Hindi ba’t magaan sa pakiramdam na makilala ang isa’t isa?"

Nag-atubili si Celestina, ngunit sa mga mata ni Leandro, may nakatagong kabighuan na nagpaparamdam sa kanya ng kasabikan. Bawat sandali ng tahimik nilang pag-uusap ay may kasamang mga tingin na hindi kayang isalarawan ng mga salita.

Pagkatapos ng charity event, nagpunta sila sa isang eleganteng restaurant sa Makati na kilala sa mga private dining rooms nito. Sa isang mesa sa tabi ng bintana, nag-usap sila, at sa bawat sagot ni Leandro, ramdam ni Celestina ang kakaibang koneksyon.

"Alam mo, Celestina," nagsimula si Leandro, habang naglalagay ng isang piraso ng steak sa kanyang plato, "tahimik ka, pero may lakas ang presensya mo."

Bumuntong-hininga si Celestina, tila hinahanap ang tamang mga salitang sasabihin. "Minsan lang din akong magpakatotoo. I guess, kailangan ko ng oras para magtiwala."

Tinitigan siya ni Leandro, may halong lambing at seryosong titig. "Puwede ba, Celestina, na mas maging open tayo? Alam kong hindi ka agad makakapagtiwala, pero, gusto ko sanang makilala ka ng mabuti. Hindi lang bilang isang negosyante, kundi bilang isang tao."

Ang mga salita niyang iyon ay parang mga sinag na sumira sa matagal nang malamlam na pader sa puso ni Celestina. Hindi niya inasahan na may lalaki na magbibigay pansin sa mga maliliit na detalye ng kanyang pagkatao, na tinitingnan siya hindi lamang bilang isang tagapangulo ng isang malaki at matagumpay na kumpanya, kundi bilang isang simpleng babae na may takot at pangarap.

"Hindi ko pa yata kayang magtiwala," sagot ni Celestina, ang tono ng kanyang boses ay may kalungkutan. "Kasi, maraming tao na sa buhay ko na parang ginugol lang ako. Ang hirap magsimula ulit."

Ngumiti si Leandro, isang ngiti na parang nagsasabing nauunawaan niya ang lahat ng nararamdaman ni Celestina. "Hindi ko madadala ang mga nakaraan mo, Celestina, pero ang masasabi ko lang, I'm here now."

Nakaramdam siya ng isang malalim na paghanga sa mga salitang iyon, at sa mga mata ni Leandro, tila nakikita niya ang isang lalaking tapat at handang makinig. May kakaibang epekto si Leandro sa kanya—isang epekto na hindi pa siya handa tanggapin.

Habang ang gabi ay umuusad, ramdam ni Celestina na nahulog na siya sa isang sitwasyon na mahirap tanggihan. Hindi lang ang lalaki ang nagbigay sa kanya ng bagong pananaw sa buhay, kundi pati na rin ang posibilidad na maranasan ang isang uri ng pagmamahal na hindi batay sa posisyon o negosyo.

Pumunta sila sa isang bar matapos ang dinner, at dito, nagpatuloy ang kanilang usapan. Si Leandro ay hindi mapigilang magbiro, na para bang ginugol ang buong gabi upang patawanin siya.

"May mga tao na natatakot sa mga successful women tulad mo, Celestina," sabi niya, habang naglalagay ng tequila sa baso. "Pero ako, I think you’re just getting started."

Bumangon si Celestina at nag-inom ng kanyang baso. "Baka nga, Leandro. Baka nga."

Ngunit sa gabing iyon, sa kabila ng kanilang tawanan at magaan na usapan, isang bagay lang ang malinaw sa kanya—si Leandro de Silva ay hindi lang isang lalaki na magaan sa mata, kundi isang lalaki na kayang magpabago ng takbo ng kanyang puso.

Habang umiikot ang mundo ni Celestina sa loob ng masalimuot na gabi ng halakhak at tawanan nila ni Leandro, hindi na niya matago ang nararamdaman. Isang uri ng init ang bumangon sa kanyang dibdib—isang init na hindi niya kayang ipaliwanag. Lahat ng kanyang mga nararamdaman ay tila masakit at masaya sa parehong oras, isang halo ng takot at pangarap na sumasabay sa bawat tawa ni Leandro, na ngayon ay nagiging mas mabigat sa kanyang puso.

"Alam mo, Celestina," simula ni Leandro habang nagsisilbi siya ng bagong baso ng inumin, "Minsan kasi, ang mga tulad mo, masyadong busy sa negosyo, hindi mo na napapansin yung mga maliliit na bagay. Mga bagay na pwede mong pagtuunan ng pansin."

Bago makasagot, tinitigan ni Celestina si Leandro. Ang mga mata nitong may pagka-misteryoso at malalim ay parang nanghihimasok sa kanyang kaluluwa. "Ano'ng ibig mong sabihin?" tanong niya, ngunit may kalabit ang kaba sa kanyang boses.

