CELESTINA SORIANO (RATED SPG)

"Confession"

CHAPTER 4

Leonardo POV

Minsan, may mga pagkakataon sa buhay na hindi mo na kayang iwasan. Hindi mo na kayang tanggihan ang mga nararamdaman mo, ang mga sigla ng puso mo, at ang mga pagkakataon na nagdudulot ng kakaibang saya at takot. Lalo na pagdating kay Celestina. Siya na para bang naging isang bahagi na ng buhay ko, isang bahagi na hindi ko kayang alisin, hindi ko kayang kalimutan.

Mula noong unang pagkakataon na magkasama kami sa isang charity event, hindi ko na siya naisip na basta isang negosyante o isang ka-partner lang sa negosyo. Hindi ko na kayang gawing cold business mode kapag andiyan siya. Lahat ng tingin niya, ng mga simpleng paggalaw, ay may epekto sa puso ko. Lalo na nang mag-usap kami at makita ko ang buong pagkatao niya, ang matatag niyang paninindigan at ang pusong puno ng takot at pangarap.

Lagi kong iniisip kung bakit hindi ko siya kayang kalimutan. Bawat minuto na kasama ko siya, parang may isang parte sa akin na nagbabago. Kung sa una, akala ko ay isang negosyo lang, sa ngayon, wala na akong masabi kundi... gusto ko siya. Hindi lang siya isang magandang babae na magaling sa negosyo. Si Celestina ay isang babae na matalino, malakas, at may puso. Isang babae na hindi ko kayang ipagsawalang-bahala.

Sa mga sumunod na araw matapos ang gabing iyon, naging madalas ang pag-uusap namin. Ang mga tawag, ang mga chat, at mga simpleng usapan na may kasamang tawa at banter. Hindi ko alam kung paano ako nahulog sa kanya nang ganoon kabilis, pero wala akong regrets. Siya ang may kontrol sa aking puso.

"Leonardo, tapos na yung deal sa mga investors, pero parang may kulang pa. Gusto ko sanang makipagkita sa iyo."

Nasa kabilang linya si Celestina, at maririnig ko ang kabigatan sa kanyang boses. I tried to hide my smile, pero hindi ko na kayang itago. Hindi ko alam kung bakit siya ganun ka-direct, pero nakakaakit na hindi ko kayang tanggihan.

"Okay, Celestina, anong oras?" sagot ko, at halos maramdaman ko na ang excitement sa tono ng boses ko.

"Siguro mga hapon? May mga bagay lang akong gusto sanang ikonsulta."

Tinigil ko ang ginagawa ko at tumingin sa labas ng bintana ng opisina. Hindi ko alam kung anong pumapasok sa aking isipan, ngunit kung may isang bagay akong sigurado, gusto ko siyang makasama. Hindi ko na kayang maghintay pa. Gusto ko siyang makilala ng mas mabuti, gusto ko siyang maramdaman ng mas malalim pa.

Matapos ang ilang oras, nagkita kami sa isang coffee shop sa may Bonifacio High Street. Magaan lang ang dalang mga outfit namin, casual pero may kanto ng sophistication. At hindi ko kayang hindi tumingin sa kanya. Pagkapasok niya, ang mga mata ko agad ay napako sa kanyang mukha. Ang ganda ng simpleng hitsura niya—mga mata niyang nagsasabi ng mga hindi maipaliwanag na damdamin at ang kanyang mga labi na hindi ko kayang itigil ang pagtingin.

“Hi, Celestina,” bati ko habang naglalakad papunta sa kanya.

“Hi, Leandro,” sagot niya, medyo magaan ang tono, pero may pagka-malalim.

Umupo kami, at nagsimula na siyang magkwento tungkol sa mga bagong developments sa kumpanya, pati na rin sa ilang investors na interesado sa mga bagong projects. Pero sa kabila ng lahat ng mga business talk, hindi ko maiwasan na tingnan siya, ang ganda ng glow niya, ang aura ng isang leader na may matinding pagnanasa at pangarap.

"Celestina," tumigil ako, habang pinipilit ipaliwanag ang nararamdaman ko. “Alam mo, kahit na work lang ‘to, hindi ko maiwasan na mapansin ang epekto mo sa akin.”

Napatingin siya sa akin, parang nagtatanong, at ang mga mata niya ay punong-puno ng curiosity. “Anong ibig mong sabihin?”

