CHAPTER 29
Leonardo POV
Ang malamig na simoy ng hangin dito sa ibang bansa ay parang sinasalamin ang lamig ng loob ko. Nasa tuktok ako ng isang gusali, nakatingin sa mga ilaw ng lungsod na hindi kailanman natutulog. Ang mga kamay ko ay nasa bulsa, pilit na pinipigil ang mga damdaming ayokong pakawalan.
Isang buwan na simula nang dumating ako rito. Sa wakas, nahanap ko na rin ang tunay kong mga magulang—isang bagay na matagal ko nang pinapangarap ngunit tila imposible. Pero kahit nandito na sila, kahit nasa harap ko na ang kasagutan sa maraming taon kong tanong, bakit parang may kulang pa rin?
Hindi ko maialis sa isip ko si Celestina. Ang kanyang mukha, ang kanyang boses, ang kanyang bawat galaw. Para siyang anino na laging sumusunod sa akin, kahit gaano kalayo ang takbuhan ko.
Sa loob