Leandro, na may konting lambing, ay ngumiti. "Wala. Gusto ko lang naman na mas madalas ka pang ngumiti. Yung tipong hindi lang trabaho ang iniisip mo."

Nagkatinginan sila, at sa mga sandaling iyon, tila nagkakaroon sila ng isang hindi mabigkas na kasunduan—isang kasunduan na pareho nilang hindi kayang talikuran. Si Celestina, na bihasa sa kontrol at pagkakaroon ng power sa negosyo, ay unti-unting nababasag ang kanyang matibay na pader ng emosyon. Si Leandro, na para bang alam na alam kung paano siya lapitan, ay patuloy na nagiging isang pwersang hindi niya kayang iwasan.

"Leandro," umiling siya, ngunit hindi niya alam kung anong ibig niyang iparating. "Gusto ko sana maging maingat. Hindi ko na kayang masaktan pa ulit."

Ngumiti si Leandro, isang ngiti na puno ng pangako. "Walang anuman na mahirap kung sabay tayong lalakad, Celestina. Pero kung ayaw mo, ako na lang bahala."

Sabi niya iyon na parang walang anuman, pero ang tono ng kanyang boses ay may halong seryosidad. Nakaramdam siya ng konting kilig na hindi maikakaila. Alam ni Celestina na may tiwala siya kay Leandro, pero ang takot na baka magkamali siya ulit ay patuloy na humahawak sa kanyang puso.

"Huwag mong gawing madali, Leandro," sabi niya, ang boses ay medyo malambing, may hinagpis na hindi niya kayang itago. "Hindi ko kaya ang mabilis na mga bagay. I need time."

"Ano ba ang gusto mong marinig?" tanong ni Leandro, ang tono ay matigas, pero may kabuntot na lambing. "I’m not asking for forever, Celestina. I’m just asking for now. Sabay tayo, masaya tayo. Wala namang masama, diba?"

Hindi nakasagot si Celestina. Hindi siya makagalaw. Para bang ang bawat salita ni Leandro ay tumutukod sa kanyang puso. Ang mga mata ni Leandro, puno ng hindi masasabing damdamin, ay parang nagpapaalala sa kanya ng isang bagay na matagal na niyang iniiwasan—ang muling mangarap, ang muling mangyari ang isang bagay na may mga katanungan, na may mga kasagutan na hindi pa natutuklasan.

"Masaya ako, Celestina," patuloy ni Leandro, "kung magiging masaya ka."

Sa mga salitang iyon, unti-unting lumambot ang puso ni Celestina. Alam niyang matagal na niyang iniiwasan ang ideya ng magka-relasyon, ngunit si Leandro, sa lahat ng mga pagkakataon, ay nagbigay ng bagong sigla sa kanyang kaluluwa. Nagbigay siya ng pagkakataon, ng isang piraso ng pagmamahal na hindi niya inaasahan, isang pagmamahal na hindi pwedeng tanggihan.

"Sabihin mo na," dagdag ni Leandro, "Ano ang gusto mong gawin?"

Si Celestina ay tahimik na tumingin kay Leandro, ang kanyang puso ay umaalab. Nang mga sandaling iyon, hindi na siya sigurado kung kaya pa niyang magtago ng higit pa sa nararamdaman. Gusto niyang sumagot, ngunit bago pa siya magsalita, humarap si Leandro at hinawakan ang kanyang kamay.

"Hayaan mo na," sabi ni Leandro, "Hindi ko pipilitin. Pero magtiwala ka sa akin, Celestina. Wala akong balak na saktan ka."

Ang mga salita niyang iyon ay parang himig sa kanyang pandinig. Ang simpleng gesture ni Leandro, ang paghawak sa kanyang kamay, ay nagbigay ng isang mahigpit na pagkakahawak sa kanyang puso. May nararamdaman siyang hindi niya kayang ipaliwanag, ngunit naroroon—ang isang pakiramdam ng kaligayahan, ng pagtanggap, at higit sa lahat, ng isang pagkakataon na muling mangarap.

Hindi na nagdalawang-isip si Celestina. Sa isang iglap, tumango siya at ngumiti kay Leandro. "Sige," sabi niya, ang tinig ay may kalambingan na hindi niya kayang itago. "Pero hindi ko alam kung ano ang mangyayari. Hindi ko alam kung paano tayo magtatapos."

Si Leandro, na parang natuwa sa kanyang sagot, ay ngumiti at hinawakan ang kanyang kamay ng mas mahigpit. "Hindi ko din alam," sabi niya, "Pero isang bagay ang sigurado. Ngayon, ikaw at ako. Walang kasiguruhan, pero sigurado ako na masaya tayo."

At doon, sa gabing iyon, sa ilalim ng mga ilaw ng Makati, nagsimula ang isang bagong yugto para kay Celestina—isang yugto ng hindi inaasahang kaligayahan, isang yugto ng mga bagong posibilidad.