Napahinga ako ng malalim, at saka ko sinabi ang nararamdaman ko. “I can’t help it. Hindi ko alam kung anong nangyayari, pero every time I’m with you, I feel like I’m being drawn to you. Hindi lang dahil sa business, Celestina. Gusto kita. Gusto ko ang mga tawa mo, gusto ko ang mga sagot mo, gusto ko yung mga maliit na bagay na ginagawa mo.”

I saw a slight blush on her cheeks. I couldn’t help but smile at how adorable she looked. Pero seryoso ang mga mata ko habang nagsasalita. “I’m falling for you, Celestina. Hindi ko na kayang itago.”

Tahimik siya ng ilang sandali. Tinitigan niya ako, parang may hinahanap na sagot, parang may kalituhan sa kanyang isipan. Pero nakita ko rin ang mga mata niyang naglalaman ng iba pang emosyon.

"Leandro…" tumigil siya, tila nag-iisip. “Hindi ko alam kung anong nangyayari, pero… hindi ko alam kung kaya ko na ulit magtiwala sa isang tao.”

Gusto ko sanang magsalita, pero inabot ko lang ang kamay niya. I held her hand gently. “Hindi kita pipilitin, Celestina. Hindi ko kayang magmamadali. Pero gusto ko lang iparamdam sa iyo na hindi ka nag-iisa. Magtulungan tayo. Hindi lang sa negosyo, kundi pati na rin sa nararamdaman natin.”

Hindi na siya umalis sa pagkakahawak ko sa kamay niya. I think, at that moment, there was something deeper between us. A connection that we both couldn’t deny.

"Leandro," ang mga salita ni Celestina ay may kasamang lambing at kalungkutan. "Baka matagal na akong natatakot. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa atin. Baka masaktan lang ako."

Dahil sa narinig ko, halos mapuno ang puso ko ng sakit. Pero hindi ko siya binitiwan. “Walang mangyayaring masama, Celestina. I’ll prove it to you.”

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko, pero alam ko lang na hindi ko siya kayang palampasin. Kahit anong mangyari, susubukan kong maging bahagi ng buhay niya.

Nang magtama ang aming mga mata, parang may matinding pagnanais na nagsimula. A fire ignited between us. Gusto ko siyang ipaglaban, hindi lang sa negosyo kundi sa lahat ng aspeto ng buhay. Gusto ko siyang magtiwala sa akin, at ipinangako ko sa sarili ko na hindi ko siya bibiguin.

Matapos ang ilang oras, naglakad kami papuntang kotse ko. Hindi na kami nagsalita pa ng marami. Tahimik lang kami, ngunit may mga salitang hindi na kailangang sabihin. Habang binabaybay ang kalsada, ang mga kamay namin ay magkahawak. At sa bawat saglit na iyon, naramdaman ko na parang nagiging buo ang mga bagay na matagal ko nang hinihintay.

Hindi ko alam kung anong hinaharap, pero sa mga mata ni Celestina, sa mga galak at takot niyang nadarama, I knew I was in this for the long haul. Walang balak na huminto, walang balak na tumalikod.

Kaya ko siyang ipaglaban, kahit ano pa ang mangyari.

Habang binabaybay namin ang kalsada, ang tahimik na gabing iyon ay puno ng hindi nasabing mga saloobin at damdamin. Nasa tabi ko si Celestina, at ang kamay namin ay magkahawak. I could feel her pulse—malakas, mabilis, parang nag-aalburuto rin ang puso niya, pero hindi siya nagsasalita. May kaba sa kanyang mata, pero may pagnanais din. Hindi ko alam kung anong mga tanong ang bumabagabag sa kanya, ngunit alam ko, na ang takot niyang nararamdaman ay hindi lang takot na mapagod sa isang relasyon—takot na masaktan ulit.

"Leandro," hindi na siya nakapagpigil, humarap siya sa akin ng konti habang kami ay naglalakad. "Ano ba ang nangyayari sa atin? Parang bigla na lang, parang ang bigat at ang gaan ng lahat ng ito."

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, pero ang nararamdaman ko ay hindi ko kayang itago. “I know, Celestina. Hindi ko rin alam kung paano nangyari ito, pero alam ko lang—gusto kita. Gusto kita at hindi ko kayang magtakip ng nararamdaman.”

Ang mga mata ni Celestina ay naglalaman ng isang hindi maipaliwanag na kalungkutan, parang may isang malaking pader na hinihila siya pabalik. "Hindi ko alam kung kaya ko pa," ang sabi niya, ang boses niya ay malumanay, pero may halong takot at pag-aalinlangan. “Paano kung magkamali tayo? Paano kung…”

Pinatigil ko siya sa pamamagitan ng isang malambing na hawak sa kanyang kamay. "Celestina," sabi ko, ang boses ko ay puno ng matinding emosyon, “huwag mong gawing mahirap. Walang magiging mali kung pareho tayo sa kung anong nararamdaman. I’m not rushing you into anything. But I won’t stop. I’ll wait for you.”

Nakatingin lang siya sa akin, at sa bawat sandali ng katahimikan na iyon, pakiramdam ko ay tumitibok ang puso ko para sa kanya. Hindi ko kayang magsalita ng mas marami pa. Ang pagkakaroon ng Celestina sa buhay ko ay hindi isang simpleng bagay. Bawat minuto, bawat segundo ay tila may kabuluhan.

"Leandro…" Nag-aalangan pa rin siya, pero ang tingin niya sa akin ay puno ng mga hindi masabi-sabing saloobin. “I’m scared of falling for you. I don’t want to get hurt again."

Ang puso ko ay tila huminto sa narinig ko. Ang babae sa harap ko, na puno ng lakas at tapang, ay may mga sugat na hindi pa rin nakagaling. Hindi ko alam kung gaano siya nasaktan, pero ang alam ko, ay ayokong magdagdag pa sa sakit na nararamdaman niya.

"Celestina," sabi ko, ang tinig ko ay puno ng sinseridad at init. "Wala akong balak na saktan ka. Huwag mong gawing dahilan ang takot para pigilan ang nararamdaman natin. I’m not perfect, but I’ll try my best."

Mabilis na umangat ang ulo ni Celestina at tumingin sa aking mga mata. For a moment, I saw the vulnerability in her eyes—the walls she’s built around herself slowly crumbling. I knew I had to be patient. I knew that earning her trust wouldn’t be easy, but I was ready. Hindi ko siya iiwan.

"I want to believe you, Leandro," sagot niya, at may halong pag-aalinlangan sa kanyang boses. "Pero paano kung magkamali ako? How can I trust myself?"

Naramdaman ko ang hirap sa kanyang mga salita. Alam ko na naglalaban sa kanyang puso ang takot at ang desire na may kasamang kaligayahan. Hindi ko alam kung gaano kahirap para sa kanya, pero iniisip ko na lang na kahit anong mangyari, ako ang maghihintay.

"Trust yourself, Celestina. Kasi ako, I trust you. I’m not going anywhere."

In a heartbeat, dumating ang moment na tumahimik kami at nagsalubong ang aming mga mata. I could see the hesitation in her, but also the flicker of something else. Something stronger than fear. Something that was waiting to burst out.

Habang nakatitig kami, ang mga kamay namin ay mas lalong nagkakabit, parang nagsasabing, “Kaya natin ito. Hindi tayo magtatapos.”

"Leandro," ang pangalan ko, na parang isang mahina at malambing na bulong mula sa kanyang mga labi, ay parang musika sa aking pandinig. It was the moment I’ve been waiting for. A breakthrough. "I’m scared, but I’m willing to take the risk. But this time, can we take it slow?"

I smiled at her, at ang buong mundo ay parang nag-stand still. "Of course, Celestina. We’ll take it slow. We’ll do this together."

Ang bawat salitang iyon ay naging isang pangako. Ang bawat hakbang na tatahakin namin ay magiging isang paglalakbay na hindi ko iiwasan, hindi ko tatakasan. Hindi ko na kayang magsimula pa ng panibagong buhay na wala siya.

Tinutok ko ang aking mga mata kay Celestina, at sa bawat galak na nararamdaman ko, sa bawat hakbang na mas malapit sa kanya, I knew one thing for sure: I’m willing to fight for this. I’m willing to fight for her.

Hindi ko na kayang maging mag-isa, at si Celestina lang ang tanging nagbigay ng kahulugan sa lahat ng ito. Kung kailangan kong maghintay, maghihintay ako. Kung kailangan kong patunayan, ipapakita ko. Wala nang makakapigil sa aming dalawa.

At sa mga sandaling iyon, sa bawat malalim na hininga at pagtitig kay Celestina, nagiging malinaw sa akin na ang laban na ito ay hindi para sa atin lamang. Ito ay para sa bawat pagkakataon na mararamdaman naming dalawa ang tamis ng pagiging buo, ang tamis ng pagiging magkasama.